پرش به محتوا

جانب‌گرایی درون‌گروهی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از جانب‌گرایی درون-گروه)
هواخواهی درون‌گروهی یکی از انواع سوگیری‌های شناختی به‌شمار می‌رود.

جانب‌گرایی درون‌گروهی، که با نام‌های سوگیری درون‌گروه–برون‌گروه، سوگیری درون‌گروهی، سوگیری بین‌گروهی یا ترجیح درون‌گروهی نیز شناخته می‌شود، الگویی است که در آن افراد اعضای گروه خود را نسبت به اعضای گروه‌های دیگر ترجیح می‌دهند. این پدیده در ارزیابی دیگران، توزیع منابع و بسیاری از زمینه‌های دیگر نمود پیدا می‌کند.[۱][۲]

این پدیده توسط بسیاری از روان‌شناسان مطالعه شده و با نظریه‌های مربوط به درگیری گروهی و پیش‌داوری پیوند خورده است. این سوگیری به‌طور مداوم در فرهنگ‌های گوناگون مشاهده می‌شود و به‌ویژه در شرایطی که وابستگی متقابل بالاست، شدت بیشتری دارد.[۳] این پدیده در درجه اول از منظر روان‌شناسی اجتماعی بررسی می‌شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که طرفداری از درون‌گروه در پی شکل‌گیری گروه‌های فرهنگی پدید می‌آید.[۴][۵] این گروه‌های فرهنگی می‌توانند بر پایه ویژگی‌های ظاهراً بی‌اهمیت و قابل مشاهده شکل بگیرند، اما با گذر زمان، جوامع به‌تدریج برخی ویژگی‌ها را با رفتارهای خاص مرتبط می‌سازند و همبستگی میان آن‌ها افزایش می‌یابد. همین فرایند، زمینه‌ساز سوگیری درون‌گروهی می‌شود.

دو رویکرد نظری مهم برای توضیح طرفداری از درون‌گروه، نظریه تعارض واقع‌گرایانه و نظریه هویت اجتماعی هستند. نظریه تعارض واقع‌گرایانه بر این باور است که رقابت و گاه درگیری میان گروه‌ها زمانی پدید می‌آید که دو گروه برای دستیابی به منابع کمیاب با یکدیگر رقابت کنند. در مقابل، نظریه هویت اجتماعی معتقد است که انسان‌ها به‌طور طبیعی در جستجوی هویت اجتماعی مثبت هستند و همین انگیزه روانی، ریشه اصلی طرفداری از گروه خود است.

پیشینه پژوهش

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۱۹۰۶، جامعه‌شناس ویلیام گراهام سامنر مطرح کرد که انسان‌ها ذاتاً موجوداتی گروه‌گرا هستند، اما همزمان تمایل فطری به برتر دانستن گروه خود بر دیگران دارند. او نوشت که «هر گروه به خود می‌بالد، خود را برتر می‌داند، به خدایان خود ایمان دارد و با تحقیر به بیگانگان می‌نگرد».[۶] این پدیده در سطح گروهی به‌صورت سوگیری درون‌گروه–برون‌گروه نمود می‌یابد. هنگامی که این سوگیری در گروه‌های بزرگ‌تری مانند قبایل، اقوام یا ملت‌ها بروز کند، قوم‌مداری نامیده می‌شود.

توضیحات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

رقابت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نظریه تعارض واقع‌گرایانه رقابت گروه‌ها بر سر منابع را علت اصلی سوگیری درون‌گروهی و رفتار منفی نسبت به گروه‌های دیگر می‌داند. مشهورترین آزمایش در این زمینه، آزمایش غار دزدان مظفر شریف است. در این آزمایش، ۲۲ پسر یازده‌ساله با پیشینه مشابه در یک اردوگاه تابستانی ساختگی مورد مطالعه قرار گرفتند و پژوهشگران در نقش کارکنان اردوگاه ظاهر شدند.

پسرها به دو گروه مساوی تقسیم شدند و برای ایجاد حس همبستگی درون‌گروهی، تشویق به پیوند با یکدیگر شدند. سپس پژوهشگران یک سری فعالیت‌های رقابتی برگزار کردند که دو گروه را برای دستیابی به جایزه‌ای ارزشمند رودررو می‌ساخت. نتیجه، شکل‌گیری خصومت و نگرش منفی نسبت به گروه مقابل بود.[۷] در مرحله پایانی، پژوهشگران با قرار دادن پسرها در موقعیت‌های یاری متقابل کوشیدند این خصومت را کاهش دهند که در نهایت به آرامش نسبی میان دو گروه انجامید.

شریف نتیجه گرفت که نگرش منفی نسبت به گروه مقابل هنگامی شکل می‌گیرد که گروه‌ها برای منابع محدود رقابت کنند.[۷] او همچنین نظریه داد که درگیری گروهی را می‌توان کاهش داد و روابط مثبتی پدیدآورد،[۷] اما تنها در صورتی که هدف مشترک بزرگ‌تری وجود داشته باشد که دستیابی به آن نیازمند همکاری هر دو گروه باشد.[۷][۱]

عزت نفس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بر اساس نظریه هویت اجتماعی و نظریه مدیریت وحشت، یکی از عوامل اصلی سوگیری گروهی، نیاز به تقویت عزت نفس است. میل به داشتن تصویر مثبت از خود به گروه منتقل می‌شود و باعث می‌شود افراد گروه خود را مثبت و گروه‌های دیگر را منفی ببینند.[۸] به بیان ساده‌تر، افراد همواره دلیلی — هر چقدر هم کوچک — برای اثبات برتری گروه خود پیدا می‌کنند. این پدیده بیشتر توسط هنری تاجفل، روان‌شناس اجتماعی بریتانیایی، مطالعه شد. او برای بررسی آن در آزمایشگاه، «گروه‌های حداقلی» ایجاد کرد (نگاه کنید به پارادایم گروه حداقلی)؛ گروه‌هایی که در آن‌ها «افراد کاملاً غریبه با ساده‌ترین معیارهای ممکن به گروه‌هایی تقسیم می‌شوند». در آزمایش‌های تاجفل، شرکت‌کنندگان با انداختن سکه به گروه‌هایی تقسیم می‌شدند و به هر گروه گفته می‌شد که سبک خاصی از نقاشی را دوست دارند — سبک‌هایی که هیچ‌کدام از شرکت‌کنندگان پیش از آزمایش با آن‌ها آشنا نبودند. یافته‌های تاجفل و همکارانش نشان داد که — با وجود اینکه الف) شرکت‌کنندگان یکدیگر را نمی‌شناختند، ب) گروه‌بندی‌هایشان کاملاً بی‌معنا بود، و پ) هیچ‌کدام تمایلی به هیچ سبکی نداشتند — شرکت‌کنندگان تقریباً همیشه «اعضای گروه خودشان را بیشتر دوست می‌داشتند و آن‌ها را دارای شخصیت دلپذیرتری می‌دانستند». با داشتن تصویر مثبت‌تر از اعضای درون‌گروه، افراد می‌توانند عزت نفس خود را به‌عنوان عضوی از آن گروه تقویت کنند.[۱] پژوهش‌هایی با بهره‌گیری از آزمون‌های تداعی ضمنی نشان داده‌اند که افراد می‌توانند هم‌زمان نگرش‌های ضمنی مثبتی نسبت به هر دو گروه خودی و بیگانه داشته باشند، بسته به شرایط.[۹]

رابرت سیالدینی و تیم پژوهشی‌اش شمار تی‌شرت‌های دانشگاهی پوشیده‌شده در پردیس‌های دانشگاهی را پس از برد یا باخت در بازی فوتبال بررسی کردند. آن‌ها دریافتند که در دوشنبه پس از یک برد، به‌طور میانگین تی‌شرت‌های بیشتری پوشیده می‌شود تا پس از یک باخت.[۱][۱۰]

در مجموعه‌ای دیگر از مطالعات که در دهه ۱۹۸۰ توسط جنیفر کراکر و همکارانش با استفاده از پارادایم گروه حداقلی انجام شد، افرادی با عزت نفس بالا که تهدیدی برای خودپنداره‌شان تجربه کرده بودند، سوگیری درون‌گروهی بیشتری نسبت به افراد با عزت نفس پایین در همان شرایط نشان دادند.[۱۱] برخی مطالعات از این رابطه منفی میان عزت نفس و سوگیری درون‌گروهی حمایت کرده‌اند،[۱۲] اما پژوهشگران دیگری دریافتند که افراد با عزت نفس پایین سوگیری بیشتری نسبت به هر دو گروه خودی و بیگانه از خود نشان می‌دهند.[۱۱] برخی مطالعات حتی نشان داده‌اند که گروه‌های با عزت نفس بالا سوگیری بیشتری نسبت به گروه‌های با عزت نفس پایین دارند.[۱۳] این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که رابطه میان عزت نفس و سوگیری درون‌گروهی پیچیده‌تر از آن است که در نگاه اول به نظر می‌رسد. افزون بر این، ممکن است پژوهشگران از معیارهای نادرستی برای سنجش عزت نفس بهره برده باشند — یعنی به‌جای عزت نفس اجتماعی خاص، عزت نفس شخصی کلی را سنجیده باشند.[۱۴]

پایه زیست‌شناختی: نقش اکسی‌توسین

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در یک فراتحلیل و مرور پژوهش‌های کارستن دو درو دربارهٔ تأثیر اکسی‌توسین بر رفتار اجتماعی، نتایج نشان می‌دهد که این هورمون اعتماد را تقویت می‌کند — به‌ویژه نسبت به افرادی با ویژگی‌های مشابه که به‌عنوان اعضای «درون‌گروه» دسته‌بندی می‌شوند — و همکاری و طرفداری از این افراد را افزایش می‌دهد.[۱۵] این سوگیری اکسی‌توسینی در حسن نیت نسبت به کسانی که ویژگی‌های مشابهی دارند، احتمالاً به‌عنوان پایه‌ای زیست‌شناختی برای حفظ همکاری و حمایت درون‌گروهی تکامل یافته است. این دیدگاه با نظریه داروینی سازگار است که بر اساس آن، رفتارهای فداکارانه و همکارانه به کارکرد گروه کمک کرده و شانس بقای اعضا را افزایش می‌دهد.[۱۵]

نژاد می‌تواند نمونه‌ای از گرایش‌های درون‌گروهی و برون‌گروهی باشد، زیرا جامعه اغلب افراد را بر اساس نژاد دسته‌بندی می‌کند. مطالعه‌ای که نژاد و همدلی را بررسی کرد نشان داد شرکت‌کنندگانی که اکسی‌توسین از راه بینی دریافت کرده بودند، واکنش قوی‌تری به تصاویر اعضای درون‌گروه در حال درد نسبت به تصاویر اعضای برون‌گروه با همان حالت چهره نشان دادند.[۱۶] این یافته نشان می‌دهد که اکسی‌توسین ممکن است در توانایی همدلی با افراد نژادهای دیگر نقش داشته باشد و افراد هم‌نژاد در مواجهه با درد، بیشتر تمایل به کمک به یکدیگر داشته باشند.

اکسی‌توسین همچنین در دروغ‌گویی به نفع اعضای درون‌گروه نقش دارد. مطالعه‌ای که این رابطه را بررسی کرد نشان داد که تجویز اکسی‌توسین، میزان دروغ‌گویی افراد را به نفع اعضای درون‌گروهشان افزایش می‌دهد، به‌ویژه هنگامی که نتیجه‌ای مثبت برای گروه انتظار می‌رود.[۱۷] هر دوی این نمونه‌ها نشان‌دهنده تمایل به رفتار به نفع اعضای درون‌گروه هستند.

در روان‌شناسی اجتماعی، این مطالعه — علاوه بر اثرات زیست‌شناختی — از پراستنادترین پژوهش‌ها دربارهٔ رابطه میان رفتار اجتماعی مثبت و دسته‌بندی اجتماعی است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که اعتماد، همکاری و همدلی در میان اعضای درون‌گروه بیشتر است، در حالی که این رفتارها در برابر اعضای برون‌گروه کمتر دیده می‌شود. نظریه‌های سوگیری بین‌گروهی این را تأیید می‌کنند و معتقدند افراد می‌توانند نسبت به درون‌گروه سوگیری داشته باشند بدون آنکه لزوماً نسبت به برون‌گروه خصومت نشان دهند؛ بنابراین، اثرات زیست‌شناختی اکسی‌توسین بیشتر به‌عنوان عاملی برای حفظ مرزهای گروهی شناخته می‌شود تا محرکی برای رفتار اجتماعی مثبت به‌طور کلی.[۱۵]

هویت فردی و هویت اجتماعی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بر اساس دو مرور نظری اخیر،[۱۸] پایه نظری برای گنجاندن هویت فردی در نظریه‌های رفتار عقلانی و برنامه‌ریزی‌شده شباهت‌های زیادی با نظریه هویت اجتماعی[۱۹] و گسترش آن، یعنی نظریه خودمقوله‌بندی، دارد.[۲۰] بر اساس نظریه هویت اجتماعی، بخش مهمی از خودپنداره از عضویت در گروه‌ها و دسته‌های اجتماعی ناشی می‌شود. هنگامی که افراد خود را بر اساس یک دسته اجتماعی فراگیر — مانند جنسیت، طبقه یا تیم — تعریف و ارزیابی می‌کنند، دو فرایند به کار می‌افتد: نخست، مقوله‌بندی که تفاوت‌های میان درون‌گروه و برون‌گروه و شباهت‌های میان اعضای درون‌گروه را در ابعاد کلیشه‌ای برجسته می‌کند؛ دوم، خودارتقایی که چون خودپنداره بر پایه عضویت گروهی تعریف می‌شود، فرد را به‌لحاظ رفتاری و ادراکی به سمت سود رساندن به درون‌گروه در برابر برون‌گروه سوق می‌دهد. هویت‌های اجتماعی به‌صورت نمونه‌های گروهی در ذهن نمایش داده می‌شوند که باورها، نگرش‌ها، احساسات و رفتارهایی را توصیف و تجویز می‌کنند که تعادلی میان کمینه‌سازی تفاوت‌های درون‌گروهی و بیشینه‌سازی تفاوت‌های بین‌گروهی ایجاد می‌کنند.

به‌طور دقیق‌تر، بر اساس نظریه هویت اجتماعی، پیوستاری میان هویت فردی و هویت اجتماعی وجود دارد که میزان تأثیر ویژگی‌های گروهی یا فردی بر احساسات و رفتار شخص را تعیین می‌کند.[۲۱] اگر یک هویت اجتماعی خاص پایه برجسته‌ای برای خودپنداری باشد، فرد با نمونه درون‌گروهی که در ذهن دارد همسو می‌شود و خودادراکی، باورها، نگرش‌ها، احساسات و رفتارهایش بر اساس هنجارهای آن گروه شکل می‌گیرد. به این ترتیب، هویت‌های اجتماعی از طریق نقش میانجی هنجارهای گروهی بر رفتار تأثیر می‌گذارند. افراد بیشتر احتمال دارد رفتاری را در پیش بگیرند که با هنجارهای گروه مرتبطشان سازگار باشد، به‌ویژه اگر آن هویت پایه برجسته‌ای برای خودتعریفی باشد. اگر عضویت گروهی برجسته نباشد، رفتار و احساسات افراد بیشتر با ویژگی‌های شخصی‌شان همخوانی دارد تا با هنجارهای گروه.

از سوی دیگر، نظریه هویت فردی معتقد است که خود اغلب بازتابی از هنجارها و انتظارات نقش اجتماعی فرد است. در مرکز این نظریه این پیشنهاد قرار دارد که «خود» از اجزای چندگانه و متمایزی تشکیل شده که به‌صورت سازمان‌یافته برای ایفای نقش‌های اجتماعی وجود دارند.[۲۲] افراد تنها از طریق تعامل با دیگران می‌توانند هویتی برای خود بسازند و نقش‌هایی که در گروه‌های مختلف دارند با هم متفاوت است. این نقش‌های متفاوت «هویت‌های نقشی» نامیده می‌شوند. هویت‌های نقشی افراد را به رفتار به شیوه‌های خاص وامی‌دارند، چون انتظاراتی از آن نقش‌ها وجود دارد. از آنجا که برآوردن انتظارات نقش رضایت‌بخش است، ناتوانی در ایفای درست نقش اغلب موجب ناراحتی می‌شود. افراد همچنین نقش‌ها را در سلسله‌مراتبی از اهمیت جای می‌دهند و بیشتر نماینده نقش‌هایی هستند که در جایگاه بالاتری در این سلسله‌مراتب قرار دارند.

«برجستگی هویت» — یعنی احتمال فعال شدن هویت‌های نقشی در موقعیت‌های گوناگون — نتیجه این است که هر فرد نقش‌ها را به ترتیب اولویت متفاوتی می‌چیند. افرادی که نقش‌های یکسانی دارند ممکن است متفاوت رفتار کنند، چون برخی نقش‌ها را بر دیگری ترجیح می‌دهند.[۲۳] برای نمونه، یک مادر شاغل ممکن است وقت کمتری با فرزندش بگذراند. رفتار افراد بازتاب هویت‌هایی است که در سلسله‌مراتب ذهنی‌شان جایگاه بالاتری دارند.[۲۴] کسی که هویت روان‌شناس بودن را بالاتر از زبان‌شناس بودن می‌داند، در مواجهه با روان‌شناس بهتری احساس رقابت می‌کند اما در مواجهه با زبان‌شناس بهتری اهمیتی نمی‌دهد. روابط اجتماعی نیز به همین شکل تحت تأثیر این برجستگی قرار می‌گیرند. هویت فردی اغلب افراد را در زمینه‌های اجتماعی قرار می‌دهد و تعهد به نقش در آن زمینه، بخش مهمی از حفظ خودپنداره می‌شود. افراد همچنین بیشتر با کسانی ارتباط برقرار می‌کنند که هویت‌های نقشی مشابهی در رأس سلسله‌مراتبشان دارند.

چون افراد خودپنداره‌ای دارند که از نقشی که در گروه برای خود تعریف کرده‌اند ناشی می‌شود، هنگامی که در نقش خود می‌مانند، شباهت‌های درون‌گروهی برجسته‌تر و تفاوت‌های بین‌گروهی کمرنگ‌تر می‌شوند.[۲۵] برای همسو شدن با گروه، افراد اغلب بازنمایی‌های درون‌گروهی یا هویت‌های خود را بازتنظیم می‌کنند. نمونه‌هایی از این گروه‌ها شکل می‌گیرند که قوانینی را که اعضا تشویق به پیروی از آن‌ها می‌شوند تأیید می‌کنند. اطلاعات و دیدگاه‌های مشترک بیشتر از اطلاعات تازه و غیرمشترک در گروه مورد بحث قرار می‌گیرند و هنجاری شکل می‌گیرد که بر اساس آن دیدگاه‌های اکثریت تداوم یابند و دیگران ساکت بمانند.[۲۶] این هنجار بسته به زمینه‌های مختلف تغییر می‌کند، اما کسانی که می‌خواهند با دیدگاه‌های اکثریت همراه باشند باید نقشی فعال در تأیید دیدگاه‌های درون‌گروه در برابر برون‌گروه داشته باشند.

عصب‌شناسی مقوله‌بندی اجتماعی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

عضویت در گروه بر همبسته‌های عصبی گوناگونی تأثیر می‌گذارد که می‌تواند درک بهتری از شکل‌گیری سوگیری نسبت به اعضای درون‌گروه به دست دهد. مغز نقش مهمی در طبقه‌بندی خود و دیگران بر اساس ویژگی‌های شخصی دارد، همان‌طور که نظریه هویت اجتماعی توضیح می‌دهد.[۲۷]

پژوهش‌ها نشان می‌دهند که ناحیه قشر پیش‌پیشانی (mPFC) هنگامی که افراد درگیر مقوله‌بندی گروهی می‌شوند، فعالیت بیشتری نشان می‌دهد.[۲۷] این افزایش فعالیت به این دلیل است که افراد تمایل دارند بر ویژگی‌های مثبت گروه خود تمرکز کنند و با هویت اجتماعی‌شان — که بخشی از شخصیت فرد ناشی از عضویت در یک گروه خاص است — پیوند دارد. این بخش از مغز همچنین هنگام اندیشیدن به ویژگی‌های شخصی فرد نیز فعال می‌شود.[۲۷] افراد تمایل دارند دربارهٔ خودشان احساس خوبی داشته باشند و شخصیتشان را بر اساس گروه‌هایی که عضو آن‌ها هستند بنا کنند. این موضوع سبب می‌شود افراد بر جنبه‌های مثبت گروهشان تمرکز کنند، آن را برتر از گروه‌های دیگر بدانند و در نتیجه به‌عنوان عضوی از یک گروه پرمنزلت، از خودشان احساس بهتری داشته باشند.[۲۸]

به‌طور دقیق‌تر، قشر شکمی داخلی پیش پیشانی هنگامی فعال می‌شود که افراد خود را در گروه‌هایی دسته‌بندی می‌کنند که پیش‌تر تجربه مشترکی با آن‌ها داشته‌اند — تجربه‌ای که می‌تواند بر اساس نژاد، قومیت یا جنسیت باشد. این ناحیه از مغز به دلیل استدلال اجتماعی عاطفی فعال می‌شود؛ جایی که پردازش خودارجاعی باعث می‌شود فرد درون‌گروه را به خود نزدیک‌تر از برون‌گروه بداند. استدلال اجتماعی عاطفی در گروه‌هایی که پیشینه‌ای مشترک با آن‌ها وجود دارد اهمیت بیشتری دارد، چون دسته‌بندی‌ها در طول زمان طولانی‌تری شکل گرفته‌اند و احساسات با آن‌ها پیوند خورده‌اند.[۲۹][۲۷] در مقابل، قشر پیش‌پیشانی پشتی-میانی هنگامی فعال می‌شود که افراد خود را در گروه‌هایی دسته‌بندی می‌کنند که هیچ تجربه قبلی با آن‌ها ندارند، مانند تقسیم تصادفی به تیم‌ها برای انجام یک کار. در این حالت، افراد باید از استدلال اجتماعی انتزاعی برای شکل‌دادن به ایده‌های راهنمای دسته‌بندی بهره بگیرند.[۲۹][۲۷] نکته مهم اینجاست که در گروه‌های تازه‌تشکیل، افراد مؤلفه عاطفی ندارند و به همین دلیل قشر شکمی داخلی پیش‌پیشانی فعال نمی‌شود.

هویت سیاسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آزمایش‌های میدانی نشان می‌دهند که افراد به‌طور قابل توجهی بیشتر احتمال دارد به کسانی که هویت سیاسی مشترکی با آن‌ها دارند کمک کنند. این یافته نشان می‌دهد که طرفداری از درون‌گروه به رفتارهای حزبی نیز کشیده می‌شود.[۳۰] این سوگیری حزبی به بخشش خطاهای سیاسی هم گسترش می‌یابد. یک مطالعه طولی روی رأی‌دهندگان بریتانیایی در انتخابات عمومی ۲۰۲۴ نشان داد که حامیان چهار حزب اصلی (محافظه‌کار، کارگر، لیبرال دموکرات و اصلاح بریتانیا) همگی به‌طور قابل توجهی بیشتر حاضر بودند نقض اعتماد توسط رهبر حزب خودشان را ببخشند تا رهبران احزاب دیگر.[۳۱]

فرگشت درون‌گروه‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

شکل‌گیری گروه‌های فرهنگی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پژوهش‌ها نشان داده‌اند که طرفداری از درون‌گروه از درون، از طریق شکل‌گیری گروه‌های قوم‌نگاری پدید می‌آید.[۴] نشانه‌های نمادین در شرایط خاص می‌توانند سبب شوند گروه‌بندی‌های پیش‌پاافتاده به گروه‌های فرهنگی تبدیل شوند و این به نوبه خود طرفداری از درون‌گروه را تقویت می‌کند. یک مطالعه بزرگ‌مقیاس فراملی نشان داد که هویت ملی و اعتماد به نهادها از پیش‌بینی‌کننده‌های کلیدی طرفداری از درون‌گروه هستند و تفاوت‌های قابل توجهی در این زمینه میان ۱۷ کشور وجود دارد.[۳۲]

افرسون، لالیو و فر در سال ۲۰۰۸ مطالعه‌ای منتشر کردند و در آن از یک سری بازی هماهنگی برای شبیه‌سازی همکاری میان افراد بهره گرفتند. این مطالعه نشان داد که گروه‌های فرهنگی می‌توانند از طریق ایجاد پیوند میان یک رفتار مرتبط با پاداش و یک نشانه نامرتبط با پاداش، از درون شکل بگیرند و پس از آن، طرفداری از درون‌گروه در تعاملات اجتماعی بعدی پدیدار شود.[۴]

شرکت‌کنندگان ابتدا به یکی از چند جمعیت ده‌نفره تقسیم شدند و سپس به زیرجمعیت‌های پنج‌نفره تقسیم شدند. هر گروه برای هماهنگی روی یکی از دو انتخاب — رفتار الف یا رفتار ب — پاداش متفاوتی دریافت می‌کرد. در گروه اول، شرکت‌کنندگان برای هماهنگی روی الف ۴۱ امتیاز و برای هماهنگی روی ب ۲۱ امتیاز دریافت می‌کردند و در گروه دوم پاداش‌ها معکوس بود. در هر دو گروه، عدم هماهنگی تنها یک امتیاز داشت. در هر نوبت، شرکت‌کنندگان همچنین می‌توانستند یک نشانه نامرتبط با پاداش (دایره یا مثلث) انتخاب کنند. بازیکنان از هر دو زیرجمعیت با هم ترکیب می‌شدند تا چالش هماهنگی پدید آید و در هر نوبت یک بازیکن تصادفی از هر زیرجمعیت جابجا می‌شد.

این آزمایش موقعیتی ایجاد کرد که در آن شرکت‌کنندگان انگیزه قوی داشتند تا درکی از رفتارهای مورد انتظار در زیرجمعیت خود توسعه دهند، اما گاهی در موقعیتی کاملاً جدید قرار می‌گرفتند که رفتارشان با هنجار اجتماعی همخوانی نداشت.[۴]

نتایج نشان داد که بازیکنان به‌طور کلی تمایل پیدا کردند رفتار را با یک نشانه پیوند بزنند، به‌ویژه اگر این پیوند به پاداش مثبتی منجر شده بود. با افزایش این پیوندها در سطح فردی، کوواریانس (نشانه و رفتار) در سطح کلی نیز افزایش یافت. در آزمایش، افزایش قابل توجهی در شمار شرکت‌کنندگانی مشاهده شد که شریکی با همان انتخاب شکل خودشان می‌خواستند، حتی با اینکه انتخاب اولیه شکل هیچ تأثیری بر پاداش نداشت. در پایان آزمایش، این عدد به ۸۷ درصد رسید که حضور طرفداری از درون‌گروه را به‌روشنی نشان می‌داد.

این مطالعه از فرضیه‌ای حمایت کرد که شکل‌گیری گروه‌های فرهنگی، فشار انتخابی روی افراد را تغییر می‌دهد و در نتیجه برخی ویژگی‌های رفتاری را سودمند می‌سازد.[۵][۴] بنابراین، اگر چنین فشارهای انتخابی در تمدن‌های گذشته وجود داشته باشند — جایی که عضویت در گروهی خاص با هنجار رفتاری خاصی همبسته بود — پیدایش سوگیری‌های درون‌گروهی که رفتار متفاوت با اعضای همان گروه را سودمند می‌سازد، کاملاً محتمل است.[۴]

تفاوت‌های نژادی و قومی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ایالات متحده، بر اساس مطالعه‌ای از مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۲۳، اشتراک نامزد انتخاباتی در پیشینه نژادی و قومی برای ۲۵ درصد از آمریکایی‌های سیاه‌پوست، ۱۷ درصد از آمریکایی‌های اسپانیایی‌تبار، ۱۶ درصد از آمریکایی‌های آسیایی‌تبار و ۵ درصد از آمریکایی‌های سفیدپوست بسیار یا فوق‌العاده مهم بود.[۳۳]

تفاوت‌های جنسیتی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سوگیری خودکار به جنس خود

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

رودمن و گودوین پژوهشی دربارهٔ سوگیری جنسیتی انجام دادند که ترجیحات جنسیتی را بدون پرسش مستقیم از شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری کرد. شرکت‌کنندگان از دانشگاه پردو و دانشگاه راتگرز در آزمون‌های رایانه‌ای شرکت کردند که نگرش‌های خودکار را بر اساس سرعت دسته‌بندی ویژگی‌های خوشایند و ناخوشایند با هر جنس می‌سنجید. هدف این آزمون بررسی این بود که آیا افراد کلمات خوشایند (مانند خوب، شاد، آفتاب) را با زنان و کلمات ناخوشایند (مانند بد، مشکل، درد) را با مردان مرتبط می‌دانند.[۳۴]

این پژوهش نشان داد که هم زنان و هم مردان دیدگاه مثبت‌تری نسبت به زنان دارند، اما سوگیری درون‌گروهی زنان ۴٫۵ برابر قوی‌تر از مردان بود.[۳۴] تنها زنان (نه مردان) تعادل شناختی میان سوگیری درون‌گروهی، هویت و عزت نفس نشان دادند. این یافته حاکی از آن است که مردان فاقد سازوکاری هستند که ترجیح خودکار نسبت به جنس خودشان را تقویت کند.[۳۴]

در یک مطالعه آمریکایی در سال ۲۰۲۳، ۲۲ درصد از زنان و ۱۳ درصد از مردان اشتراک جنسیتی با نامزد انتخاباتی را تا حدی مهم دانستند.[۳۳]

رقابت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ون فوگت، دو کرمر و یانسن با استفاده از یک بازی کالاهای عمومی دریافتند که مردان در مواجهه با رقابت از سوی گروهی دیگر، بیشتر به گروه خود کمک کردند، در حالی که تفاوت مشخصی در میزان کمک زنان دیده نشد.[۳۵]

طرفداری بر اساس قومیت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۲۰۰۱، فرشتمن و گنیزی دریافتند که مردان در یک بازی دیکتاتور بر اساس قومیت سوگیری درون‌گروهی نشان دادند، در حالی که این تمایل در زنان دیده نشد.[۳۶] این مطالعه با هدف شناسایی نفرت قومی در جامعه اسرائیل بر روی ۹۹۶ دانشجوی اسرائیلی انجام شد. گروه‌ها بر اساس اینکه نام شرکت‌کننده معمولاً ریشه قومی شرقی یا اشکنازی داشت تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان باید مبلغی (۲۰ شکل جدید اسرائیل) را میان خود و بازیکن دیگری تقسیم می‌کردند. به بازیکن الف گفته شد که هر مبلغی به بازیکن ب بفرستد سه برابر می‌شود و بازیکن ب جزئیات آزمایش از جمله نام بازیکن الف و مبلغ منتقل‌شده را دریافت می‌کند. سپس بازیکن ب می‌توانست تصمیم بگیرد پولی برگرداند یا نه.

آزمایش نشان داد که با وجود مقادیر انتقال میانگین مشابه (۱۰٫۶۳ برای زنان و ۱۱٫۴۲ برای مردان)، زنان سوگیری درون‌گروهی قابل توجهی نسبت به دریافت‌کنندگان با نام‌های اشکنازی یا شرقی نشان ندادند. اما در میان مردان، سوگیری علیه نام‌های شرقی مشهود بود.[۳۶]

علاوه بر این، مردان نسبت به مردان اشکنازی سوگیری بیشتری نسبت به زنان نشان دادند، اما برای نام‌های شرقی عکس این قضیه صادق بود.[۳۶] این یافته ممکن است در نگاه اول غیرمنتظره به نظر برسد، زیرا انتظار می‌رود زنان شرقی بیشتر به حاشیه رانده شوند، اما با مطالعات دیگری که تبعیض علیه زنان آفریقایی-آمریکایی را بررسی کرده‌اند سازگار است.[۳۷]

سن رشد

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۲۰۰۸، فر، برنهارد و روکنباخ در مطالعه‌ای روی کودکان دریافتند که پسران از سنین ۳ تا ۸ سالگی سوگیری درون‌گروهی نشان دادند، در حالی که دختران چنین تمایلی نداشتند.[۳۸] این آزمایش از یک «بازی حسادت» — نسخه تغییریافته‌ای از بازی دیکتاتور — بهره گرفت. پژوهشگران توضیح احتمالی خود را بر پایه فرگشت بنا کردند.[۳۸]

آن‌ها نظریه دادند که محدودنگری و طرفداری از اعضای همان گروه ممکن است به‌ویژه سودمند بوده باشد، زیرا موقعیت گروهی افراد را در درگیری‌های بین‌گروهی تقویت می‌کرد.[۳۸] از آنجا که مردان در گذشته اغلب در خط مقدم این درگیری‌ها بودند و بیشترین هزینه را از نظر آسیب یا مرگ متحمل می‌شدند، فرگشت ممکن است حساسیت بیشتری را در مردان نسبت به موقعیت‌هایی که پاداش مثبتی برای درون‌گروهشان داشت تقویت کرده باشد؛ از همین رو، مردان از سنین پایین‌تری نسبت به زنان سوگیری درون‌گروهی نشان می‌دهند، همان‌گونه که در این آزمایش مشهود بود.[۳۸]

نمونه‌های دیگر

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ نشان داد که ترک‌هایی با سوگیری درون‌گروهی قوی‌تر، کمتر احتمال داشت مسئولیت درون‌گروه را در نسل‌کشی ارمنی‌ها بپذیرند.[۳۹]

انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ آمریکا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

مطالعه‌ای که در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ انجام شد نشان داد که هویت‌های گروهی پویا هستند.[۴۰] این مطالعه در میان ۳۹۵ دموکرات از کمبریج در ایالت ماساچوست با استفاده از یک بازی دیکتاتور اقتصادی انجام شد. به شرکت‌کنندگان ۶ دلار داده شد تا میان خود و شخص دیگری تقسیم کنند. دریافت‌کنندگان ناشناس بودند، به‌جز اینکه مشخص می‌شد از کدام نامزد در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها حمایت می‌کنند.

داده‌ها در سه دوره جداگانه جمع‌آوری شدند: ۱۰ تا ۱۸ ژوئن (پس از سخنرانی کنارگیری هیلاری کلینتون در ۷ ژوئن)؛ ۹ تا ۱۴ اوت، پیش از کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در ۲۵ اوت؛ و ۲ تا ۵ سپتامبر، در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری. نتایج نشان داد که مردان از ژوئن تا کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در اوت سوگیری درون‌گروهی قابل توجهی نشان دادند، اما این سوگیری در سپتامبر دیده نشد. زنان در این بازه زمانی سوگیری درون‌گروهی قابل توجهی نشان ندادند.

این آزمایش نشان داد که هویت‌های گروهی انعطاف‌پذیرند و می‌توانند در طول زمان تغییر کنند.[۴۰] پژوهشگران نظریه دادند که سوگیری درون‌گروهی در ژوئن قوی بود زیرا رقابت برای نامزدی دموکرات‌ها در انتخابات هنوز تازه و برجسته بود. نبود درگیری انتخاباتی واقعی (در برابر حزب جمهوری‌خواه) باعث شد احساس گروه‌بندی تا اوت برجسته بماند.[۴۰] تنها در سپتامبر بود که طرفداری از درون‌گروه کاهش یافت، چون هدف مشترکی فراتر از گروه‌بندی‌های پیشین پدیدار شده بود.

ویکی‌پدیا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پژوهشی که مقالات مربوط به ۳۵ درگیری بین‌گروهی (مانند جنگ فالکلند) را با مقایسه نسخه‌های زبانی مختلف ویکی‌پدیا (مانند انگلیسی و اسپانیایی) تحلیل کرد، شواهدی از طرفداری درون‌گروهی یافت: «درون‌گروه» به‌طور سیستماتیک ترجیح داده شده و در نور مثبت‌تری نمایش داده شده بود، در حالی که «برون‌گروه» غیراخلاقی‌تر و مسئول‌تر در قبال درگیری معرفی شده بود.[۴۱] با این حال تفاوت‌های قابل توجهی میان درگیری‌های مختلف وجود داشت و تحلیل‌های بیشتر نشان داد که طرفداری درون‌گروهی در درگیری‌های اخیرتر و در مقالاتی که بیشتر توسط اعضای «درون‌گروه» نوشته شده بودند، برجسته‌تر بود.[۴۱]

در برابر منفی‌نگری به برون‌گروه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

روان‌شناسان اجتماعی از دیرباز میان طرفداری از درون‌گروه و منفی‌نگری به برون‌گروه تمایز قائل شده‌اند؛ منفی‌نگری به برون‌گروه به معنای تنبیه کردن یا تحمیل بار بر برون‌گروه است.[۲۱] پژوهش‌های گسترده‌ای در تلاش برای شناسایی رابطه میان طرفداری از درون‌گروه و منفی‌نگری به برون‌گروه، و شرایطی که به منفی‌نگری به برون‌گروه منجر می‌شود، انجام شده است.[۴۲][۴۳][۴۴] برای نمونه، استروخ و شوارتز از پیش‌بینی‌های نظریه همخوانی باور حمایت یافتند.[۴۵] نظریه همخوانی باور به میزان شباهت در باورها، نگرش‌ها و ارزش‌هایی می‌پردازد که افراد میان خود و دیگران درک می‌کنند و بیان می‌کند که ناهمخوانی، نگرش‌های منفی نسبت به دیگران را افزایش می‌دهد. هنگامی که این نظریه بر نژادپرستی اعمال می‌شود، استدلال می‌کند که ناهمخوانی درک‌شده در باورها، تأثیر بیشتری بر تبعیض نژادی دارد تا خود نژاد.

پژوهش‌ها شواهدی از سوگیری درون‌گروهی در تحقیقات پلیس[۴۶] و تصمیمات قضایی یافته‌اند.[۴۷]

رابطه زیست‌شناختی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

اکسی‌توسین نه‌تنها با تمایل افراد به معاشرت با اعضای گروه خود پیوند دارد، بلکه در درگیری‌های میان اعضای گروه‌های مختلف نیز نقش ایفا می‌کند. در جریان درگیری، افرادی که اکسی‌توسین از راه بینی دریافت کرده‌اند، پاسخ‌های دفاعی بیشتری نسبت به اعضای درون‌گروه در مقابل اعضای برون‌گروه نشان می‌دهند. افزون بر این، اکسی‌توسین با تمایل شرکت‌کنندگان به محافظت از اعضای آسیب‌پذیر درون‌گروه — صرف‌نظر از میزان درگیری آن‌ها در تعارض — همبستگی داشت.[۴۸] همچنین نشان داده شده که تجویز اکسی‌توسین باعث می‌شود افراد ترجیحات ذهنی خود را به سمت همسویی با آرمان‌های درون‌گروه و دور شدن از آرمان‌های برون‌گروه تغییر دهند.[۴۹] این مطالعات نشان می‌دهند که اکسی‌توسین با پویایی‌های بین‌گروهی ارتباط دارد.

علاوه بر این، اکسی‌توسین بر پاسخ‌های افراد یک گروه نسبت به اعضای گروه دیگر تأثیر می‌گذارد. سوگیری درون‌گروهی در گروه‌های کوچک‌تر مشهود است، اما می‌تواند به گروه‌هایی به بزرگی کل یک کشور نیز گسترش یابد و به تعصب ملی قوی منجر شود. مطالعه‌ای در هلند نشان داد که اکسی‌توسین طرفداری از گروه ملی را افزایش داد و در عین حال پذیرش اعضای قومیت‌های دیگر و بیگانگان را کاهش داد.[۵۰] افراد همچنین هنگام قرار گرفتن در معرض اکسی‌توسین، علاقه بیشتری به پرچم کشورشان نشان می‌دهند در حالی که نسبت به دیگر اشیای فرهنگی بی‌تفاوت می‌مانند.[۵۱] از این رو، فرضیه‌ای مطرح شده که این هورمون ممکن است در گرایش‌های بیگانه‌هراسی نقش داشته باشد. بدین ترتیب، اکسی‌توسین در سطح بین‌المللی بر افراد تأثیر می‌گذارد؛ جایی که درون‌گروه به کشور «خانگی» خاصی تبدیل می‌شود و برون‌گروه به تمام کشورهای دیگر گسترش می‌یابد.

تحقیر درون‌گروه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

مطالعات فرافرهنگی نشان داده‌اند که تحقیر درون‌گروه — یعنی تمایل به انتقاد شدیدتر از اعضای گروه یا فرهنگ خود در مقایسه با اعضای گروه‌های دیگر — در میان اعضای گروه‌های محروم و اقلیت بیشتر از اعضای گروه اکثریت یا گروه مسلط است. بر اساس نظر ما-کلامز، اسپنسر-راجرز و پنگ، نظریه توجیه سیستم در پی توضیح این است که چرا «اقلیت‌ها گاهی دیدگاه‌های توجیه‌کننده سیستم را دربارهٔ گروه خود می‌پذیرند». آن‌ها گفتند که پژوهششان دربارهٔ طرفداری و تحقیر درون‌گروه تا حدی از این نظریه حمایت می‌کند، اما نظریه همه ظرافت‌ها را پوشش نمی‌دهد.[۵۲]

ما-کلامز و همکاران همچنین دریافتند که در مقایسه با فرهنگ‌های فردگرا، افراد از فرهنگ‌های جمع‌گرا مانند فرهنگ‌های آسیای شرقی تمایل داشتند اعضای گروه خود را کمتر مثبت ارزیابی کنند، در حالی که افراد از فرهنگ‌های فردگرا بیشتر تمایل داشتند اعضای گروه خود را مثبت‌تر از بیگانگان ارزیابی کنند.[۵۲] نظریه هویت اجتماعی[نیازمند منبع] و نظریه‌پردازان فرویدی تحقیر درون‌گروه را نتیجه خودانگاره منفی می‌دانند که سپس به گروه گسترش می‌یابد.[۵۲] ما-کلامز و همکاران نظریه دادند که «تحقیر درون‌گروه ممکن است از نظر فرهنگی برای آسیایی‌های شرقی عادی‌تر و کمتر نگران‌کننده باشد»، چنان‌که آسیایی‌های شرقی همزمان سطح بالایی از احساسات مثبت نسبت به اعضای درون‌گروهشان گزارش می‌دادند و نسبت به ویژگی‌های نامطلوبی که دربارهٔ درون‌گروهشان پذیرفته بودند دوسوگرایی نشان می‌دادند. بر اساس نظر ما-کلامز و همکاران، نگرش‌ها و باورهای فرهنگی ریشه‌دار — نه عزت نفس پایین — ممکن است در تحقیر درون‌گروه فرهنگ‌های جمع‌گرا نقش داشته باشند، چون این فرهنگ‌ها توانایی تحمل دیدگاه‌های به‌ظاهر متناقض را دارند.[۵۲]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 3 4 Aronson, E. , Wilson, T. D. , & Akert, R. (2010). Social psychology. 7th ed. Upper Saddle River: Prentice Hall.
  2. ↑ Taylor, Donald M.; Doria, Janet R. (April 1981). "Self-serving and group-serving bias in attribution". نشریه روان‌شناسی اجتماعی. 113 (2): 201–211. doi:10.1080/00224545.1981.9924371.
  3. ↑ Balliet, Daniel; Wu, Junhui; De Dreu, Carsten K. W. (2014). "Ingroup favoritism in cooperation: A meta-analysis". Psychological Bulletin (in English). 140 (6): 1556–1581. doi:10.1037/a0037737. ISSN 1939-1455. PMID 25222635.
  4. 1 2 3 4 5 6 Efferson, Charles; Lalive, Rafael; Fehr, Ernst (2008-09-26). "The Coevolution of Cultural Groups and Ingroup Favoritism" (PDF). Science (in English). 321 (5897): 1844–1849. Bibcode:2008Sci...321.1844E. doi:10.1126/science.1155805. PMID 18818361. S2CID 32927015.
  5. 1 2 Fu, Feng; Tarnita, Corina E.; Christakis, Nicholas A.; Wang, Long; Rand, David G.; Nowak, Martin A. (2012-06-21). "Evolution of in-group favoritism". Scientific Reports (in English). 2: 460. Bibcode:2012NatSR...2..460F. doi:10.1038/srep00460. PMC 3380441. PMID 22724059.
  6. ↑ Sumner, William Graham (23 September 2014). Folkways: a study of the sociological importance of usages, manners, customs, mores, and morals (Reprint, 2014 ed.). CreateSpace Independent Publishing Platform. p. 13. ISBN 978-1-5024-6917-5. OCLC 1003045387.
  7. 1 2 3 4 Sherif, M. ; Harvey, O.J. ; White, B.J. ; Hood, W. & Sherif, C.W. (1961). Intergroup Conflict and Cooperation: The Robbers Cave Experiment. Norman, OK: The University Book Exchange. pp. 155–184.
  8. ↑ Billig, Michael; Tajfel, Henri (1973). "Social categorization and similarity in intergroup behaviour". European Journal of Social Psychology. 3 (1): 27–52. doi:10.1002/ejsp.2420030103.
  9. ↑ Axt, Jordan R.; Moran, Tal; Bar-Anan, Yoav (2018-11-01). "Simultaneous ingroup and outgroup favoritism in implicit social cognition". Journal of Experimental Social Psychology. 79: 275–289. doi:10.1016/j.jesp.2018.08.007. ISSN 0022-1031.
  10. ↑ Cialdini, Robert B.; Borden, Richard J.; Thorne, Avril; Walker, Marcus Randall; Freeman, Stephen; Sloan, Lloyd Reynolds (1974). "Basking in Reflected Glory: Three (Football) Field Studies". نشریه شخصیت و روان‌شناسی اجتماعی. 34 (3): 366–375. doi:10.1037/0022-3514.34.3.366. S2CID 13191936.
  11. 1 2 Crocker, Jennifer; Thompson, Leigh L.; McGraw, Kathleen M.; Ingerman, Cindy (May 1987). "Downward Comparison, Prejudice, and Evaluations of Others: Effects of Self-Esteem and Threat". Journal of Personality and Social Psychology. 52 (5): 907–916. doi:10.1037/0022-3514.52.5.907. PMID 3585702.
  12. ↑ Abrams, Dominic; Hogg, Michael A. (1988). "Comments on the motivational status of self-esteem in social identity and intergroup discrimination". European Journal of Social Psychology. 18 (4): 317–334. doi:10.1002/ejsp.2420180403.
  13. ↑ Sachdev, Itesh; Bourhis, Richard Y. (September 1987). "Status differentials and intergroup behaviour". European Journal of Social Psychology. 17 (3): 277–293. doi:10.1002/ejsp.2420170304.
  14. ↑ Rubin, Mark; Hewstone, Miles (February 1998). "Social Identity Theory's Self-Esteem Hypothesis: A Review and Some Suggestions for Clarification". Personality and Social Psychology Review. 2 (1): 40–62. doi:10.1207/s15327957pspr0201_3. hdl:1959.13/930907. PMID 15647150. S2CID 40695727.
  15. 1 2 3 De Dreu, Carsten K.W. (2012). "Oxytocin modulates cooperation within and competition between groups: An integrative review and research agenda". Hormones and Behavior. 61 (3): 419–428. Bibcode:2012HoBeh..61..419D. doi:10.1016/j.yhbeh.2011.12.009. PMID 22227278. S2CID 140120921.
  16. ↑ Sheng F, Liu Y, Zhou B, Zhou W, Han S (February 2013). "Oxytocin modulates the racial bias in neural responses to others' suffering". Biological Psychology. 92 (2): 380–6. doi:10.1016/j.biopsycho.2012.11.018. PMID 23246533. S2CID 206109148.
  17. ↑ Shalvi S, De Dreu CK (April 2014). "Oxytocin promotes group-serving dishonesty". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 111 (15): 5503–7. Bibcode:2014PNAS..111.5503S. doi:10.1073/pnas.1400724111. PMC 3992689. PMID 24706799.
  18. ↑ Hogg, Michael A.; Terry, Deborah J.; White, Katherine M. (1995). "A Tale of Two Theories: A Critical Comparison of Identity Theory with Social Identity Theory". Social Psychology Quarterly. 58 (4): 255–269. doi:10.2307/2787127. JSTOR 2787127.
  19. ↑ Tajfel, Henri (1974-04-01). "Social identity and intergroup behaviour". Social Science Information (in English). 13 (2): 65–93. doi:10.1177/053901847401300204. S2CID 143666442.
  20. ↑ Turner, John C. (1985). "Social categorization and the self-concept: A social cognitive theory of group behavior". In Lawler, E. J. (ed.). Advances in Group Processes: Theory and Research, Vol.2. Greenwich, CT: JAI. pp. 77–122. ISBN 978-0-89232-524-5. OCLC 925165493.
  21. 1 2 Tajfel, Henri; Turner, John C. (1979). "An integrative theory of intergroup conflict". In Austin, W. G.; Worchel, S. (eds.). The Social Psychology of Intergroup Relations. Brooks-Cole. pp. 33–47. ISBN 978-0-8185-0278-1.
  22. ↑ Stryker, Sheldon; Serpe, Richard T. (1982). "Commitment, Identity Salience, and Role Behavior: Theory and Research Example". In Ickes, William; Knowles, Eric S. (eds.). Personality, Roles, and Social Behavior (in English). Springer New York. pp. 199–218. doi:10.1007/978-1-4613-9469-3_7. ISBN 978-1-4613-9471-6.
  23. ↑ Nuttbrock, Larry; Freudiger, Patricia (1991). "Identity Salience and Motherhood: A Test of Stryker's Theory". Social Psychology Quarterly. 54 (2): 146–157. doi:10.2307/2786932. JSTOR 2786932.
  24. ↑ Callero, Peter L. (1985). "Role-Identity Salience". Social Psychology Quarterly. 48 (3): 203–215. doi:10.2307/3033681. JSTOR 3033681.
  25. ↑ Tajfel, H. (1959). "Quantitative Judgement in Social Perception". British Journal of Psychology (in English). 50 (1): 16–29. doi:10.1111/j.2044-8295.1959.tb00677.x. PMID 13628966.
  26. ↑ Larson, James R.; Foster-Fishman, Pennie G.; Keys, Christopher B. (1994). "Discussion of shared and unshared information in decision-making groups". Journal of Personality and Social Psychology (in English). 67 (3): 446–461. doi:10.1037/0022-3514.67.3.446.
  27. 1 2 3 4 5 Molenberghs, P. (2013). The neuroscience of in-group bias. Neuroscience and Biobehavioral Reviews, 37(8), 1530–1536. https://doi.org/10.1016/j.neubiorev.2013.06.002
  28. ↑ Abrams, D. (2001). Social Identity, Psychology of: Positive Distinctiveness. In International Encyclopedia of the Social & Behavioral Sciences (pp. 14306-14309). Elsevier Ltd. https://doi.org/10.1016/B0-08-043076-7/01728-9
  29. 1 2 Van Overwalle, F. (2009). Social cognition and the brain: a meta-analysis. Hum Brain Mapp, 30, 829–58. https://doi.org/10.1002/hbm.20547
  30. ↑ Fitapelli, Brianna; Hewett, Samantha; McQuade, Briana; Berg, Emma; Thaler, Dalia; Gay, Lauren; Rodriguez, Tiana; Thomas, Dayna M.; Akhmadi, Ferdaus; Geher, Glenn (2025-03-01). "Political Polarization, Ingroup Bias, and Helping Behavior: Do We Help Others Who Are "on the Other Political Team?"". Psychological Studies (in English). 70 (1): 26–34. doi:10.1007/s12646-024-00810-5. ISSN 0974-9861.
  31. ↑ Lalot, Fanny; Abrams, Dominic (2025-08-29). "Partisan forgiveness of political leadership in the 2024 UK general election: Are there limits to transgression credit?". Advances.in/Psychology (in English). 2: e972114. doi:10.56296/aip00040. ISSN 2976-937X.
  32. ↑ Spadaro, Giuliana; Liu, James H.; Zhang, Robert Jiqi; Gil de Zúñiga, Homero; Balliet, Daniel (2024-07-01). "Identity and Institutions as Foundations of Ingroup Favoritism: An Investigation Across 17 Countries". Social Psychological and Personality Science (in English). 15 (5): 592–602. doi:10.1177/19485506231172330. hdl:1871.1/a5c5b721-46a2-44af-91a1-8c80e09a3b18. ISSN 1948-5506.
  33. 1 2 Borelli, Gabriel (20 December 2024). "Americans differ over how important it is for political candidates they support to share their personal traits". Pew Research Center. Retrieved 16 January 2025.
  34. 1 2 3 Rudman, Laurie A.; Goodwin, Stephanie A. (2004). "Gender differences in automatic in-group bias: Why do women like women more than men like men?" (PDF). Journal of Personality and Social Psychology. 87 (4): 494–509. doi:10.1037/0022-3514.87.4.494. PMID 15491274. Archived (PDF) from the original on July 18, 2014. Retrieved September 2, 2016.
  35. ↑ Van Vugt, Mark; De Cremer, David; Janssen, Dirk P. (2007). "Gender differences in cooperation and competition: the male-warrior hypothesis". Psychological Science. 18 (1): 19–23. CiteSeerX 10.1.1.518.3529. doi:10.1111/j.1467-9280.2007.01842.x. PMID 17362372. S2CID 3566509.
  36. 1 2 3 Fershtman, Chaim; Gneezy, Uri (2001). "Discrimination in a Segmented Society: An Experimental Approach". The Quarterly Journal of Economics. 116 (1): 351–377. doi:10.1162/003355301556338. S2CID 10389797.
  37. ↑ Epstein, Cynthia Fuchs (1973). "Positive Effects of the Multiple Negative: Explaining the Success of Black Professional Women". American Journal of Sociology (in English). 78 (4): 912–935. doi:10.1086/225410. JSTOR 2776611. S2CID 144493603.
  38. 1 2 3 4 Fehr, Ernst; Bernhard, Helen; Rockenbach, Bettina (2008). "Egalitarianism in young children" (PDF). Nature. 454 (7208): 1079–1083. Bibcode:2008Natur.454.1079F. doi:10.1038/nature07155. PMID 18756249. S2CID 4430780. Archived from the original (PDF) on 2020-02-12. Retrieved 2019-02-05.
  39. ↑ Bilali, Rezarta (2013). "National Narrative and Social Psychological Influences in Turks' Denial of the Mass Killings of Armenians as Genocide: Understanding Denial". Journal of Social Issues. 69 (1): 16–33. doi:10.1111/josi.12001.
  40. 1 2 3 Rand, David G.; Pfeiffer, Thomas; Dreber, Anna; Sheketoff, Rachel W.; Wernerfelt, Nils C.; Benkler, Yochai (2009-04-14). "Dynamic remodeling of in-group bias during the 2008 presidential election". Proceedings of the National Academy of Sciences (in English). 106 (15): 6187–6191. Bibcode:2009PNAS..106.6187R. doi:10.1073/pnas.0811552106. PMC 2664153. PMID 19332775.
  41. 1 2 Oeberst, Aileen; Beck, Ina; Matschke, Christina; Ihme, Toni Alexander; Cress, Ulrike (December 2019). "Collectively biased representations of the past: Ingroup Bias in Wikipedia articles about intergroup conflicts". British Journal of Social Psychology (in English). 59 (4): 791–818. doi:10.1111/bjso.12356. ISSN 0144-6665. PMID 31788823.
  42. ↑ Bourhis, Richard Y.; Gagnon, André (2003). "Social Orientations in the Minimal Group Paradigm". In Brown, R.; Gaertner, S. L. (eds.). Blackwell Handbook of Social Psychology: Intergroup Processes (in English). Oxford, UK: Blackwell Publishers Ltd. pp. 89–111. doi:10.1002/9780470693421.ch5. ISBN 978-0-470-69342-1.
  43. ↑ Mummendey, Amélie; Otten, Sabine (2003). "Aversive Discrimination". In Brown, R.; Gaertner, S. L. (eds.). Blackwell Handbook of Social Psychology: Intergroup Processes (in English). Oxford, UK: Blackwell Publishers Ltd. pp. 112–132. doi:10.1002/9780470693421.ch6. ISBN 978-0-470-69342-1.
  44. ↑ Turner, John C.; Reynolds, Katherine J. (2003). "The Social Identity Perspective in Intergroup Relations: Theories, Themes, and Controversies". In Brown, R.; Gaertner, S. L. (eds.). Blackwell Handbook of Social Psychology: Intergroup Processes (in English). Oxford, UK: Blackwell Publishers Ltd. pp. 133–152. doi:10.1002/9780470693421.ch7. ISBN 978-0-470-69342-1.
  45. ↑ Struch, Naomi; Schwartz, Shalom H. (March 1989). "Intergroup Aggression: Its Predictors and Distinctness From In-Group Bias". Journal of Personality and Social Psychology. 56 (3): 364–373. doi:10.1037/0022-3514.56.3.364. PMID 2926634. S2CID 7328410.
  46. ↑ West, Jeremy (February 2018). "Racial Bias in Police Investigations" (PDF). Working Paper.
  47. ↑ Depew, Briggs; Eren, Ozkan; Mocan, Naci (2017). "Judges, Juveniles, and In-Group Bias" (PDF). Journal of Law and Economics. 60 (2): 209–239. doi:10.1086/693822. S2CID 147631237.
  48. ↑ De Dreu CK, Shalvi S, Greer LL, Van Kleef GA, Handgraaf MJ (2012). "Oxytocin motivates non-cooperation in intergroup conflict to protect vulnerable in-group members". PLOS ONE. 7 (11) e46751. Bibcode:2012PLoSO...746751D. doi:10.1371/journal.pone.0046751. PMC 3492361. PMID 23144787.
  49. ↑ Stallen M, De Dreu CK, Shalvi S, Smidts A, Sanfey AG (2012). "The herding hormone: oxytocin stimulates in-group conformity". Psychological Science. 23 (11): 1288–92. doi:10.1177/0956797612446026. hdl:2066/121872. PMID 22991128. S2CID 16255677.
  50. ↑ De Dreu CK, Greer LL, Van Kleef GA, Shalvi S, Handgraaf MJ (January 2011). "Oxytocin promotes human ethnocentrism". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 108 (4): 1262–6. Bibcode:2011PNAS..108.1262D. doi:10.1073/pnas.1015316108. PMC 3029708. PMID 21220339.
  51. ↑ Ma X, Luo L, Geng Y, Zhao W, Zhang Q, Kendrick KM (2014). "Oxytocin increases liking for a country's people and national flag but not for other cultural symbols or consumer products". Frontiers in Behavioral Neuroscience. 8: 266. doi:10.3389/fnbeh.2014.00266. PMC 4122242. PMID 25140135.
  52. 1 2 3 4 Ma-Kellams, Christine; Spencer-Rodgers, Julie; Peng, Kaiping (2011). "I Am Against Us? Unpacking Cultural Differences in Ingroup Favoritism via Dialecticism". Personality and Social Psychology Bulletin. 37 (1): 15–27. doi:10.1177/0146167210388193. PMID 21084525. S2CID 18906927.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=جانب‌گرایی_درون‌گروهی&oldid=44077491»