کشمش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Pasas.JPG

کشمش انگور خشک شده است. کشمش سرشار از آهن، پتاسیم، کلسیم و ویتامین‌های گروه b است از طرفی کشمش دارای خواص آنتی اکسیدانی است و از تخریب سلولی جلوگیری می‌کند کشمش میوهٔ رسیده و خشک انگور است که با توجه به نوع انگور، روش و شرایط خشک کردن و مواد افزودنی مجاز موجود در آن به نام‌های مختلفی در بازار به فروش می‌رسد و مانند دیگر خشکبارها در تمام سال یافت می‌شود فیبر موجود در کشمش از سرطان کولون و از رشد غیر معمول سلول‌ها جلوگیری می‌کند و موجب کنترل قند خون در بدن می‌شود و برای درمان بی نظمی معده و یبوست مفید است مصرف کشمش سستی و رخوت را از بدن دور می‌کند و موجب از بین رفتن آب اضافی بدن می‌شود، بدن را تقویت می‌کند، دهان را خوشبو می‌کند و مناسبی از فیبر، آنتی اکسیدان و انرژی در بدن است متخصصان تغذیه معتقدند خوردن چند عدد کشمش در روز به تقویت حافظه کمک کرده و افراد را از ابتلا به بیماری آلزایمر مصون می‌دارد همچنین فیبر زیاد در کشمش به کاهش کلسترول و بهبود عملکرد روده‌ها کمک می‌کند در کنار آن پتاسیم را می‌توان نام برد که موجب کاهش فشارخون و جلوگیری از دفع مایعات بدن می‌شود و به میزان کافی در کشمش وجود دارد مصرف کشمش به دلیل داشتن کلسیم فراوان برای سلامت استخوان‌ها مفید است و از پوکی استخوان جلوگیری می‌کند همچنین سلنیوم در کشمش برای پوست عالی است. کشمش در ایران و مصر در ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد، تولید شده بود. کشمش در روم به عنوان جایزه برای افرادی که محل‌های عبادت را تزیین می‌کردند و برای برندگان مسابقات ورزشی استفاده می‌شد. کشاورزان در سراسر ایران از گونه‌های مختلف انگور و با روشهای گوناگون انواع زیادی کشمش تولید می‌کنند که در آشپزی، آجیل و نیز تهیه عرق کاربرد دارد.[۱]

انواع کشمش[ویرایش]

Raisins, seedless
مواد مغذی در هر ۱۰۰ گرم (۳٫۵ oz)
انرژی ۱٬۲۵۲ کیلوژول (۲۹۹ kcal)
کربوهیدرات‌ها ۷۹٫۱۸ g
قندها ۵۹٫۱۹ g
فیبر ۳٫۷ g
چربی ۰٫۴۶ g
پروتئین ۳٫۰۷ g
تیامین (ویتامین B۱) ۰٫۱۰۶ میلی‌گرم (۸٪)
ریبوفلاوین (ویتامین B۲) ۰٫۱۲۵ میلی‌گرم (۸٪)
نیاسین (ویتامین B۳) ۰٫۷۶۶ میلی‌گرم (۵٪)
ویتامین ب۵ (B5) ۰٫۰۹۵ میلی‌گرم (۲٪)
ویتامین ب۶ ۰٫۱۷۴ میلی‌گرم (۱۳٪)
اسید فولیک (ویتامین B9) ۵ میکروگرم (۱٪)
ویتامین C ۲٫۳ میلی‌گرم (۴٪)
ویتامین E ۰٫۱۲ میلی‌گرم (۱٪)
ویتامین K ۳٫۵ میکروگرم (۳٪)
کلسیم ۵۰ میلی‌گرم (۵٪)
آهن ۱٫۸۸ میلی‌گرم (۱۵٪)
منیزیوم ۳۲ میلی‌گرم (۹٪)
منگنز ۰٫۲۹۹ میلی‌گرم (۱۵٪)
فسفر ۱۰۱ میلی‌گرم (۱۴٪)
پتاسیم ۷۴۹ میلی‌گرم (۱۶٪)
سدیم ۱۱ میلی‌گرم (۰٪)
روی ۰٫۲۲ میلی‌گرم (۲٪)
فلورید ۲۳۳٫۹ µg
Link to USDA Database entry
درصدها نسبی‌اند
منبع: پایگاه اطلاعاتی مواد غذایی آمریکا
کشمش سبز قلمی

برای تهیه کشمش سبز از امولسیون سرد استفاده می‌شود. که مخلوطی از درصدهای معین کربنات پتاسیم و روغن کشمش (روغن استرالیایی) می‌باشد. مقدار یک لیتر روغن با ۲٫۵ کیلوگرم کربنات پتاسیم در ۱۰۰ لیتر آب مخلوط می‌نمایند. انگور را بعد از برداشت تمیز کرده و درون محلول فرو می‌برند (مدت۲۰تا ۳۰ ثانیه بسته به نوع انگور) و سپس آنه را روی رشته‌های سیم مفتولی داخل بارگاه بهداشتی آویزان می‌نمایند تا خشک شود. به این روش کشمش سبز تولید می‌شود و چنانچه بخواهیم می‌توان از گاز گوگرد برای تهیه کشمش دودی استفاده نمود. در این روش پودر گوگرد را داخل سینی کوچکی ریخته و آن را آتش می‌زنند. برای همگن شدن پخش گوگرد دریچه‌هایی در بارگاه تعبیه شده که با باز و بسته نمودن تدریجی آن جریان هوا در داخل بارگاه برقرار می‌شود.

کشمش زرد (دودی)

تمام مراحل تهیه این نوع کشمش مثل کشمش سبز قلمی است که در این روش از گاز گوگرد برای تهیه کشمش دودی استفاده می‌نمایند. به این ترتیب که پودر گوگرد را داخل سینی کوچکی ریخته و آن را آتش می‌زنند. برای همگن شدن پخش گوگرد دریچه‌هایی در بارگاه تعبیه شده که با باز و بسته نمودن تدریجی آن جریان هوا در داخل بارگاه برقرار می‌شود

کشمش تیفی

برای تهیه کشمش تیفی از ارقام مختلف انگور از جمله رقم سبزه مال، رزقی و۰۰۰۰استفاده می‌شود کشمش تیفی همچون کشمش آفتابی در محلول تیز آب فرو می‌برندو تنها تفاوت آن با کشمش آفتابی این است که به جای پهن کردن در آفتاب آن را در سایه و روی بند خشک می‌کنند.

کشمش آفتابی

برای تهیه این نوع کشمش از رقم پیکانی و رسمی استفاده می‌گردد برای این منظور انگور را پس از برداشت در محلول تیز آب فرو برده و سپس آنرا در محلی تمیز و در معرض تابش نور مستقیم نور خورشید پهن می‌کنند.

کشمش مویز

برای تهیه مویزر بیشتر از رقم رزقی استفاده می‌شود. برای این منظور انگور را پس از برداشت در محلی تمیز و عاری از هرگونه آلودگی پهن کرده و پس از خشک شدن انرا جمع‌آوری کرده و در سبدهای بزرگ نگهداری می‌نمایند.[۲]

منابع[ویرایش]