سنگک
سنگک نوعی نان است که روی سنگریزههای داغ در تنور میپزند. سنگک یعنی سنگ ریزه از سنگ+ ک (ک تصغیر) سنگ کوچک. سنگک نانی است که فقط در ایران رایج است بنا براین می توان آن را نان ملی ایران نامید. نان سنگک در قدیم نان طبقه اشراف و یا نظامیان بوده است و سنگکی ها نانوایی های فصلی بوده اند بیشتر در زمستان و ماه رمضان پخت می کرده اند واز نظر گستردگی هیچگاه به اندازه نان تنوری و نان تافتون(تفتو) همه جا و فراگیر در همه ایران نبوده است.در قدیم نان خشکی تنوری پر دوام ترین نان ایران بوده است و حتی تا چند ماه سالم و خوشمزه باقی می مانده است. نان لواش نیز یک نوع نان نازک تنوری است که بیشتر عشایر آن را روی تابه فلزی و بر روی آتش درست می کنند ساده ترین نان نان کماج بوده که تکه ای خمیر را داخل آتش کرسی و یا خاکستر آتش قرار می دادند.
تاریخچه سنگک[ویرایش]
یکی از نظریهها دربارهٔ تاریخچه نان سنگک این است که نان سنگک پیش از اسلام در ایران رواج داشته است و پس از بیماری یکی از پادشاهان ساسانی، طبیب برای معالجه دستور میدهد که برای شاه نانی تهیه کنند که روی ریگ پخته شده باشد.[۱]
سالنمای کمیتهٔ نانوایان تهران مینویسد: شیخ بهایی به سفارش شاه عباس نان سنگک را ابداع کرد.[۱]
یکی از نخستین کتابها درباره نان سنگک، کتاب «مجموعه معارف و فرهنگ نانوایی سنگکی و نان سنگک» در سال ۱۳۵۶ نوشتهٔ سید داوود روغنی (شاطر داوود) یکی از شاطرهای معروف شهر ری است. شاطر داوود معتقد است هیچ اطلاع دقیقی از محل و پیدایش نان سنگک وجود ندارد. اما به گفتهٔ وی قدیمیترین نوشتهای که در آن از نان سنگک نام میبرد «برهان قاطع» است که در سال ۱۰۶۲ ه. ق نوشته شده است. در آن کتاب دربارهٔ معنی واژهٔ سنگک آمده است: «نوعی از نان هست که روی سنگ ریزههای گرم بپزند.» به نوشتهٔ شاطر داود در تعریف این نان، «نان سنگک که از نظر مزه، طعم و همچنین هضم آسان و سلامت، بهترین نان ایران و شاید هم دنیا باشد، از آرد مرغوب و سالم و آب خالص و نمک به دست میآید و خمیر ترش هم که در خمیر آن به عنوان مایه خمیر (مخمر) به کار میرود از همان آرد و آب و نمک درست میشود. در پخت نان سنگک به غیر از مادهٔ فوق، جوش شیرین و یا هر مادهٔ دیگری نمیتوان به کار برد و به جز آرد گندم مرغوب و سالم، هیچ آرد دیگری حتی آرد جو یا سایر حبوب را نمیتوان برای پختن نان سنگک استفاده کرد. نان سنگک از آرد سبوس دار کامل تهیه میشود.»[۱] نان سنگک بصورت کاملا تازه و یا بصورت کاملا خشک شده خوشمزه است اما اگر در سفره باقی بماند بد طعم می شود.
امروزه نان سنگک با دستگاه خمیر گرفته میشود. پیشتر کار هیزمی بود و خمیر را در تشتک میگرفتند. چند بار نان سنگک ماشینی تولید شد ولی با استقبال روبهرو نشده است.[۱]
جستارهای هموند[ویرایش]
منابع[ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ مجتبا پورمحسن. ««نان سنگک»، بهترین نان دنیا». رادیوزمانه، ۳۰ مرداد ۱۳۸۶. بازبینیشده در بهمن ۱۳۹۱.
|
|||||||||||
