عباس کیارستمی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عباس کیارستمی
Kiarostami-1940.jpg
زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰(۱۹۴۰-06-۲۰) ‏(۷۴ سال)
(۱ تیر ۱۳۱۹ خورشیدی)
تهران، ایران
ملیت  ایرانی
دانشگاه دانشگاه تهران
زمینه فعالیت کارگردان
عکاس
فیلمنامه‌نویس
تهیه‌کننده
نویسنده
سال‌های فعالیت ۱۳۵۱ تاکنون
تأثیرگذاشته بر جعفر پناهی
فیلم(های) ساخته‌شده دربارهٔ وی سفری به دیار مسافر
همسر پروین امیرقلی (۱۹۸۲-۱۹۶۹)
فرزندان احمد کیارستمی
بهمن کیارستمی
والدین احمد کیارستمی
زهرا کیارستمی
صفحه در وب‌گاه IMDb
صفحه در وب‌گاه سوره
جشنواره کن
برنده جایزه بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن ۱۹۹۲ برای فیلم زندگی و دیگر هیچ
نخل طلا جشنواره فیلم کن ۱۹۹۷ برای فیلم طعم گیلاس
جشنواره ونیز
نامزد جایزهٔ شیر طلایی و برنده شیر نقره‌ای جشنواره فیلم لوکارنو برای فیلم باد ما را خواهد برد ۱۹۹۹
جشنواره لوکارنو
نامزد پلنگ طلایی، برنده پلنگ برنزی، دریافت جایزه کنفدراسیون بین‌المللی هنر سینما، برنده جایزه فیبرشی و فیلم منتخب انجمن منتقدان فیلم جشنواره فیلم لوکارنو برای فیلم خانه دوست کجاست؟ ۱۹۸۹
جایزه‌های دیگر
جایزه سیمرغ بلورین
برنده جایزه ویژه هیات داوران و لوح زرین جشنواره فیلم فجر برای فیلم خانه دوست کجاست؟ ۱۳۶۵
سیمرغ بلورین هیأت داوران برای فیلم کلوزآپ ۱۳۶۸
جایزه‌های دیگر
جایزه روبرتو روسلینی ۱۹۹۰
جایزه پیر پائولو پازولینی ۱۹۹۵
مدال طلا فدریکو فلینی یونسکو ۱۹۹۵
دریافت نشان شوالیه هنر و ادب فرانسه لژیون دونور ۱۹۹۶
جایزه یادبود ویتوریو دسیکا ۱۹۹۷
جایزه آکیرا کوروساوا جشنواره فيلم سانفرانسيسكو ۲۰۰۰
جام جم ۲۰۰۸
نشان افتخار دولت ژاپن ۲۰۱۳
گفتاورد
سینمایی که در آن دروغ زیاد باشد، جیب‌بری در تاریکی‌ست.

عباس کیارستمی (زادهٔ ۱ تیر ۱۳۱۹، تهران) فیلمنامه‌نویس، تهیه‌کننده، کارگردان، کارگردان هنری، تدوین‌گر و عکاس بین‌الملی اهل ایران است.[۱][۲] [۳] [۴]

آثار وی با استقبال فراوان منتقدان، فستیوال ها و بنیادهای فرهنگی هنری جهان روبه‌رو شده‌است. او دارای لیسانس نقاشی از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است.[۵] کیارستمی از سال ۱۹۷۰ میلادی در عرصهٔ سینما فعالیت می‌کند و تاکنون بیش از ۴۰ فیلم سینمایی، کوتاه و مستند ساخته است. از مهم‌ترین آثار وی می‌توان به خانه دوست کجاست؟ (۱۹۸۷)، کلوزآپ (۱۹۹۰)، سه‌گانه زلزله (۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴)، طعم گیلاس (۱۹۹۷)، باد ما را خواهد برد (۱۹۹۹) و کپی برابر اصل (۲۰۱۰) اشاره کرد. کیارستمی علاوه بر سینما در عرصه‌های دیگر هنری از جمله شعر، عکاسی[۶]، چیدمان[۷]، موسیقی[۸]، طراحی گرافیک، طراحی و نقاشی نیز فعال است. او را باید در زمره سینماگران موسوم به موج نوی سینما در ایران به شمار آورد. سادگی[۹][۱۰]، استفاده از کودکان به عنوان نقش اول و قهرمان داستان، سبک مستندگونه[۱۱]، بهره‌گیری از فضاهای روستایی، حذف کارگردان[۱۲]، شاعرانگی و نیز مکالمهٔ شخصیت‌ها در خودرو برخی از ویژگی‌های فیلم‌های کیارستمی است. کیارستمی برنده چندین جایزهٔ بزرگ سینمایی است. کیارستمی تا به حال پنج بار نامزد دریافت جایزه نخل طلا جشنواره فیلم کن شده است که در سال ۱۹۹۷ در پنجاهمین دوره جشنواره فیلم کن موفق به دریافت نخل طلایی شد.

زندگی[ویرایش]

کیارستمی در سال ۱۳۱۹ در تهران به دنیا آمد.[۱۳] نخستین تجربهٔ هنری او نقاشی بود او این هنر را تا پایان دوران نوجوانی همچنان ادامه داد تا آنجا که در سن ۱۸ سالگی توانست در یک مسابقهٔ نقاشی برندهٔ جایزه شود. وی اندکی پس از این کامیابی در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران پذیرفته شد.[۱۴] او در دانشگاه بیشتر به فراگیری نقاشی و طراحی گرافیک پرداخت و در هنگام تحصیل برای تأمین هزینه‌های زندگی به عنوان پلیس راهنمایی رانندگی مشغول به کار شد. کیارستمی از سال ۱۳۴۰ (در دههٔ ۱۹۶۰) به عنوان نقاش تبلیغاتی در «آتلیه ۷» و یکی دو مؤسسهٔ دیگر به کار طراحی جلد کتاب، پوستر و آگهی‌های بازرگانی پرداخت، و بعدها به «تبلی فیلم» رفت. از سال ۱۳۴۶ در «سازمان تبلیغاتی نگاره» به طراحی و ساختن تیتراژ فیلم پرداخت که نخستین آنها تیتراژ فیلم «وسوسهٔ شیطان» ساختهٔ محمد زرین دست بود. طراحی پوستر و ساخت تیتراژ فیلم‌های قیصر و رضا موتوری ساختهٔ مسعود کیمیایی را او انجام داد. مدتی بعد به دعوت فیروز شیروانلو، که مسئولیت «امور سینمایی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان» را داشت به «کانون» رفت و در سال ۱۳۴۹ فیلم کوتاه نان و کوچه را ساخت. در سال ۱۳۵۱ فیلم زنگ تفریح را ساخت و با ساخت فیلم «مسافر» در سال ۱۳۵۳ مطرح شد. او در سینمای بعد از انقلاب پایه‌گذار سینمایی شد که تا به حال فیلمسازان زیادی پیرو این نوع سینما، فیلم ساخته و مطرح شده‌اند. عباس کیارستمی با فیلم طعم گیلاس در سال ۱۹۹۷ جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن را هم از آن خود کرده‌است. کیارستمی از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ روی هم رفته ۱۵۰ آگهی بازرگانی برای تلویزیون ایران ساخت. او تا پایان دههٔ ۱۹۶۰ آگهی آغاز فیلم‌هایی همچون قیصر ساختهٔ مسعود کیمیایی و طرح کتاب‌های کودکان را انجام داد.[۱۵][۱۶] کیارستمی در ۱۹۶۹ با پروین امیرقلی ازدواج کرد و در سال ۱۹۸۲ از او جدا شد. آن‌ها از این پیوند صاحب دو پسر به نام‌های احمد (زادهٔ ۱۹۷۱) و بهمن (۱۹۷۸) شدند. فرزند دوم او بهمن کیارستمی در سال ۱۹۹۳ در سن ۱۵ سالگی مدیر فیلم‌برداری و کارگردان شد و فیلم مستند سفری به دیار مسافر را ساخت.

کیارستمی از جمله کارگردانانی است که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در کشور باقی‌ماند. او بر این باور است که تصمیم به ماندن مهم ترین تصمیم او برای زندگی حرفه‌ای اش بوده است. او می‌گوید که حضور همیشگی اش در ایران و ملیت ایرانی اش توانایی او در ساخت فیلم را دوچندان کرده است:[۱۷]

اگر درختی را که ریشه در خاک دارد از جایی به جای دیگر ببرید، آن درخت دیگر میوه نمی‌دهد و اگر بدهد آن میوه دیگر به خوبی میوه‌ای که در سرزمین مادری اش می‌تواند بدهد نیست. این یک قانون طبیعت است. فکر می‌کنم اگر سرزمینم را رها کرده بودم درست مانند این درخت شده بودم. - عباس کیارستمی

فیلم‌سازی[ویرایش]

دههٔ ۱۹۷۰[ویرایش]

پرتره کیارستمی

در سال ۱۹۶۹ هنگامی که موج نوی سینمای ایران با فیلم گاو ساختهٔ داریوش مهرجویی آغاز شد، کیارستمی کمک کرد تا بخشی برای فیلمسازی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تهران ایجاد شود. فیلم دوازده دقیقه‌ای نان و کوچه ۱۹۷۰ ساختهٔ کیارستمی، آغازگر همکاری کانون در ساخت فیلم بود. این فیلم کوتاه نئورئالیسم داستان بچه مدرسه‌ای بیچاره‌ای را روایت می‌کرد که گرفتار یک سگ وحشی شده بود. فیلم بعدی زنگ تفریح نام داشت که در سال ۱۹۷۲ ساخته شد. کم کم کانون به کارگاهی مهم برای ساخت فیلم‌های ایرانی تبدیل شد و نه تنها فیلم‌های کیارستمی بلکه فیلم‌هایی چون دونده و باشو، غریبهٔ کوچک هم توسط همین کارگاه هنری ساخته شد.[۱۸] در دههٔ ۱۹۷۰ در هنگام نو شدن ادبی فرهنگی سینمای ایران، کیارستمی به فردگرایی در فیلم‌سازی روی آورد.[۱۹] هنگامی که دربارهٔ نخستین فیلم او سخن به میان آمد او چنین پاسخ داد:[۲۰]

نان و کوچه نخستین تجربهٔ سینمایی من بود و باید بگویم که بسیار دشوار بود. من مجبور بودم با یک بچهٔ بسیار کوچک، یک سگ و یک گروه فیلم سازی غیرحرفه‌ای البته به جز مدیر فیلم‌برداری که مدام غُر می‌زد و اعتراض می‌کرد کار کنم. خوب مدیر فیلم‌برداری در صحنه حق داشت چون من از روش فیلم‌سازی که او بدان خو گرفته بود پیروی نمی‌کردم.

عباس کیارستمی در سال ۱۳۵۶ خورشیدی

کیارستمی پس از فیلم تجربه (۱۹۷۳)، فیلم مسافر را در سال ۱۹۷۴ ساخت. مسافر روایتگر داستان پسری ده ساله و پُر دردسر به نام قاسم جولایی (با بازی حسن دارابی) است که در یکی از شهرهای کوچک ایران زندگی می‌کند و می‌خواهد برای تماشای مسابقهٔ تیم فوتبال مورد علاقه‌اش به تهران برود او برای این کار، دوستان و همسایگانش را هم فریب می‌دهد و پس از چندین ماجراجویی در نهایت به موقع به ورزشگاه تهران می‌رسد. این فیلم، تصمیم پسر را به عنوان هدفش؛ و کوتاهی‌ها و بی تفاوتی‌هایش را به صورت تأثیر رفتار او بر دیگران به‌ویژه نزدیکانش نمایش می‌دهد. این فیلم به بررسی رفتار آدمی و تعادل راستی و ناراستی می‌پردازد. فیلم ویژگی‌های کیارستمی یعنی واقع‌گرایی، سادگی و سبک پیچیده و همچنین نوعی شیفتگی بین روح و جسم بشری را به نمایش گذاشت. مسافر، فیلمی زمینه‌ساز در کارنامۀ وی ارزیابی می‌شود، از این جهت که المان‌هایی صوری و روایی در آن وجود دارد که تا به امروز، در همۀ آثار کیارستمی مشترکند؛ و آن سبک مستندگونه و ادغام دو ویژگی پارادوکسال یعنی سادگی و پیچیدگی است.[۲۱]

در ۱۹۷۵ کیارستمی دو فیلم کوتاه به نام‌های من هم می‌توانم و دو راه حل برای یک مسئله را کارگردانی کرد. در آغاز سال ۱۹۷۶ فیلم رنگ‌ها و پس از آن فیلم پنجاه و چهار دقیقه‌ای لباسی برای عروسی را به نمایش درآورد. لباسی برای عروسی نمایش دهندهٔ داستان سه نوجوان است که بر سر یک لباس برای یک جشن عروسی با هم درگیر می‌شوند.[۲۲] نخستین فیلم بلند کیارستمی، فیلم ۱۱۲ دقیقه‌ای گزارش است که در سال ۱۹۷۷ به نمایش درآمد. در این فیلم به یک ممیز مالیاتی پرداخته می‌شود که متهم به دریافت رشوه شده و در ادامهٔ ماجرا یک خودکشی هم در داستان روی می‌دهد. کیارستمی در سال ۱۹۷۹ فیلم قضیهٔ شکل اول، شکل دوم را ساخت.

دههٔ ۱۹۸۰[ویرایش]

کیارستمی در آغاز دههٔ ۱۹۸۰ چندین فیلم کوتاه را کارگردانی کرد که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به: بهداشت دندان ۱۹۸۰ به ترتیب یا بدون ترتیب (۱۹۸۱)، همسُرایان ۱۹۸۲ و همشهری ۱۹۸۳ اشاره کرد. کیارستمی با ساخت فیلم خانه دوست کجاست؟ در سال ۱۹۸۷ در بیرون از ایران هم شناخته شد.

خانهٔ دوست کجا است داستان ساده‌ای دربارهٔ یک پسرمدرسه‌ای هشت سالهٔ باوجدان را روایت می‌کند که تلاش می‌کند دفترچهٔ دوستش را که در روستای همسایه زندگی می‌کند به او بازگرداند وگرنه دوستش را از مدرسه بیرون می‌کنند. در طول این فیلم باورهای سنتی روستانشینان ایران نمایش داده شده است. کیارستمی این فیلم را از نگاه یک کودک می‌سازد. بهره گیری شاعرانه از منظره‌های روستایی ایران و همچنین نشان دادن واقعیت زندگی از نکته‌های مورد توجه در این فیلم است.[۲۳]

منتقدان سه فیلم خانهٔ دوست کجاست؟ و زندگی و دیگر هیچ ۱۹۹۲ (یا زندگی ادامه دارد) و زیر درختان زیتون ۱۹۹۴ را به سه گانهٔ کوکر تشبیه کرده‌اند چون هر سه فیلم، روستایی به نام کوکر در ایران را به تصویر می‌کشد. پایهٔ فیلم به زمین‌لرزه رودبار و منجیل مربوط می‌شود که در آن ۴۰٬۰۰۰ تن جانشان را از دست دادند. کیارستمی از نمادهای زندگی، مرگ، تغییر و دوام برای ارتباط سه فیلم استفاده می‌کند. این سه گانه در دههٔ ۱۹۹۰ در فرانسه و دیگر کشورها از جمله هلند، سوئد، آلمان و فنلاند بسیار خوش درخشید و با کامیابی روبرو شد.[۲۴] این سه فیلم را به عنوان یک سه گانه نمی‌شناسد بلکه می‌گوید دو فیلم آخر و طعم گیلاس (۱۹۹۷) با هم یک سه گانه را می‌سازند و هر سه دربارهٔ ارزش زندگی بحث می‌کنند. کیارستمی برای زیر درخت زیتون مورد توجه اکثر منتقدان قرار گرفت و نامزد دریافت نخل طلا جشنواره فیلم ۱۹۹۴ کن شد و در ادامه هوگوی نقره ای جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو را از آن خود کرد.[۲۵] در ۱۹۸۷ کیارستمی داستان فیلم کلید را نوشت و ویرایش کرد اما آن را کارگردانی نکرد. او در ۱۹۸۹ فیلم مشق شب را به تصویر کشید.

دههٔ ۱۹۹۰[ویرایش]

نخستین فیلم کیارستمی در دههٔ ۱۹۹۰ کلوزآپ نام داشت که روایتگر یک داستان واقعی بود. داستان کلوزآپ، مربوط به فردی عاشق سینما، به نام حسین سبزیان بود که وارد یک خانواده می‌شود و خود را محسن مخملباف معرفی می‌کند. در پایان فیلم مخلملباف واقعی پیدا می‌شود و سبزیان در دادگاه می‌گوید به دلیل علاقه به سینما دست به این کار زده است. بخش‌هایی از این فیلم مستند و بخشی از آن استودیویی است.[۲۶][۲۷] کیارستمی برای این ساخته‌اش از کارگردانانی چون کوئنتین تارانتینو، مارتین اسکورسیزی، ورنر هرتزوگ، ژان لوک گدار و نانی مورتی جایزه دریافت کرد و فیلمش در سراسر اروپا به نمایش درآمد. کلوز آپ در سال ۲۰۱۲ نیز توسط نشریهٔ «سایت اند ساوند» در فهرست ۵۰ فیلم برتر تاریخ سینما قرار گرفت و جایزه فیبرشی جشنواره بین‌المللی فیلم استانبول و جایزه ویژه جشنواه فیلم منترال را به دست آورد.[۲۸]

کیارستمی در ۱۹۹۲ فیلم زندگی و دیگر هیچ را ساخت و برنده جایزه بخش نوعی نگاه در چهل و پنجمین جشنواره فیلم کن شد. به بیان منتقدین، این فیلم یکی از سه‌گانهٔ کوکر یا سه‌گانهٔ زلزله بود. این فیلم دربارهٔ یک پدر و پسر است که چند روز پس از زلزلهٔ ۱۹۹۰ یا ۱۳۶۹ کوکر، از تهران به این منطقه می‌روند تا از سلامتی دو پسر جوان که در زلزله بوده‌اند، با خبر شوند. آن‌ها در جریان سفر به این منطقه با بازماندگان زلزله روبرو می‌شوند که چگونه در سختی به زندگی خود ادامه می‌دهند.[۲۹][۳۰][۳۱] کیارستمی در آن سال برندهٔ جایزهٔ روبرتو روسلینی شد. این نخستین جایزهٔ تخصصی بود که او برای کارگردانی یک فیلم دریافت می‌کرد. زیر درختان زیتون آخرین فیلم از سه‌گانهٔ کوکر بود.[۳۲] کسانی همچون آدریان مارتین، سبک این سه‌گانه را هندسی می‌دانند. مانند ارتباط الگوهای زیگزاگی در چشم‌اندازها و مناظر هندسی فیلم با زندگی واقعی و نیروهای جهانی. فلاش‌بک‌هایی که در مسیر پر پیچ و خم زندگی و دیگر هیچ دیده می‌شود، به نوبهٔ خود ذهن بیننده را به فیلم خانهٔ دوست کجاست در سال ۱۹۸۷، یعنی پیش از زلزله می‌برد، این مسئله به‌طور نمادین ما را به‌سوی اتفاقات بعد، در فیلم زیر درخت زیتون سوق می‌دهد. در سال ۱۹۹۵ میلادی، میراماکس فیلمز، زیر درخت زیتون را در آمریکا منتشر کرد. کیارستمی برای فیلم تحسین شده زیر درخت زیتون برای اولین بار نامزد دریافت نخل طلایی جشنواره فیلم کن شد.

بعدها، کیارستمی فیلمنامهٔ سفر و بادکنک سفید را برای همکار سابق خویش، جعفر پناهی نوشت.[۳۳] کیارستمی سپس در لومیر و کمپانی، با ۴۰ کارگردان بین‌المللی همکاری کرد.

در سال ۱۹۹۷ میلادی، کیارستمی جایزهٔ نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۱۹۹۷ و جایزهٔ بهترین فیلم خارجی انجمن منتقدان فیلم بوستون را برای طعم گیلاس بدست آورد و مورد تحسین جهانیان قرار گیرد. مجله تایم نیز این فیلم را بعنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر تاریخ کن نامید. طعم گیلاس در ادامه به عنوان بهترین فیلم خارجی زبان انجمن ملی منتقدان فیلم نیز انتخاب شد.[۳۴] این فیلم دربارهٔ مردی‌ست که قصد خودکشی دارد.[۳۵]

کیارستمی در سال ۱۹۹۹ میلادی، برای فیلم باد ما را خواهد برد، نامزد دریافت جایزهٔ شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز بود اما موفق به کسب جایزهٔ شیر نقره‌ای شد. همچنین این فیلم، برندهٔ جایزهٔ فیپرشی جشنواره فیلم ونیز گردید و همچنین به عنوان یکی از صد اثر برتر سینمای جهان در دهه گذشته از نگاه برگزارکنندگان جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو انتخاب شد. داستان فیلم در مورد گروهی روزنامه‌نگار است که برای تولید فیلمی مستند از آئین سوگواری به روستایی در کردستان می‌روند. اما پیرزنی که قرار است بمیرد، نمی‌میرد.[۳۶] یکی از جذابیت‌های فیلم، این بود که بیشتر شخصیت‌های آن جلوی دوربین ظاهر نمی‌شدند و فقط صدای آن‌ها شنیده می‌شود.[۳۷]

دههٔ ۲۰۰۰[ویرایش]

در سال ۲۰۰۱ میلادی، کیارستمی و همکارش سیف‌الله صمدیان به‌درخواست صندوق بین‌المللی توسعهٔ کشاورزی سازمان ملل متحد، برای ساخت فیلمی مستند در مورد یتیمان اوگاندا ، به کامپالا، اوگاندا سفر کردند. وی ده روز در آنجا ماند و مستند ای‌بی‌سی آفریقا را ساخت. هدف اصلی سفر در ابتدا، آمادگی برای ساخت فیلمی بلند بود، ولی کیارستمی ویرایش کامل فیلم را از طریق قطعه‌های ویدیوئی بدست‌آمده تمام کرد.[۳۸]

جف اندرو منتقد کمپانی تایم‌اوت، در مورد فیلم کیارستمی می‌گوید: « مانند ۴ اثر قبلی‌اش، این فیلم هم در مورد مرگ نیست ولی در مورد مرگ و زندگی است: دربارهٔ اینکه آنها چگونه با هم ارتباط دارند و ما چه نگرشی را در مورد همزیستی آنان داریم.»[۳۹]

در سال ۲۰۰۲ میلادی، کیارستمی فیلم ده را کارگردانی کرد.[۴۰] در این فیلم زنی درون خودرویی نشسته‌است و در ده سکانس با ده شخص گفتگوهایی انجام می‌دهد و نمایی از زندگی زن امروزی در ایران را نشان می‌دهد. در این فیلم شخصیت اصلی داستان با پسرش، خواهرش، یک عروس آینده، یک فاحشه و پیرزنی مذهبی گفتگو می‌کند. این سبک فیلم‌سازی توسط بسیاری از منتقدان حرفه‌ای مورد همچون آ.و اسکات مورد تجلیل قرار گرفت. اسکات در نیویورک تایمز می‌نویسد: «کیارستمی علاوه بر اینکه شناخته‌شده‌ترین کارگردان ایرانی در سطح بین‌المللی در دههٔ گذشته بوده است، جزو پیشروان سینمای خودرو نیز هست ... او می‌داند خودرو مکانی‌ست برای تفکر، مشاهده و بالاتر از همه، صحبت کردن.»[۴۱].کایه دو سینما نیز این فیلم را جزو ۱۰ فیلم برتر دهه ۲۰۰۰ معرفی کرد و این فیلم نامزد دریافت نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۲۰۰۲ شده بود.

در سال ۲۰۰۳ میلادی، کیارستمی فیلم پنج را کارگردانی کرد. فیلمی شاعرانه، بدون هیچ دیالوگ و شخصیتی، فیلمی که هر بخشش تنها یک نمای طولانی ثابت است که حدود ده تا بیست دقیقه طول می‌کشد و جمعاً این مجموعهٔ یک ساعت و پانزده دقیقه‌ای را می‌سازد. کیارستمی قبل از نمایش فیلم از تماشاگران خواست که اگر خسته شدند، لطفاً سالن را ترک نکنند، چشمان‌شان را ببندند و فقط به صداها گوش کنند: «شما این شانس را دارید که فیلم‌های دیگری را در سینماهای دیگر و در زمان‌های دیگر ببینید، اما این فیلم، برای اولین بار، و امیدوارم نه برای آخرین بار به نمایش گذاشته می‌شود و من مطمئنم که شما موفق به تماشای چنین فیلمی در هیچ سینمایی نخواهید شد پس تا آخر بنشینید و تمام آن را ببینید.» فیلم دارای ۵ قسمت است و با شات‌هایی طولانی که به‌صورت متوالی با دوربین دی وی بر روی دست در امتداد سواحل شهر خیخن در استان آستوریاس اسپانیا فیلمبرداری شد. جف اندرو در مورد فیلم گفت: «این فیلم بیش از چند تصویر زیباست». او می‌افزاید: «با چینشی منظم شامل رنگین کمانی از روایت‌های انتزاعی و احساسی هستند که از جدایی و کنج خلوت به‌سوی جامعه، از حرکت به سوی سکون، از سکوتی نسبی به صدا و آواز، روشنایی به تاریکی و دوباره از تاریکی به روشنایی حرکت می‌کنند و به نوزایی و تجدید حیات پایان می‌پذیرند.»[۴۲]

وی در سال ۲۰۰۴ میلادی، ۱۰ روی ده را ساخت. فیلمی مستند که در حین رانندگی گرفته بود و ده درس در مورد ساخت فیلم را به مخاطب توضیح می‌داد. سراسر فیلم توسط دوربینی ثابت که در ماشین نصب شده‌بود گرفته شد که یادآور شیوهٔ فیلمبردای فیلم‌های طعم گیلاس و ده بود. در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ میلادی، وی فیلم جاده‌های کیارستمی را کارگردانی کرد. فیلم مستند ۳۲ دقیقه‌ای، ترکیبی از تصویر و شعر و موسیقی که با فیلم‌های سیاه و سفید ساخته شده‌است.[۴۳] تصویر پایانی فیلم شامل انفجاری مهیب است که به همهٔ آثار زندگی پایان می‌دهد. کیارستمی این فیلم را بر پایهٔ برخی از قطعه‌های مجموعه عکس‌هایی با نام«جاده‌ها» که خودش طی سال‌های متمادی با گذر از جاده‌های گوناگون گرفته، ساخته‌است. مجموعه‌عکس‌های جاده‌ها پیش از ساخت فیلم در نمایشگاه‌های گوناگون داخلی و خارجی به نمایش گذاشته شده بودند.

در سال ۲۰۰۵ میلادی، او در ساخت فیلم بلیت‌ها همکاری کرد. فیلمی ۳ اپیزودی که کارگردان یکی از اپیزودهای آن کیارستمی بود. مجموعه‌ای که در قطاری در حال عبور از ایتالیا اتفاق می‌افتاد. کارگردانان دیگر فیلم، ارمانو اولمی و کن لوچ بودند. در نوامبر ۲۰۰۷ گاردین در گزارشی، کیارستمی را در رتبهٔ ششم، چهل کارگردان برتر معاصر دنیا قرار داد.[۴۴]

در سال ۲۰۰۸ میلادی، فیلم شیرین توسط کیارستمی کارگردانی شد. این فیلم تصویرگر نگاه ۱۱۳ بازیگر زن، بدون هیچ سخنی به دوربین فیلمبرداری است، در حالی که صداهایی از قرائت منظومهٔ خسرو و شیرین نظامی گنجوی به گوش می‌رسد. همهٔ بازیگران فیلم به‌جز ژولیت بینوش، ایرانی و همگی از هنرپیشگان حرفه‌ای سینما هستند.[۴۵][۴۶]

دههٔ ۲۰۱۰[ویرایش]

کپی برابر اصل ۲۰۱۰ با هنرنمایی ژولیت بینوش که در توسکانی فیلم برداری شد، نخستین فیلم کیارستمی بود که در خارج از ایران تولید و فیلم برداری می‌شد.[۴۷] این فیلم از داستان رویارویی یک زن فرانسوی با یک مرد انگلیسی سخن می‌گفت. این فیلم در سال ۲۰۱۰ در جشنوارهٔ فیلم کن پذیرفته شد. پیتر بردشاو از گاردین این فیلم را «عجیب و جذاب» توصیف کرده بود و گفته بود که کپی برابر اصل به پردازش نمای یک ازدواج می‌پردازد ژولیت بینوش در این فیلم نقش زنی پرانرژی ولی با رفتارهایی ساختگی و گیج کننده یا به عبارت ساده تر زنی عجیب را دارد - آدمی تحصیل کرده که به نظر در زمینه‌هایی ناموفق است.[۴۸] او نتیجه گیری کرده بود که «این کار، به طور قطع یک نمونه از تکنیک‌های ترکیبی کیارستمی بوده است که لزوماً نمونهٔ موفقی نیست.»[۴۹] در مقابل راجر ایبرت فیلم کیارستمی را برجسته دانسته و به این نکته اشاره کرده است که: «روش کیارستمی در پدید آوردن فضا و دادن حس به فیلم برجسته است.»[۵۰] بینوش برای بازی در این فیلم، جایزهٔ بهترین بازیگر زن را در کن بدست آورد. روزنامه لوموند در مورد کپی برابر اصل نوشت: «عباس کیارستمی، معروف‌ترین فیلم‌ساز ایرانی و از بزرگ‌ترین کارگردانان جهان، به‌دور از هیاهو، اکنون در ایتالیا به‌سر می برد و فیلم «کپی برابر اصل» را که «ژولیت بینوش» در آن نقش‌آفرینی دارد، مقابل دوربین برده است. دوری از ایران و ساخت فیلمی در ایتالیا انقلابی در سینمای کیارستمی است.» کیارستمی برای کپی برابر اصل برای چهارمین بار نامزد دریافت نخل طلایی جشنواره کن شده بود. فیلم بعدی کیارستمی به نام مثل یک عاشق (۲۰۱۲) که در ژاپن فیلمبرداری شد، بازخوردهای گوناگونی داشت. کیارستمی برای مثل یک عاشق برای پنجمین بار نامزد دریافت نخل طلایی جشنواره کن شده بود.

کیارستمی در جشنوارهٔ استوریل، ۲۰۱۰

داوری در جشنواره‌ها[ویرایش]

کیارستمی در بسیاری از جشنواره‌های فیلم به عنوان داور حضور داشته است که می‌توان از جشنواره فیلم کن در سال‌های ۱۹۹۳، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۵ به عنوان برجسته ترین آن‌ها یاد کرد. همچنین در سال ۲۰۰۵ سرپرست داوران در بخش دوربین طلایی جشنوارهٔ فیلم کن بود. او در سال ۱۹۸۵ در جشنوارهٔ فیلم ونیز در سال ۱۹۹۰ در جشنوارهٔ فیلم لوکارنو در ۱۹۹۶ در جشنوارهٔ فیلم سن‌سباستین، در ۲۰۰۴ در جشنواره فیلم سائو پائولو، در ۲۰۰۷ در جشنوارهٔ فیلم کاپالبیو به عنوان سرپرست داوران و در سال ۲۰۱۱ در جشنواره فیلم کاستندورف صربستان به داوری پرداخت. او در بسیاری از جشنواره‌های فیلم در سراسر اروپا مانند جشنوارهٔ فیلم استوریل پرتغال، به طور مرتب حضور دارد.[۵۱]

دیگر فعالیت‌ها[ویرایش]

کیارستمی تجربه‌های متفاوتی در زمینه‌های مختلف نظیر آهنگسازی، طراحی صحنه، پوشتر و لباس، تدوین و حتی بازیگری و رهبری اپرا داشته‌است، وی همچنین در زمینهٔ عکاسی طبیعت شناخته شده‌است. او به تازگی دو کتاب از ادبیات کلاسیک ایران به نام‌های حافظ به روایت عباس کیارستمی و سعدی از دست خویشتن فریاد را منتشر ساخته‌است.[۵۲]

عکاسی[ویرایش]

نمایشگاههای عکس کیارستمی در ایتالیا، انگلستان، ژاپن، چین و موزه هنرهای معاصر تهران برپا شده است. در حراجی کریستی دبی به تاریخ ۱ مه ۲۰۰۸ میلادی، عکسی از کلکسیون عکس‌های عباس کیارستمی به قیمت حدود ۱۳۰ هزار دلار فروخته شد در ادامه این کار نمایشگاه دیگری از اثار کیارستمی در موزه هنر شهر امپراتوری، در قلب پکن بر‌گزار شد. همچنین او دو نمایشگاه عکس در گالری گلستان بر‌گزار کرده است.[۵۳] همچنین کیارستمی پوستر اصلی یازدهمین جشن بزرگ سینمای ایران را طراحی کرد. کیارستمی در این پوستر، با استفاده از نماد دو درخت در امتداد عدد یازده و المان‌های سینمایی در پس‌زمینه سفید، به نوعی طراوت، رشد و بالندگی سینمای ایران را مورد توجه قرار داده است.

تیتراز و طراحی پوستر[ویرایش]

به همین سادگی و یک حبه قند ساخته رضا میرکریمی نیز فیلمی بود که به خط عباس کیارستمی تیتراژ اولیه آن نوشته و به دست کیارستمی پوستر آن طراحی شده بود. طراحی پوستر و ساخت تیتراژ فیلمهای قیصر و رضا موتوری ساخته ی مسعود کیمیایی نیز از دیگر اثرهای مورد توجه کیارستمی در طراحی بود.

کارگاه های آموزشی[ویرایش]

کیارستمی در سالهای اخیر کارگاههای آموزشی متعددی را در شهرهای مختلف ایران و خارج از کشور برای هنرجویان بر‌گزار کرده است. او زمانی به فرانس پرس گفته بود: «هر سال در چهار یا پنج کارگاه که هر کدام ده روزی به طول می انجامد، شرکت می کنم و هر بار سعادت بزرگی برای من است. بسیار مشتاق و بی تاب برای این کار هستم؛ چون همیشه علاقه‌مندم از زمان خود استفاده‌ای کنم.» او اضافه کرده بود: «زمانی از خودم احساس رضایت دارم که به این جوان‌ها بیاموزم و مطمئن هستم همان اندازه که به جوانان تدریس می کنم از آن‌ها یاد می گیرم.»

موسیقی[ویرایش]

کیارستمی رهبری دو گروه اپرا را نیز در شهرهای پاریس و لندن به عهده داشت. او سابقه اجرای موفقیت آمیز اپرا زن‌ها همگی همان جورند را در جشنواره هنری فرانسه را در کارنامه خود دارد. همچنین عباس کیارستمی طراحی دکور صحنه، طراحی پوستر، بروشور و بلیت‌های کنسرت های مشکاتیان را انجام داده است.

چیدمان هفت چنار، چیدمان عباس کیارستمی منتخب چهارمین جشن تصویر ایران، (نصب شده در خانه هنرمندان ایران)

معماری[ویرایش]

کیارستمی داور سومین دوره جایزه معماری میر میران بود و همچنین د رکنار تقوایی ،بهمن جلالی و سیف الله صمدیان به داوری اولین مسابقه عکس فرش دست باف در ایران پرداخت. کیارستمی به همراه چندتن از معماران ایرانی نیز نمایشگاه آثار معماری هفتم را بر‌گزار نمود.

عقاید و نظرها[ویرایش]

کیارستمی با اشاره به دو مشارکت سیاسی خود در سن ۱۵ سالگی و همچنین در انقلاب سال ۱۳۵۷، گفته‌است که دیگر هیچگاه مشارکت سیاسی نخواهد داشت او همچنین انقلاب را با انگیزه‌های مشروع ولی غیر عقلانی و احساسی می‌داند که باعث از بین رفتن قانون‌گرایی می‌شود.[۵۴] او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۷ دربارهٔ محمود احمدی نژاد می‌گوید: «من فکر می‌کنم او کارش را خوب انجام نداد. او با وعدهٔ رفع مشکلات اقتصادی به قدرت رسید که هیچکدام از آن‌ها را عملی نکرد.»[۵۵]

کیارستمی در شصت و پنجمین جشنوارهٔ فیلم ونیز، ۲۰۰۸

در جواب نامهٔ سرگشادهٔ بهمن قبادی به عباس کیارستمی، کیارستمی اذعان داشت که وی با فیلم‌های شعاری سیاسی موافق نیست چون فیلم‌های سیاسی تاریخ مصرف دارند و ارزش هنر را پایین می‌آورند. کیارستمی در جشنوارهٔ فیلم سان فرانسیسکو سال ۲۰۰۰ باعث شگفتی همگان شد. وی جایزهٔ آکیرا کوروساوا خود را برای یک عمر فعالیت هنری در سینمای ایران به بهروز وثوقی هدیه داد.[۵۶][۵۷] او به دلیل حساسیت چشمانش به نور، معمولاً با عینک تیره دیده می‌شود.[۵۸] همچنین او در مصاحبه ای با گاردین گفت: «در تمام فیلم‌ها خواسته‌ام این است که تصویری مهربان‌تر و صمیمی تر از انسانیت و کشورم را به نمایش بگذارم.» وی ادامه داد: «من مثل یک درخت هستم؛ درخت به‌خاطر این‌که از زمین رشد کرده و بیرون آمده، نسبت به آن احساس مسوولیت ندارد، بلکه باید میوه، برگ و شکوفه بیاورد. من هیچ وظیفه‌ای برای تصحیح شناخت اشتباه از کشور و فرهنگ‌ام ندارم. من چه‌کسی هستم که چنین وظیفه‌ای داشته باشم. ازسوی دیگر، تعداد کسانی که فیلم‌های مرا می بینند را با کسانی که تحت تاثیر رسانه‌های جمعی غرب هستند مقایسه کنید! من چه کاری می‌خواهم انجام دهم؟.»

سانسور[ویرایش]

مارتین اسکورسیزی با ذکر تلاش فراوان دولت ایران برای سانسور فیلم ده از این موضوع انتقاد کرد و گفت که سانسور هیچگاه خوب نخواهد بود. در سال ۱۹۷۷ میلادی وزارت آموزش و پرورش وقت خواستار آن شد که قسمتی از فیلم کیارستمی که زنان به صورت محجبه بودند حذف شود با مخالفت کیارستمی با این حذف، از نمایش فیلم جلوگیری شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ نیز صحنه‌های دوباره گرفته‌شده‌ٔ بدون حجاب فیلم به نمایش در نیامد.[۵۹]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

نام فیلم سال نویسنده کارگردان تدوین مدت توضیحات و جوایز
نان و کوچه ۱۳۴۹ YesY


YesY


۱۰ دقیقه فیلم کوتاه بر اساس طرحی از تقی کیارستمی
برنده جایزه ویژه هیات داوران جشنواره بین‌المللی فیلمهای کودکان و نوجوانان ۱۳۴۹
زنگ تفریح ۱۳۵۱ YesY


YesY


۱۱ دقیقه فیلم کوتاه
تجربه (فیلم) ۱۳۵۱ امیر نادری YesY


YesY


۶۰ دقیقه فیلم‌نامه بصورت مشترک با امیر نادری نوشته شد
مسافر ۱۳۵۳ YesY


YesY


۸۳ دقیقه بر اساس نوشته حسن رفیعی (واقع‌گرایی و پیچیدگی در مقابل سادگی)
برنده جایزه ویژه هیات داوران و جایزه تلویزیون ملی ایران نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودکان و نوجوانان تهران ۱۳۵۳
من هم می‌توانم ۱۳۵۴ YesY


YesY


۳ دقیقه ۳۰ فیلم کوتاه
دو راه حل برای یک مسئله ۱۳۵۴ YesY


YesY


۴ دقیقه ۲۵ فیلم کوتاه
رنگ‌ها ۱۳۵۴ YesY


YesY


۱۵ دقیقه فیلم کوتاه
لباسی برای عروسی ۱۳۵۴ YesY


YesY


۵۷ دقیقه و ۳۰ ثانیه نویسندگان عباس کیارستمی و پرویز دوایی، (تضاد در دورهٔ نوجوانی)
برنده دیپلم ویژه هیات داوران و جایزه تلویزیون ملی ایران یازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودکان و نوجوانان تهران ۱۳۵۴
برنده دیپلم افتخار جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو ۱۹۷۷
از اوقات فراغت خود چگونه استفاده کنیم: نقاشی ۱۳۵۵ YesY


YesY


۷ دقیقه فیلم کوتاه
گزارش ۱۳۵۶ YesY


YesY


۱۱۲ دقیقه نخستین فیلم بلند عباسکیارستمی
تهیه‌کننده بهمن فرمان‌آرا
بزرگداشت معلم‌ها ۱۳۵۶ YesY


YesY


YesY


۲۰ دقیقه فیلم کوتاه
راه حل ۱۳۵۶ YesY


YesY


YesY


۱۱ دقیقه فیلم کوتاه
برنده جایزه اول جشنواره بین‌المللی آموزش مکزیک ۱۹۷۶
قضیه شکل اول، شکل دوم ۱۳۵۸ YesY


YesY


YesY


۵۳ دقیقه این فیلم پس از سی سال در شهریور ماه ۱۳۸۸ در اینترنت، اکران عمومی شد
برنده جایزه جشنواره فیلمهای کودکان و نوجوانان تهران سال ۱۳۵۸
دندان‌درد ۱۳۵۹ داریوش دیانتی YesY


۲۴ دقیقه فیلم کوتاه
بهداشت دندان ۱۳۶۰ YesY


YesY


۲۴ دقیقه فیلم کوتاه
به ترتیب یا بدون ترتیب ۱۳۶۱ YesY


YesY


YesY


۱۵ دقیقه فیلم کوتاه
همسرایان ۱۳۶۱ YesY


YesY


YesY


۱۷ دقیقه فیلم کوتاه (بر اساس طرحی از محمد جواد کهنموئی)
همشهری ۱۳۶۲ YesY


YesY


۵۲ دقیقه فیلم مستند
اولی‌ها ۱۳۶۴ YesY


YesY


YesY


۸۴ دقیقه فیلم مستند
کلید ۱۳۶۴ YesY


ابراهیم فروزش YesY


۷۶ دقیقه
خانه دوست کجاست؟ ۱۳۶۵ YesY


YesY


YesY


۸۳ دقیقه برنده جایزه ویژه هیات داوران و پلاک طلایی بهترین کارگردانی جشنواره بین‌المللی فیلم فجر ۱۹۸۷
جزو ۵۰ فیلم پیشنهادی موسسه فیلم بریتانیا ۱۹۸۷
نامزد پلنگ طلایی، برنده پلنگ برنزی، دریافت جایزه کنفدراسیون بین‌المللی هنر سینما، برنده جایزه فیبرشی و فیلم منتخب انجمن منتقدان فیلم جشنواره فیلم لوکارنو ۱۹۸۹
برنده جایزه ویژه هیات داوران و لوح زرین جشنوارهٔ فیلم فجر ۱۳۶۵
برنده جایزه سینمای هنر و تجربه در دومین جشنواره برخوردهای سینمایی کن ۱۹۸۹
برنده جام نقره ای جشنواره بین‌المللی فیلم ریمینی ۱۹۹۰
برنده جایزه بهترین فیلم جشنواره سلطنتی بلژیک ۱۹۹۰
برنده جایزه سینه کید جشنواره بین‌المللی فیلم کودکان آمستردام ۱۹۹۲
برنده جایزه بهترین فیلم جشنواره فیلم رم ۱۹۹۵
مشق شب ۱۳۶۷ YesY


YesY


۸۶ دقیقه
کلوزآپ ۱۳۶۸ YesY


YesY


YesY


۸۶ دقیقه این فیلم در سال ۲۰۱۲ توسط نشریهٔ «سایت اند ساوند» در فهرست ۵۰ فیلم برتر تاریخ سینما قرار گرفت[۶۰]
برنده جایزه ویژه منتقدان از جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال ۱۹۹۰
برنده جایزه ویژه بهترین فیلم و گارگردانی جشنواره فیلم دان کراکیور ۱۹۹۱
برنده جایزه شهری، جایزه مطبوعات، جایزه دانشجویان و جایزه بهترین کارگردانی جشنواره بین‌المللی فیلم دونکرک ۱۹۹۱
برنده دیپلم افتخار و جایزه فیبرشی جشنواره بین‌المللی فیلم استانبول ۱۹۹۲
زندگی و دیگر هیچ ۱۳۷۰ YesY


YesY


YesY


۹۰ دقیقه فیلم مستند برپایه ادبیات داستانی
تدوین (عباس کیارستمی و چنگیز صیاد)
برنده جایزه بخش نوعی نگاه در چهل و پنجمین جشنواره فیلم کن ۱۹۹۲
برنده جایزه ویژه منتقدان هفدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم سائوپولو ۱۹۹۳
سفری به دیار مسافر ۱۳۷۲ YesY


بهمن کیارستمی ۵۲ دقیقه
زیر درختان زیتون ۱۳۷۳ YesY


YesY


YesY


۱۰۳ دقیقه سه‌گانه زلزله
برنده هوگوی نقره ای جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو ۱۹۹۴
نامزد نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۱۹۹۴
برنده خوشه طلایی بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی فیلم وایادولید ۱۹۹۴
برنده جایزه منتقدان بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی فیلم سائوپائولو ۱۹۹۴
برنده رز طلایی نشست فیلم برگامو ۱۹۹۵
برنده جایزه پرده نقره ای بهترین کارگردانی جشنواره بین‌المللی فیلم سنگاپور ۱۹۹۵
سفر ۱۳۷۳ YesY


علیرضا رئیسیان ۸۴ دقیقه نامزد صدف طلایی جشنواره فیلم سن‌سباستین ۱۹۹۶
بادکنک سفید ۱۳۷۳ YesY


جعفر پناهی ۸۵ دقیقه
لومیر و شرکا ۱۳۷۴ YesY


۸۵ دقیقه بخش شام برای یک نفر
فیلمی متشکل از ۴۱ فیلم کوتاه به کارگردانی ۴۱ کارگردان مانند میشائل هانکه، کوستا گاوراس، آلن کورنو، تئو آنگلوپولوس، لیو اولمان، آرتور پن، آندری کونچالوفسکی، اسپایک لی، کلود للوش، ژانگ ییمو، یوسف شاهین و دیوید لینچ
درباره نیس ۱۳۷۴ YesY


فیلم مستند
بخش مسیرهای پیاده روی
مستندی به کارگردانی ۷ کارگردان مانند کوستا گاوراس و رائول روئیز
تولد نور ۱۳۷۶ YesY


YesY


۵ دقیقه فیلم کوتاه
طعم گیلاس ۱۳۷۶ YesY


YesY


YesY


۹۵ دقیقه تایم در سال ۲۰۰۹ این فیلم را بعنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر تاریخ کن نامید
برنده نخل طلایی جشنواره کن ۱۹۹۷
برنده جایزهٔ بهترین فیلم خارجی زبان انجمن منتقدان فیلم بوستون ۱۹۹۷
نامزد بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی فیلم تلورید ۱۹۹۷
نامزد شاهرخ نقره ای جوایز انجمن منتقدان فیلم آرژانتین ۱۹۹۷
برنده جایزه بهترین فیلم خارجی زبان انجمن ملی منتقدان فیلم ۱۹۹۸
برنده جایزه ویژه جشنواره بین‌المللی فیلم استانبول ۱۹۹۹
بید و باد ۱۳۷۷ YesY


محمدعلی طالبی ۷۷ دقیقه نویسندگان (عباس کیارستمی و محمدعلی طالبی)
باد ما را خواهد برد ۱۳۷۸ YesY


YesY


YesY


۱۱۸ دقیقه جزو صد اثر برتر سینمای جهان در دهه گذشته از نگاه برگزارکنندگان جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۱۹۹۷
نامزد بهترین فیلم خارجی زبان جایزه مستقل اسپریت ۱۹۹۷
برنده شیر نقره ای و نامزد جایزهٔ شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز ۱۹۹۹
برندهٔ جایزه‌ٔ بزرگ هیئت داوران و جایزه فیپرشی جشنواره فیلم ونیز ۱۹۹۹
خوشه طلایی جشنواره بین‌المللی بین‌المللی وایادولید ۱۹۹۹
برنده جایزه بزرگ انجمن منتقدان فیلم بلژیک ۱۹۹۹
نامزد بهترین فیلم خارجی زبان انجمن منتقدان فیلم شیکاگو ۱۹۹۹
ای‌بی‌سی آفریقا ۱۳۷۹ YesY


۸۴ دقیقه مستند با ساختار داستانی که به‌سفارش سازمان ملل متحد در کامپالا و اوگاندا فیلمبرداری شد
ایستگاه متروک ۱۳۸۰ YesY


علیرضا رئیسیان ۹۶ دقیقه نویسندگان (عباس کیارستمی و کامبوزیا پرتوی)
ده ۱۳۸۰ YesY


YesY


۸۹ دقیقه طی یک نظرخواهی که توسط فهرست مجله امپایر در سال ۲۰۰۸ از میان ده هزار سینمارو صورت گرفت، فیلم ده در فهرست ۵۰۰ فیلم برتر تاریخ سینما و در رده ۴۴۷ قرار گرفت[۶۱]
فروش ویدیویی فیلم در آمریکا بیش از ۱۰۰ هزار دلار
کایه دو سینما نیز این فیلم را جزو ۱۰ فیلم برتر دهه ۲۰۰۰ معرفی کرد
نامزد نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۲۰۰۲
پنج ۱۳۸۱ YesY


YesY


۷۴ دقیقه فیلم مستند
ده دقیقه پیرتر ۱۳۸۱ YesY


طلای سرخ ۱۳۸۲ YesY


جعفر پناهی ۹۷ دقیقه برنده جایزه هیئت داوران به نویسنده در بخش بهترین فیلم در پنجاه و ششمین دوره جشنواره فیلم کن ۲۰۰۳
۱۰ روی ده ۱۳۸۳ YesY


YesY


۸۸ دقیقه فیلم مستند
جاده‌های کیارستمی ۱۳۸۴ YesY


YesY


۳۲ دقیقه فیلم کوتاه
فیلم منتخب بخش گفتگو جشنواره فیلم های مستند آسیا ۲۰۰۴
بلیت‌ها ۱۳۸۴ YesY


۱۰۹ دقیقه فیلم ۳ اپیزودی به کارگردانی ارمانو اولمی، عباس کیارستمی و کن لوچ
نامزد روبان نقره ای سندیکای ملی روزنامه نگاران فیلم ایتالیا ۲۰۰۵
کارگران مشغول کارند ۱۳۸۴ YesY


مانی حقیقی ۷۵ دقیقه بر اساس طرحی از عباس کیارستمی (نویسندگان مانی حقیقی و عباس کیارستمی)
فرش ایرانی ۱۳۸۵ YesY


YesY


۳۲ دقیقه فیلم کوتاه
بخش (کجاست جای رسیدن؟)
۱۵ اپیزود به کارگردانی ۱۵ کارگردان مانند بهرام بیضایی، داریوش مهرجویی، جعفر پناهی، مجید مجیدی و رضا میرکریمی
هر کس سینمای خودش ۱۳۸۶ YesY


YesY


۱۱۹ دقیقه بخش رومئوی من کجاست؟
شیرین ۱۳۸۷ YesY


YesY


YesY


۹۲ دقیقه نامزد جایزه بهترین فیلم خارجی زبان جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز ۲۰۰۸
نامزد جایزه بهترین فیلم خارجی زبان جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام ۲۰۰۹
نامزد جایزه بهترین فیلم آسیایی جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو ۲۰۰۹
کپی برابر اصل ۱۳۸۹ YesY


YesY


۱۰۶ دقیقه نامزد نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۲۰۱۰
برنده جایزه خوشه طلایی پنجاه و پنجمین جشنواره فیلم وایادولید ۲۰۱۰
برنده جایزه یورو سینما جشنواره بین المللی فیلم هاوایی ۲۰۱۰
برنده جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بین‌المللی فیلم ایروان ۲۰۱۰
برنده جایزه بهترین فیلم خارجی زبان انجمن منتقدان فیلم سانفرانسیسکو ۲۰۱۱
برنده جایزه بهترین فیلم خارجی جوایز انجمن منتقدان فیلم آنلاین ۲۰۱۲
مثل یک عاشق ۱۳۹۱ YesY


YesY


۱۰۹ دقیقه نامزد نخل طلایی جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲
نامزد جایزه بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو ۲۰۱۲
نامزد جایزه بهترین کارگردانی جوایز فیلم آسیا ۲۰۱۳
برنده جایزه بهترین فیلم جوایز فیلم حرفه ای ژاپن ۲۰۱۳
آشنایی با لیلا ۱۳۹۱ YesY


عادل یراقی ۸۸ دقیقه
آینده دوباره‌ پر شده ۱۳۹۲ YesY


YesY


۲ دقیقه ونیز ۷۰: آینده دوباره پر شده

جوایز و افتخارات[ویرایش]

  • کیارستمی مورد تحسین مخاطبان و منتقدان سراسر جهان قرار گرفته و موفق به دریافت حداقل هشتاد جایزه معتبر تا سال ۲۰۱۲ شده است.

فردی[ویرایش]

کتاب ها[ویرایش]

در نگاه دیگران[ویرایش]

  • مارتین اسکورسیزی: یکی از برترین کارگردان های تاریخ سینمای جهان، کیارستمی نماینده عالی ترین سطح هنر در سینماست.
  • ورنر هرتسوک: کارگردان سرشناس آلمانی، فیلم خانه دوست کجاست؟ کیارستمی را یکی از پنج فیلم محبوب خود دانسته است.
  • لوموند: فیلم کپی برابر اصل کیارستمی را انقلابی در سینما اعلام کرد.
  • ژان-لوک گدار: سینما با گریفیث آغاز می شود و با کیارستمی پایان می یابد.
  • لورا مالوی: کلوزآپ کیارستمی واقعیت را به سینما برمی گرداند ، اما آن را سوژه توهم، نقاب و دوسویگی سینما می سازد.
  • دیوید بوردول: از میان فیلم های دهه ۹۰، فیلمی که بیشتر از همه عمیقاً تکانم داد و به لحاظ شکل و فرم ، ماجراجویانه به نظرم آمد زیر درختان زیتون عباس کیارستمی بود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Panel of critics, best directors.
  2. Simonian, Abbas Kiarostami.
  3. Ranking for Film Directors.
  4. بهنود، کیارستمی، تصویر یک استثنا.
  5. بی‌بی‌سی، ششمین کارگردان برتر.
  6. رکوردزنی عکس کیارستمی.
  7. ماهرويان، گفتگو با عباس کیارستمی.
  8. تجربه تازه عباس کیارستمی.
  9. ریاحی، عباس کیارستمی.
  10. گلستان، نگاهی به فيلم پنج.
  11. ماهرويان، گفتگو با عباس کیارستمی.
  12. عبدالله‌زاده، رد پای کیارستمی در برلین.
  13. عباس کیارستمی.
  14. Holland، Abbas Kiarostami.
  15. Holland، Abbas Kiarostami.
  16. Hayes، Kiarostami's journey.
  17. Jeffries، Landscapes of the mind.
  18. Holland، Abbas Kiarostami.
  19. Dabashi، Iranian Cinema.
  20. Parhami، Kiarostami in Conversation.
  21. Parkinson، Abbas Kiarostami Season.
  22. Films by Abbas Kiarostami.
  23. Holland، Abbas Kiarostami.
  24. Parkinson، Abbas Kiarostami Season.
  25. Ebert، Taste of Cherry.
  26. Gonzalez، Close Up.
  27. Anderson، Holding a Mirror.
  28. Gupta، Celebrating film-making.
  29. Heilman، Life and Nothing More.
  30. Holland، Abbas Kiarostami.
  31. Rosenbaum، Fill In The Blanks.
  32. Bransford، Days in the Country.
  33. Holland، Abbas Kiarostami.
  34. Taste of Cherry.
  35. Santas، Concepts of Suicide.
  36. Parkinson، Abbas Kiarostami Season.
  37. Andrew، Abbas Kiarostami.
  38. Andrew، Abbas Kiarostami.
  39. Andrew، Abbas Kiarostami.
  40. Andrew، Abbas Kiarostami.
  41. Holland، Abbas Kiarostami.
  42. Andrew، Abbas Kiarostami.
  43. Ginsberg and Lippard, Historical Dictionary, 236.
  44. بی‌بی‌سی، ششمین کارگردان برتر.
  45. Young، Shirin.
  46. Pulver، Film Review.
  47. Ginsberg and Lippard, Historical Dictionary, 236.
  48. Bradshaw, Certified Copy Review.
  49. Bradshaw, Certified Copy Review.
  50. Ebert, Movie Yearbook 2012, 93.
  51. Vivarelli, Kiarostami to Capalbio jury.
  52. پارسی، حافظ،به روایت کیارستمی.
  53. بهرامی، مرد میلیون دلاری ایران.
  54. Jaggi، A life in cinema.
  55. Solomon، Kiarostam Tales From Tehran.
  56. Stone، Not Quite a Memoire.
  57. Lambert، 43rd Annual San Francisco.
  58. Siletz، Besides censorship.
  59. Jeffries، Landscapes of the mind.
  60. ««کلوزآپ» کیارستمی چهل‌ودومین فیلم برتر تاریخ سینما شد». ایسنا، ۱۴ مرداد ۱۳۹۱. 
  61. ۱۰ کیارستمی در فهرست بهترین‌های تاریخ سینما (وب‌گاه روزنا)

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

عباس کیارستمی در پروژه‌های خواهر

در ویکی‌گفتاورد گفتاوردهای مرتبط در ویکی‌گفتاورد
در ویکی‌انبار پرونده‌های مرتبط در ویکی‌انبار