خسرو و شیرین
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
برای دیدن صفحههای دیگر کتاب کلیک کنید.
خسرو و شیرین منظومهای از نظامی گنجوی است که در آن از لحن باربد سخن رفتهاست.
نظامی این منظومه را در چهارچوبهای زندگی خسرو در بزم شیرین، هنگام فرار از مقابل بهرام چوبینه و شب نشینیهای آن دو با هم و غزل هر یک از کنیزان خسرو و شیرین و گفتگوی آن دو و سرود نکیسا و باربد، بیان میدارد.
شخصیتهای اصلی داستان خسرو و شیرین به عبارتند از:
- خسرو پرویز (پسر هرمز و نوه انوشیروان)
- شیرین (برادر زاده ملکه آران)
- شاپور (ندیمه خسروپرویز)
- فرهاد (دلداده شیرین).
[ویرایش] منابع
- ستایشگر، مهدی. واژه نامهٔ موسیقی ایران زمین جلد اوّل. چاپ دوّم. تهران: اطلاعات، ۱۳۸۱. ISBN 964-423-305-0.
- یادگار گنبد دوار، تالیف منصور ثروت، چاپ امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۰
