خسرو و شیرین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خسرو و شیرین
نسخهٔ خطی خسرو و شیرین نظامی گنجوی. نویسندهٔ نسخه: میرصدیق
برای دیدن صفحه‌های دیگر کتاب کلیک کنید.

خسرو و شیرین منظومه‌ای از نظامی گنجوی است که در آن از لحن باربد سخن رفته‌است.

نظامی این منظومه را در چهارچوب‌های زندگی خسرو در بزم شیرین، هنگام فرار از مقابل بهرام چوبینه و شب نشینی‌های آن دو با هم و غزل هر یک از کنیزان خسرو و شیرین و گفتگوی آن دو و سرود نکیسا و باربد، بیان می‌دارد.

شخصیت‌های اصلی داستان خسرو و شیرین به عبارتند از:

  1. خسرو پرویز (پسر هرمز و نوه انوشیروان)
  2. شیرین (برادر زاده ملکه آران)
  3. شاپور (ندیمه خسروپرویز)
  4. فرهاد (دلداده شیرین).

ساموئل ریچاردسون رمان پاملا را تالیف کرده است که داستان آن شباهت زیادی به داستان خسرو و شیرین دارد[۱].

داستان[ویرایش]

در این داستان فرهاد و خسرو هر دو عاشق شیرین هستند ؛ بنا بر این خسرو با فرهاد عهدی میبندد که اگر فرهاد توانست با تبر کوه بیستون را بکند ، حق داشتن شیرین را ، و اگر نتوانست خسرو این حق را داشته باشد. فرهاد به عشق شیرین به بالای کوه میرود و شروع به کندن آن میکند. وقتی این خبر به خسرو میرسد او که خود را در خطر میبیند ، به یکی از ندیمه های خود دستور میدهد که به فرهاد خبر برسانند که : " شیرین از مریض حالی در گذشت". چون این خبر به فرهاد رسید ، وی خود را بیدرنگ به ضرب تبر هلاک میکند . و با رسیدن این خبر به شیرین ، او نیز از غم مرگ فرهاد و نیرنگ خسرو دق مرگ میشود.

منابع[ویرایش]

  1. بررسی تطبیقی«خسرو و شیرین»نظامی و«پاملا»ی ساموئل ریچاردسوون |دکتر محمد رضا نصراصفهانی، مریم حقّی |صص:061-141|
  • ستایشگر، مهدی. واژه نامهٔ موسیقی ایران زمین جلد اوّل. چاپ دوّم. تهران: اطلاعات، ۱۳۸۱. ISBN 964-423-305-0. 
  • یادگار گنبد دوار، تالیف منصور ثروت، چاپ امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۰

پیوند به بیرون[ویرایش]