زلالی خوانساری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
زلالی خوانساری، از شاعران پارسیگوی سدۀ ۱۱ هجری است. مهارت او بیشتر در سبک مثنوی بود. زلالی از چامهسرایان زمان شاه عباس اول و ملکالشعرای دربار وی بوده و همروزگار با شیخ بهادر و میرداماد و با آنها رقابت داشتهاست.
وی زاده شهر خوانسار در استان اصفهان ایران و لقبش جارالله بود.
درگذشت وی پس از سال ۱۰۲۴ است که در آن سال مثنوی محمود و ایاز را به انجام رساند.
آثار[ویرایش]
- الکشاف فی تفسیر القرآن
- مقدمةالادب
و هفت کتاب مثنوی بهنام سبعۀ سیاره با نامهای:
- آذر و سمندر
- شعلۀ دیدار
- میخانه
- ذره و خورشید
- سلیماننامه
- حُسن گلوسوز
- محمود و ایاز
افزون بر این از او قصیدهها، ترکیبات و چامههای پراکنده در دستاست.
منابع[ویرایش]
- کلیات زلالی خوانساری، تصحیح و تحقیق: سعید شفیعیون، تهران: کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، ۱۳۸۵، ISBN ۹۶۴-۶۶۹۰-۴۶-۷
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون افراد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
