کانون نویسندگان ایران
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کانون نویسندگان ایران نهادی است فرهنگی-صنفی و غیرانتفاعی[۱] که در سال ۱۳۴۷ خورشیدی با انتشار بیانیهای پایهگذاری شد. از احمد شاملو، محمود اعتمادزاده، جلال آلاحمد و سیمین بهبهانی به عنوان موسسان اولیه کانون نویسندگان ایران یاد میشود.
منشور کانون نویسندگان ایران بر اساس بیانیه مذکور و نیز بیانیه دیگری با عنوان موضع کانون نویسندگان ایران و نامه مشهور به نامه ۱۳۴ نویسنده (ما نویسندهایم) نگاشته شدهاست.
اعضای کانون نویسندگان را نویسندگان، مترجمان، ویراستاران و اهل قلم دارای شرایط مصوب اساسنامه تشکیل میدهند. کانون نویسندگان ایران بخشی است از انجمن جهانی قلم (پن).
محمدجعفر پوینده و محمد مختاری از قربانیان قتلهای زنجیرهای و همچنین هوشنگ گلشیری از اعضای کانون نویسندگان ایران بودند.
[ویرایش] وضعیت فعلی
کانون پس از انقلاب همواره با محدودیت فعالیت از سوی دولت رو به رو بوده است و از سال ۱۳۸۱ نتوانسته مجمع عمومی سالانه خود را تشکیل دهد.[۲] از اعضای فعلی کانون میتوان به ناصر زرافشان، علیاشرف درویشیان، علیاکبر معصومبیگی و محسن حکیمی اشاره کرد.
در ۲۲ آبان ۱۳۸۷، کانون نویسندگان با صدور بیانیهای ۱۳ آذر را «به یاد جانباختگان آذر ۷۷»، روز مبارزه با سانسور اعلام کرد.[۳] همچنین در ۱۰ دی ۱۳۸۷ کانون با انتشار بیانیهای «کشتار تبهکارانهٔ مردم غزه» را محکوم کرد.[۴]
[ویرایش] پانویس
- ↑ کانون نویسندگان ایران (در تاریخ ۴ آذر ۱۳۷۸). اساسنامهٔ کانون نویسندکان ایران. بازدید در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۸.
- ↑ خبرگزاری بیبیسی
- ↑ کانون نویسندگان ایران (در تاریخ ۲۲ آبان ۱۳۸۷). ۱۳ آذر، روز مبارزه با سانسور.
- ↑ کانون نویسندگان ایران (در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۷). به کشتار تبهکارانهٔ مردم غزه پایان دهید!.
