نادیه فضل

نادیه فضل
زادروز	بهار ۱۳۴۵ کابل
محل زندگی	آلمان
آثار	«پرنیان خیال» (شعر)، «جوانه‌های سبز غزل» (شعر)، «سنگسار، آغازی برای اندیشیدن» (اجتماعی)
فرزندان	سهیل و سیاوش
وبگاه
وب‌نوشت نادیه فضل

نادیه فضل (بهار ۱۳۴۵–) شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار (به ویژه در حوزه حقوق زنان) اهل افغانستان و ساکن آلمان است. از وی تا کنون دو گزینهٔ شعر با نامهای «پرنیان خیال» و «جوانه‌های سبز غزل» منتشر گردیده‌است.

از نادیه فضل مقالات و نوشته‌های زیادی در مطبوعات برون مرزی افغانستان به چاپ رسیده‌است که بیشتر آنها مسایل سیاسی و موضوعات پیرامون زندگی زنان افغانستان را احتوا می‌نماید. نادیه فضل همچنان از گویندگان بانام افغانستان در برون از افغانستان است. او از همکاران رادیو صدای آلمان است. نادیه فضل از سال ۱۹۹۲ بدین سو با رسانه‌های صوتی و کتبی افغانستانی‌ها همکاری دارد.

زندگی

نادیه فضل در بهار ۱۳۴۵ در باغ نواب شهر کابل زاده شد. پدر او از سرای خواجه کهدامن و مادر وی از روستای شکردره کهدامن بود. نادیه در دبیرستان محجوبه هروی در کابل تحصیل کرد. پس از پایان صنف ششم به لیسه عالی آریانا رفت و موفقانه از آنجا نیز فارغ شد. سپس چندگاهی در دانشگاه کابل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی تحصیل کرد ولی پس از ازدواج و تولد پسرش سهیل، راهی غربت شد و از سال ۱۹۸۵ میلادی در جمهوریت اتحادی آلمان زندگی می‌کند. سال ۱۹۸۹ پسر دومش سیاوش به دنیا آمد. نادیه فضل در آلمان هم درس خواند و اکنون یکی از همکاران فعال رادیو صدای آلمان است.

دفترهای شعر «پرنیان خیال» را در ۱۹۹۷ و «جوانه‌های سبز غزل» را در ۲۰۰۶ و مجموعه شعر « ابرها برشانه» را در نوروز 1391 خورشیدی برابر به بیستم ماه مارچ 2012 میلادی راخوانندگان شعر وی به خوانش گرفتند. نادیه فضل همچنین دو سی دی دکلمه شعر دارد به نام‌های «چلچراغ» و «جوانه‌های سبز غزل». برای نادیه فضل زبان فارسی و شعر فارسی دری جایگاه ویژه دارد، بدین مفهوم که وی زبان و شعر فارسی را به مثابهٔ یک اصل جدایی ناپذیر تثبیت فرد با هویت اصلی‌اش می‌داند.

نادیه فضل علاوه بر شعر، مقاله‌ها و نوشتارهای اجتماعی بسیاری نیز دارد که در آنها بیشتر به دردهای زنان افغانستان با هدف تحقق برابری و عدالت پرداخته‌است، از جمله فراخوانی به نام «سنگسار، آغازی برای اندیشیدن» و نوشته‌های وی پیرامون قوانین زن ستیزی که در روزهای ابتدای سال ۱۳۸۸ در افغانستان به تصویب رسیده است.

نمونه شعر

عروس هفتم

عشق، آیینه، غزل، نازِترنم بودم

چشمه، دریاچه و باران، بوی گندم بودم

قصه خوان شب وصلِ چمن وماه و چراغ

روشنان، دامنه ی آبیی هفتم بودم

یک قدم آنسوتـَرَک رفتم و غم را دیدم

من که در زمزمه ی چلچله ها، گم بودم

 با حنا برکف دستم بنوشتند اسیر

عمق شب، وسوسه وترس وتلاطم بودم

مشتی از تلخی واندوه سرم پاشیدند

دود بودم، شب یلدای توَهُم بودم

مادرم قسمتی از بخت سیاهش را داد

به من آن لحظه که در سوگِ تبسم بودم

دَف و آواز نفس گیر تن سردم؛ آه!

خط تسلیم به تقدیر و به مردم بودم

مرگ درخانه ی من جلوه نمایی می کرد

اوکنار جسدم حس خدایی می کرد

دانه دانه پرِ پرواز مرا مرد شکست

آنکه بیداد به پرهای رهایی می کرد

مثل ویرانه ی سرما زده ی یخ بسته

بادتابوت مرا خاکه زدایی می کرد

            *****

قفل یک بوسه ی داغی به لبم کاشت، نشست

سبزِرویای پریدن، ناز یک خنده شکست

روشنی خسته سرش ماند به زانو وگریست

ساز،پرواز، صدا، پنجره هاشان را بست

مثل بیگانه ترین شاخه زباران و هوا

ازبرای هوس اش، دلبر و خانم بودم

قسمتم گوشه ی دیوارِ غم ِ ننگ و نشان

ماه افسرده دلی، قاب ترحم بودم

صدق، بخشایش وباور پـَرِ پروازِسحر

روح توفانیی فریاد و تکلم بودم

عطر گلواژه ی مشرق، شعر زیبای خدا

رنگ گلباغ شقایق، کاجی ازریشه جدا

طعم انگور و طراوت، هدیه سبز صدا

سخن آخر خلقت، معنی یی لطفِ وفا

تکه ی ابر،  درِحجله ی هفتم بودم

قصه ی تلخ شب خانه ی مردم بودم

... من که در زمزمه ی چلچله ها گم بودم

عشق، آیینه، غزل، ناز ِ ترنم بودم

بوی گندم، ماه، رویا

دامن آبیی هفتم بودم

یک شاخه غزل

با تو رگهای غزلهایم، تپش و رویش و زیباییست

مثل احساس قشنگ عشق، لطف منظومه ی رویاییست

مثل یک شاخه ی گل بی تو راه گم کرده ی بارانم

بغض بیداد زمستانی، لحظه ها تلخ شکیباییست

آمدی دلهره ها کوچید، آمدی غصه شکست و ریخت

خانه و شیشه و سقف ودر، نفس گرم دلآراییست

باز در ناز دودست تو، معبد خاطره ها گل کرد

باز چشمان سیاه من، شاهد رفتن تنهاییست

بی تو دیوار و در و جانم، وسعت سرد خزانی دور

باتو گلخانه ی دل روشن، مثل ابریشم صحراییست

 Eingestellt von Nadiafasel um 07:47 Diesen Post per E-Mail versendenBlogThis!In Twitter freigebenIn Facebook freigeben

جستارهای وابسته

• شاعران معاصر افغانستان

پیوند به بیرون

• نگرشی فمینیستی بر شعر تازهٔنادیه فضل، وب‌گاه خاوران
• پرنیان خیال نمونه شعر

الگو:ادبیات فارسی معاصر