عمان سامانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عمان سامانی از شاعران معروف سامان از توابع شهرستان شهرکرد در استانچهارمحال و بختیاریاست. میرزا نور الله «عمان سامانی» ملقب به تاج الشعرا از شاعران صاحب نام و پر آوازه سالهای ۱۲۵۸ تا ۱۳۲۲ قمری است، نیاکان او همه از دری سرایان، پارسی گویان و آذری سرایان اعصار خود بوده‌اند، پدرش میرزا عبدلله متخلص به «ذره» مولف «جامع الانساب» و جدش میرزا عبدالواهاب سامانی متخلص به«قطره» و عمویش میرزا لطف لله متخلص به «دریا» همگی از شاعران عهد ناصری بوده‌اند که در دانش‌های دیگر نيز دستی داشته‌اند. ميرزا نورالله همانند بسياري از نياكان خود در سلك تصوف و عرفان بودند در حلقه ارادتمندان سعادتعليشاه اصفهاني مشتهير به طاووس العرفا و جانشين وي ملا سلطانمحمّد گنابادي سلطانعليشاه از اقطاب سلسله صوفيه نعمت‌اللهيه بود. از نوادگان ایشان برجسته ترین ایشان بهمن عمانی سامانی می باشد که از بزرگترین و به نام ترین آگاهان صنعت کارتن و ورق سازی در ایران می باشند. [۱]

محتویات

دوران ایتدایی زندگی [ویرایش]

عمان سامانی تحصیلات ابتدائی را در مکتب خانه‌های محلی فرا گرفت و بعد به اصفهان عزیمت و در مدرسه «  نیماورد  » و «  صدر » وارد و سالها در خدمت آخوند کاشی مشغول کسب علم بوده است.

آثار [ویرایش]

از آثار عمان سامانی می‌توان به گنجینة الاسرار، مخزن الدرّر، معراج نامه و دیوان اشعار اشاره کرد. در این میان، مثنوی «گنجینةالاسرار» یکی از جالب‌ ترین آثار عمان سامانی درباره عرفان عاشورااست. در این مثنوی نسبتا کوتاه، نکته‌های ظریفی از عشق و عرفان با بیانی هنرمندانه و گرم طرح شده است. عمان را باید اولین شاعری نام برد که اشعار کربلایی از قالب سوگ خارج ودر قالب حماسی آمیخته به عشق و روشنگری ارائه نمود. گنجینة الاسرار بااین مطلع آغاز می‌شود:

کیست این پنهان مرا در جان و تن کز زبان من همی گوید سخن
این که گوید از لب من راز کیست؟ بنگرید این صاحب آواز کیست؟
در من اینسان خودنمایی می کند ادعای آشنایی می کند

وفات [ویرایش]

عمان سامانی در اواخر عمر به سامان مراجعه وآثار ارزندهای از خود به یادگار گذاشت. نقل است که جنازه عمان را در مسجد جامع سامان به خاک سپردند و بعدها براساس وصیت او به نجف اشراف منتقل و در وادی‌السلام مدفون می‌شود.

منابع [ویرایش]

سامانی عمان، گنجینه الاسرار، انتشارات سروش تهران.