عمان سامانی

برای دیگر کاربردها، سامانی (ابهام‌زدایی) را ببینید.

عمان سامانی از شاعران معروف سامان از توابع شهرستان شهرکرد در استانچهارمحال و بختیاریاست. میرزا نور الله «عمان سامانی» ملقب به تاج الشعرا از شاعران صاحب نام و پر آوازه سالهای ۱۲۵۸ تا ۱۳۲۲ قمری است، نیاکان او همه از دری سرایان، پارسی گویان و آذری سرایان اعصار خود بوده‌اند، پدرش میرزا عبدلله متخلص به «ذره» مولف «جامع الانساب» و جدش میرزا عبدالواهاب سامانی متخلص به«قطره» و عمویش میرزا لطف لله متخلص به «دریا» همگی از شاعران عهد ناصری بوده‌اند که در دانش‌های دیگر نيز دستی داشته‌اند. ميرزا نورالله همانند بسياري از نياكان خود در سلك تصوف و عرفان بودند در حلقه ارادتمندان سعادتعليشاه اصفهاني مشتهير به طاووس العرفا و جانشين وي ملا سلطانمحمّد گنابادي سلطانعليشاه از اقطاب سلسله صوفيه نعمت‌اللهيه بود. از نوادگان ایشان برجسته ترین ایشان بهمن عمانی سامانی می باشد که از بزرگترین و به نام ترین آگاهان صنعت کارتن و ورق سازی در ایران می باشند.

دوران ایتدایی زندگی

عمان سامانی تحصیلات ابتدائی را در مکتب خانه‌های محلی فرا گرفت و بعد به اصفهان عزیمت و در مدرسه «  نیماورد  » و «  صدر » وارد و سالها در خدمت آخوند کاشی مشغول کسب علم بوده است.

آثار

از آثار عمان سامانی می‌توان به گنجینة الاسرار، مخزن الدرّر، معراج نامه و دیوان اشعار اشاره کرد. در این میان، مثنوی «گنجینةالاسرار» یکی از جالب‌ ترین آثار عمان سامانی درباره عرفان عاشورااست. در این مثنوی نسبتا کوتاه، نکته‌های ظریفی از عشق و عرفان با بیانی هنرمندانه و گرم طرح شده است. عمان را باید اولین شاعری نام برد که اشعار کربلایی از قالب سوگ خارج ودر قالب حماسی آمیخته به عشق و روشنگری ارائه نمود. گنجینة الاسرار بااین مطلع آغاز می‌شود:

کیست این پنهان مرا در جان و تن		کز زبان من همی گوید سخن
این که گوید از لب من راز کیست؟		بنگرید این صاحب آواز کیست؟
در من اینسان خودنمایی می کند		ادعای آشنایی می کند

وفات

عمان سامانی در اواخر عمر به سامان مراجعه وآثار ارزندهای از خود به یادگار گذاشت. نقل است که جنازه عمان را در مسجد جامع سامان به خاک سپردند و بعدها براساس وصیت او به نجف اشراف منتقل و در وادی‌السلام مدفون می‌شود.

منابع

سامانی عمان، گنجینه الاسرار، انتشارات سروش تهران.