موزه هنرهای معاصر تهران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

موزه هنرهای معاصر تهران یکی از موزه‌های شهر تهران است. این موزه در سال ۱۳۵۶ خورشیدی (۱۹۷۷ میلادی) به همت فرح پهلوی در ضلع غربی پارک لاله و در زمینی به مساحت ۲۰۰۰ متر مربع (به جز باغ تندیس‌ها) بنا شد.

این موزه شامل مهم‌ترین و جامع‌ترین مجموعه از هنر غربی در قارهٔ آسیا است.^[۱]

[ویرایش] معماری

معماری موزه مجموعه‌ای است از سنت، مدرنیسم و مفاهیم فلسفی که به دست معمار ایرانی کامران دیبا طراحی شده‌است. هشتی، چهارسو و گذرگاه‌ها از جمله عناصر چشم‌نواز این مجموعه بدیع به شمار می‌رود. همچنین تأثیر بادگیرهای یزد بر معماری مجموعه واضح است. هشت نگارخانه موزه که با اختلاف سطحی بی نظیر نسبت به هم بنا شده‌اند، بیننده را در مسیری چرخشی گرداگرد فضای اصلی موزه می‌گردانند؛ این مسیر به گونه‌ای طراحی شده‌است که انتهای هشتمین و آخرین نگارخانه به هشتی یا همان نگارخانه اول باز میگردد.

[ویرایش] آثار هنری استفاده شده در بنا

در دل هشتی موزه اثر زیبای هنرمند ژاپنی، نوریوکی هاراگوچی قرار دارد که از روغن و پولاد ساخته شده‌است. در میانه یکی از گذرگاه‌ها اثر به یاد ماندنی هنری مور قرار دارد و فضای سبز اطراف موزه به نام باغ تندیس آثار حجمی هنرمندانی نظیر پرویز تناولی، هنری مور و آلبرتو جاکومتی قرار دارد.

[ویرایش] گنجینه

در گنجینه دائمی موزه بیش از ۳۰۰۰ اثر ارزشمند و یگانه از نخبگان هنرهای تجسمی ایران و جهان نگهداری می‌شود. در سال ۱۳۸۳ و ۱۳۸۴ این گنجینه به طور کامل با عنوان جنبش هنر مدرن، در موزه به نمایش درآمد.

مارک شاگال	جکسون پولاک	خوان میرو	پابلو پیکاسو
لوئیس والتات	واسیلی کاندینسکی	مارسل دوشان	سالوادور دالی

[ویرایش] بخش‌های جنبی

موزه هنرهای معاصر به جز ۸ نگارخانه اصلی، دارای چندین بخش‌ جنبی نیز می‌باشد که از جمله آن‌ها می‌توان به سینماتک، بایگانی و گنجینه آثار هنری، کتابخانه تخصصی، کتابفروشی تخصصی و کافه اشاره کرد.