طعم گیلاس

طعم گیلاس Taste of Cherry
کارگردان	عباس کیارستمی
تهیه‌کننده	عباس کیارستمی
نویسنده	عباس کیارستمی
بازیگران	همایون ارشادی، عبدالرحمان باقری، افشین خورشید باختری، صفرعلی مرادی، میرحسین نوری، احمد انصاری، حمید معصومی، الهام ایمانی
موسیقی	انتخابی
فیلم‌برداری	همایون پایور
تدوین	عباس کیارستمی
تاریخ انتشار	مه، ۱۹۹۷، جشنواره کن، فرانسه
مدت زمان	۹۵ دقیقه
زبان	فارسی
جایزه(ها)	برندهٔ نخل طلا در جشنوارهٔ کن در سال ۱۹۹۷ جایزهٔ بهترین فیلم خارجی، انجمن منتقدان فیلم بوستون
صفحه در وب‌گاه IMDb

طعم گیلاس فیلم مینی مالیستی ایرانی (تولید مشترک با فرانسه) ساختهٔ عباس کیارستمی در سال ۱۹۹۷ میلادی است. فیلم درباره مردی است که در حومهٔ شهر تهران، با اتوموبیلش دنبال کسی می‌گردد که تقاضای پردردسر او را در ازای دریافت ۲۰۰هزار تومان پول انجام دهد.

فیلم طعم گیلاس همراه با فیلم ژاپنی «مارماهی» ساختهٔ «شوهئی ایمامورا» جایزهٔ نخل طلای جشنوارهٔ کن رادر سال ۱۹۹۷ برد که یکی از مهم‌ترین جوایزی است که سینمای ایران به دست آورده است.

در کنار استقبالی که از فیلم شد، «راجر ابرت» منتقد فیلم، طعم گیلاس را در فهرست فیلم‌های سال ۱۹۹۷ که از آنها متنفر است قرار داده و آن را خسته کننده دانسته است. ابرت در نقدش اشاره کرده پس از تماشای فیلم، «جاناتان روزنبام» منتقد «شیکاگو ریدر» و «دیو کِهر» منتقد «نیویورک دیلی نیوز» که هر دو را قبول دارد، در لابی هتلش ملاقات می‌کند که معتقد بوده اند فیلم، شاهکار بوده است اما ابرت معتقد است «پادشاهی بدون لباس» دیده است.

مجله تایم در خرداد ۱۳۸۸ این فیلم را بعنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر تاریخ کن نامید.

بازیگران

بازیگر	نقش
همایون ارشادی	آقای بدیعی
عبدالرحمان باقری	کارگر موزهٔ تاریخ طبیعی
افشین خورشید باختری	پلاستیک جمع کن
صفرعلی مرادی	سرباز
میرحسین نوری	طلبه

خلاصه فیلم

آقای بدیعی (با بازی همایون ارشادی) مردی میانسال، قصد خودکشی دارد و قبرش را در کنار درختی کنده است. او می خواهد قرص‌های خوابش را یک جا بخورد و شب در این قبر بخوابد. بدیعی دنبال کسی است که پس از مرگش (صبح فردا) روی جسد او خاک بریزد. در مسیری که برای یافتن چنین کسی پیش می‌گیرد با افراد مختلفی مانند یک سرباز، طلبهٔ افغان و مردی که کارگر موزهٔ تاریخ طبیعی است رو به رو می‌شود و از آنها می خواهد فردا صبح سراغ او بیایند و «بیست بیل خاک» روی او بریزند و پاکتی را با ۲۰۰هزار تومان پول که در داشبورد ماشین است به عنوان دستمزد بردارند.سرباز پیشنهاد را رد و به سمت پادگانش فرار می‌کند، طلبهٔ افغان شروع به موعظهٔ بدیعی می‌کند و خودکشی را برخلاف تعالیم اسلام و دستورهای قرآن می‌داند اما کارگر موزه که بعداً معلوم می‌شود پرندگانی مثل بلدرچین و کبک را برای تاکسیدرمی در موزه شکار می‌کرده، با تعریف ماجرایی از روز خودکشی خودش و این که چطور«یک توت شیرین مانع خودکشی او شده» پیشنهاد او را قبول می‌کند. در پایان فیلم هنگامی که منتظر دیدن سرنوشت «بدیعی» هستیم، فیلمبرداری تغییر می‌کند و تصاویری از پشت صحنه، کارگردان و گروه فیلمبرداری و همایون ارشادی می بینیم که از قبر بیرون آمده است. او در پایان به درک تازه‌ای از معنای زندگی می‌رسد.

پیام فیلم این است که اگر در درون ما اندیشهٔ مرگ باشد، همه‌جا را به‌صورت بیابان خشک می‌بیم و اگر سرشار از اندیشهٔ زندگی باشد، همه‌جا را سرسبز و پُرگل خواهیم دید.

کیارستمی می‌گوید تفاوت و شباهت کار ما کارگردان‌ها با روان‌شناسان در این است که کارگردان، در سطح جامعه معضلات را می‌بیند و نقطه‌ٔ درد را نشان می‌دهد ولی همانجا رها می‌کند و از اینجا به‌بعد، حیطهٔ او نیست. این جامعهٔ روانپزشکی است که پس از تشخیص، به درمان درد هم می‌پردازد.

جوایز

• نخل طلا در جشنواره کن سال۱۹۹۷( با فیلم ژاپنی «مارماهی» به طور مشترک)
• جایزه بهترین فیلم خارجی، انجمن منتقدان فیلم بوستون ۱۹۹۸

پیوند به بیرون

• نقد منتقدان در وب‌گاه «گوجه فرنگی‌های گندیده»

منابع

• عباس کیارستمی نوشته عباس بهارلو، (غلام حیدری)، انتشارات موسسه فرهنگی هنری نوروز هنر