ازرقی هروی
اَزرَقی هِرَوی شاعر ایرانی قرن پنجم هجری است که در دربار سلجوقیان در زادگاه خود هرات بهسر میبرد. ازرقی برخی از بهترین توصیفهای طبیعت به زبان فارسی را سروده است.[۱]
شرفالزمان ابوالمحاسن زینالدین ابوبکر جعفر بن اسمعیل وراق هروی متخلص به ازرقی، درگذشتهٔ حدود ۴۶۵ هجری/۱۰۷۰ میلادی است. با شمسالدوله طغانشاه پسر البارسلان، حاکم خراسان معاصر بود و او را مدح کرد.
ازرقی به سبک خراسانی شعر میسرود و از او قصیدههای پراکندهای بهجا مانده که در دفتری فراهم آوردهاند. گونه شعر او را طلیعه خروج از سبک خراسانی و زمینه برآمدن سبک عراقی بهشمار آوردهاند. سرودههای ازرقی پرآرایه و زبان اشعارش دشوار است.
به گفته بدیعالزمان فروزانفر، ازرقی «در طریقه شعر گرد سبک عنصری میگردد و به جواب قصایدش نظر دارد ... از معانی علمی مخصوصا ریاضی شعرش خالی نیست»
گویا کتاب سندبادنامه یا قسمتی از آن را ازرقی به نظم درآورده است.
[ویرایش] پیشینه
پدرش اسماعیل وراق هروی در طوس پیشهٔ وراقی (کتابفروشی) داشت ( و همان کس است که به گفته نظامی عروضی فردوسی در فرار از غزنین به طوس در خانهٔ وی مخفی شد). از وی اشعاری اندک و استوار همچون مدح خواجه عبدالله انصاری باقی مانده است.
ازرقی بیشتر عمر خود را در هرات گذراند و قصیدههای ازرقی غالباً در مدح دو تن از شاهزادگان سلجوقی است : یکی شمسالدوله طغانشاه و دیگری امیرانشاه بن قاورد.
ممدوح دیگری که ازرقی قصیدههای شماره ۴۲ و ۵۲ در دیوان خود را در ستایش او سروده امیر سعدالملک ابوعلی حسن، امیر غور و غرجستان است.
[ویرایش] نمونه شعر
| به غربت اندر اگر سیم و زر فراوان است | هنوزهم وطن خویش و بیت احزان به |
| در دیده دل جلوه گرت می بینم | هرلحظه به شکل دگرت می بینم | |
| هربار که در دیده دل می نگری | از بار دگر خوبترت می بینم |
[ویرایش] منابع
- دایرةالمعارف فارسی (به سرپرستی غلامحسین مصاحب)
- امینپور، قیصر: ازرقی نوآور ستایشگر. در: مجله: «ادبیات» دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تربیت معلم». زمستان ۱۳۸۳ و بهار و تابستان ۱۳۸۴ - شماره ۴۷ و ۴۸ و ۴۹. (از صفحه ۵ تا ۴۴).
- ↑ Thackston, Wheeler McIntosh. 1994. A millennium of classical Persian poetry a guide to the reading & understanding of Persian poetry from the tenth to the twentieth century. Bethesda, Md: Ibex publishers.
