گردیزی
ابوسعید عبدالحیّ بن ضحاک بن محمود گَردیزی تاریخنگار ایرانی همدوره با فرمانروایی غزنویان بود.
از مورخان برجسته ایرانی است که در نیمه اول قرن پنجم هجری، در روزگار سلطنت عبدالرشید غزنوی پسر سلطان مسعود غزنوی، میزیست. از احوال او اطلاعاتی در دست نیست جز این که منسوب به گردیز است و آن منطقهای است در یک منزلی غزنه بر جادهٔ هند. وی در غزنین سکونت داشت و در همین شهر کتاب خود را نوشت. در اواخر زندگی ابوریحان بیرونی (درگذشتهٔ ۴۴۰ ه. ق) با او دیدار کرد. اثر برجستهٔ او زین الاخبار مشهور به تاریخ گردیزی پیرامون سال ۴۴۰ هجری قمری نگاشته شدهاست، و مشتمل است بر تاریخ عالم و اسلام از قدیمترین روزگار تا تااندکی بعد از ۴۴۰ مقارن با پایان پادشاهی مودود غزنوی، پسر سلطان مسعود غزنوی، که به نثری پخته نوشته شدهاست. از مختصات کلام گردیزی رعایت جانب ایجاز، ذکر رئوس حوادث و اجتناب از اطناب و عدم ورود در جزئیات است. با آن که در کلام گردیزی لغات تازی کم نیست، اما شیوهٔ نگارش او کهنه و نزدیک به نثر سامانی است.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- * اثرآفرینان، زندگینامهٔ نامآوران فرهنگی ایران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی
- هاشم رضی، متون شرقی و سنتی زرتشتی، جلد دوم، انتشارات بهجت، ISBN ۹۶۴-۶۶۷۱-۶۴-۰
- شورای گسترش زبان فارسی
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
