شعر دهه هفتاد

شعری که از آن به عنوان شعر دهه هفتاد نامبرده می شود،شامل طیفی از آثار شاعرانی است که از اواخر دهه 60 و یا اوایل دهه هفتاد نوشتن و انتشار اشعارشان را آغار کردند.

تعدادی از شاعران دهه هفتاد: حافظ موسوی رضا چایچی گراناز موسوی مهرداد فلاح بهزاد زرین پور شهرام رفیع زاده مهرنوش قربانعلی علی عبدالرضائی هیوا مسیح رزا جمالی یزدان سلحشور مسعود جوزی محمد آزرم بهزاد خواجات اعظم شاهبداغی امید منوچهریان

این جریان شعری متعاقب تغییرات بنیادین در حوزه ی مسائل سیاسی و اجتماعی در اواخر دهه ی شصت رخ می دهد و تکثر گرایی مطرح در اندیشه های دینی و مردم سالاری سیاسی بدان انگیزه می دهد . شعر مضمون گرای دهه های چهل و پنجاه در دهه ی هفتاد به نوعی تعدیل می شود و زبان و بازی های زبانی در این شعر نقش پر رنگ تری به خود می گیرد .به طور کلی در این نوع شعری کلان نگری در ابعاد معرفتی و فلسفی جای خود را به تفرد می بخشد و فضای شعر به خواننده اجازه می دهد که به تاویل و تفسیرهایی شخصی دست پیدا کند . صور خیال و به ویژه استعاره از بسیاری از شعرهای شاعران این جریان حذف و به جای آن عناصر عینی پیرامون شاعر به عنوان دال و نه مدلول در اختیار خواننده قرار می گیرد تا نیمه ی دیگر شعر در ذهن او ساخته شود .