آل پاچینو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آل پاچینو
Al Pacino.jpg
نام اصلی آلفردو جیمز پاچینو
تولد ۲۵ آوریل ۱۹۴۰(۱۹۴۰-04-۲۵) ‏(۷۴ سال)
شهر نیویورک، نیویورک
ملیت آمریکایی پرچم ایالات متحده آمریکا
پیشه بازیگر، کارگردان، تهیه کننده
سال‌های فعالیت ۱۹۶۸ تا کنون
فرزندان دو دختر و یک پسر
صفحه در وب‌گاه IMDb

آلفردو جیمز «اَل» پاچینو (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۴۰) بازیگر و کارگردان آمریکایی و از برندگان جایزه اسکار است. وی بیشتر برای شیوه بازیگری پرشور و منفجر شونده اش [۱] و بازی در سه گانه پدر خوانده و فیلم های بعد از ظهر سگی و صورت زخمی شناخته می شود.

زندگی[ویرایش]

آلفردو جیمز پاچینو در نیویورک متولد گردید و پدرش سالواتور پاچینو (زاده شهر کورلئونه) کارمند شرکت بیمه و مادرش رز پاچینو (دارای تبار آمریکایی-ایتالیایی) خانه‌دار بود. والدین او هنگام کودکی او از هم جدا شدند. پدر بزرگ و مادر بزرگ او در اصل اهل سیسیل بودند.

وی در دوران جوانی و در حالی که بیش از ۲۲ سال از زندگی‌اش نمی‌گذشت، مادرش را از دست داد. پاچینو پیش از مرگ مادرش، زندگی چندان لذت‌بخشی را پشت سر نگذاشته بود و چون والدینش خیلی زود از هم جدا شده بودند، مجبور شد به همراه مادرش به خانه پدربزرگش نقل مکان کرده و در آن‌جا اقامت کند.

بازیگری[ویرایش]

دهه ۱۹۷۰[ویرایش]

ورود او به عرصهٔ بازیگری را باید سال ۱۹۶۹ دانست. پاچینو در این سال در فیلم ناتالی و من بازی کرد و دو سال پس از آن نیز ایفای نقشی در وحشت در نیدل پارک را پذیرفت. اما بازی در این دو فیلم هرگز او را راضی نکرد تا اینکه فرانسیس فورد کاپولا تصمیم به ساخت یکی از شاهکارهای تاریخ سینما یعنی فیلم پدرخوانده گرفت و نقش «مایکل کورلئونه» به او واگذار شد. در ابتدا کاپولا جک نیکلسون را برای ایفای نقش در پدر خوانده انتخاب کرد اما نیکلسون این پیشنهاد را رد کرد چراکه به گفته خودش نقش یک ایتالیایی را باید یک ایتالیایی بازی کند و با این کار ناخواسته بزرگترین شانس زندگی پاچینو را به او بخشید.پاچینو برای این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد که به آن نرسید. در سال ۱۹۷۳ او در فیلم‌های مترسک و سرپیکو بازی کرد. در مترسک وی نقش آدمی سرگشته را داشت که در پی هویت خویش است. و در سرپیکو نیز یک پاچینوی تمام عیار بود. وی در این فیلم نقش فرانک سرپیکو افسر پلیسی را بازی کرد که فساد افسران مافوق خود را افشا می‌کند. پاچینو در همان سال بار دیگر نامزد دریافت اسکار شد اما باز هم این جایزه نصیبش نشد. اما منتقدان، جایزهٔ گلدن گلوب را به سبب بازی در سرپیکو به وی اهدا کردند. از دیگر بازی‌های چشمگیر پاچینو می‌توان به حضورش در فیلم‌های پدرخوانده ۲ (۱۹۷۴) که مجله نیوزویک نقش آفرینی وی در این فیلم را به عنوان محتملا بزرگترین نقش آفرینی یک شخصیت سنگدل در تاریخ سینما معرفی کرد.[۲] و نیز بنیاد فیلم آمریکا در سال ۲۰۰۳ ، این نقش را به عنوان یازدهمین شخصیت رذل تاریخ سینما انتخاب کرد.[۳] ،بعد از ظهر سگی (۱۹۷۵) و فیلم و عدالت برای همه (۱۹۷۹) اشاره کرد. پاچینو برای بازی در همه این فیلم‌ها نامزد اسکار شد ولی بدان دست نیافت. او می‌گوید:

«من برای اسکار بازی نمی‌کنم، چون بازیگری عشق من است، عشقی که هرگز نمی‌توانم رهایش کنم»

او برای بازی در فیلم‌هایی چون کرامر علیه کرامر (۱۹۷۹اینک آخرالزمان و متولد چهارم ژوئیه (۱۹۸۹) دعوت شد ولی او این پیشنهادها را قبول نکرد. هنگامی که کاپولا برای فیلم اینک آخرالزمان او را دعوت کرد، پاچینو در یک جمله پاسخ منفی به او داد: «من با تو به جنگ نخواهم آمد».

پدر خوانده ۳

دهه ۱۹۸۰[ویرایش]

دهه ی ۸۰ برای پاچینو چندان خوشایند نبود و وی در کارهای ضعیفی چون انقلاب (۱۹۸۵) ساخته هیو هادسون و نویسنده ، نویسنده (۱۹۸۲) ایفای نقش کرد ولی بی شک مهم ترین دستاورد وی در این دهه حضور در نقش تونی مونتانا در فیلم صورت زخمی ساخته برایان دی پالما می باشد که بعد ها به یک فیلم بسیار محبوب در سینمای آمریکا بدل شد.

دهه ۱۹۹۰[ویرایش]

دههٔ ۱۹۹۰ را برای باید دههٔ نوینی برای پاچینو دانست، زیرا او که پس از بازی در فیلم انقلاب (۱۹۸۵) مبتلا به ذات الریه شده و مدت چهار سال نیز از عالم سینما دور مانده بود، در فیلم دریای عشق (۱۹۸۹) بار دیگر خوش درخشید. از فیلم‌های معروف او در این دهه می‌توان به دیک تریسی، پدرخوانده ۳ (۱۹۹۰فرانکی و جانی (۱۹۹۱گلن‌گری گلن راس (۱۹۹۲راه کارلیتو (۱۹۹۳التهاب (۱۹۹۵تالار شهر (۱۹۹۶وکیل مدافع شیطان، دنی براسکو (۱۹۹۷) و خودی (فیلم) (۱۹۹۸) اشاره کرد. اما برترین فیلم او در این دهه، بوی خوش زن در سال ۱۹۹۲ است که جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. او در این فیلم ایفاگر نقش مرد نابینایی بود که عشق به همنوع را به بهترین شکل ممکن بیان می‌کند. علاوه بر جایزهٔ اسکار، جایزه گلدن گلاب نیز برای این فیلم از سوی منتقدان، به او اعطا شد. راجر ایبرت منتقد برجسته سینما این نقش آفرینی پاچینو را یکی از بهترین و پر مخاطره ترین کارهای زندگی وی توصیف می کند.[۴] در سال ۱۹۹۶ از سوی انجمن گوتام جایزه ویژهٔ یک عمر فعالیت هنری نصیبش شد و پیش از آن نیز از سوی فستیوالبین‌المللی فیلم سن سباستین اسپانیا، جایزه مشابهی به او اهدا شد.

سال۲۰۰۰ به بعد[ویرایش]

او در سال ۲۰۰۲ در فیلم بی خوابی ساخته کریستوفر نولان نقش یک کاراگاه را بازی کرد که در تعقیب یک قاتل حرفه‌ای است. پاچینو در سال ۲۰۰۳ با حضور در دو اپیزود سریال فرشتگان در آمریکا ساخته مایک نیکولز توانست اکثرجوایز معتبر تلویزیونی را بدست آورد. تاجر ونیزی (۲۰۰۴) را باید بهترین فیلم او از سال ۲۰۰۰ به بعد دانست. اما پس از این فیلم روند کاری پاچینو در عالم سینما به صورت نزولی طی شده و کارهای وی کم تر مورد توجه منتقدان قرار گرفته است. حضور در فیلم تلویزیونی تو جک را نمی شناسی ساخته بری لوینسون شاید آخرین دستاورد مهم پاچینو در دنیای بازیگری باشد که وی توانست همه جوایز تلویزیونی از جمله امی و گلدن گلاب را بدست آورد.

پاچینو در سال ۲۰۰۷ جایزه یک عمر دستاورد بنیاد فیلم آمریکا را نیز دریافت نمود.[۵]

آل پاچینو

او در مقام کارگردانی سومین فیلم خود را در سال ۲۰۱۱ با نام سالومه وایلد ساخت. که برگزارکنندگان جشنواره ونیز با اعطای جایزه «افتخار فیلمساز ژیگر لوکولتر» از این بازیگر و کارگردان سرشناس آمریکایی تقدیر کردند. این فیلم مستند/داستانی بر اساس نمایشنامه «سالومه»‌ اسکار وایلد ساخته شده که روایتی از کتاب مقدس درباره سالومه و هرود، حاکم یهودیه است. [۶]

سبک بازی[ویرایش]

پاچینو در بازیگری دارای سبک ویژه‌ای است و به واقع سرشار از استعداد است و به خوبی می‌تواند ایفاگر هر نقشی باشد. نکتهٔ برجسته در بیشتر بازیهای او این است که مخاطب را با خود همراه می‌سازد. صدای گرم و دلنشین او در بازی به پاچینو کمک فراوانی می‌کند، گویی اعضای بدنش همه هنگام بازی واقعاً بازیگر هستند.

کمتر بازیگری در سینمای جهان می‌توان سراغ گرفت که نظیر پاچینو قدرت بازی با چشم را داشته باشد. چشمان پاچینو قدرت صحبت کردن با مخاطب را دارد و می‌توان برق خاصی را در دیدگان وی احساس کرد. این یکی از امتیازات منحصر به فرد او است و فیلم پدرخوانده ۲ اوج بازی وی با چشمهایش به شمار می‌رود. قدرت و تأثیر نگاه او صحنه‌های جاودانه‌ای را در تاریخ سینمای جهان خلق کرده‌است. به‌عنوان مثال بازی استثنایی او در سکانس مرگ سولاتسو و پلیس خیانت کار در فیلم پدر خوانده ۱، استعداد بی نظیرش را به نمایش می‌گذارد.در فیلم بوی خوش زن شاهد یک شاهکار در عرصه بازیگری هستیم.نقشی که از آن به عنوان یکی از بیادماندنی ترین نقش های تاریخ سینما یاد میشود.نقشی که اگر مسوولین اسکار این را هم نادیده میگرفتند فاجعه ای دیگر برای آن ها بود ولی پاچینو با بازی زیبا و بیاد ماندنی خود مثل دیگر نقش هایش مسوولین اسکار را مجبور به اهدای جایزه کرد.آل پاچینو همواره مورد ستایش منتقدین و مخاطبین قرار دارد و اکثر نقش هایش از زیباترین و ماندگارترین های تاریخ سینماست.

در میان ستاره‌های هالیوود، بازیگران انگشت‌شماری چون مارلون براندو را می‌توان یافت که صدایی مانند او داشته باشند.

زندگی شخصی[ویرایش]

آل پاچینو

پاچینو تاکنون ازدواج نکرده‌است اما سه فرزند به او منسوب است که یکی از آنان دختری به نام جولی ماریاست (متولد ۱۹۸۸) که در پی رابطهٔ چندین ساله‌اش با مربی بازیگری آموزشگاه لی استراسبرگ، «جن ترنت»، به دنیا آمد و دو فرزند دیگر دوقلوهایی با نام‌های انتون و اولیویا هستند (متولد ۲۰۰۱) که آن‌ها نیز ثمرهٔ رابطه ناموفقش با «بورلی دی آنجلو» بودند.


نقل‌قول‌ها[ویرایش]

رابرت دنیرو:

تو (آل پاچینو) بهترین بازیگر نسل ما هستی، البته به استثنای من. [۷]

دانیل دی-لوئیس:[نیازمند منبع]

آل پاچینو به دنبال اسکار نیست بلکه این اسکار است که به دنبال آل پاچینو می‌گردد.

فرانسیس فورد کاپولا:[نیازمند منبع]

اگر کارگردان نمی‌شدم دوست داشتم یک پاچینو می‌بودم.

مارکو مولر، "مدیر هنری جشنواره ونیز" :

او یک کارگردان فوق‌العاده با تجربیات پرارزش و بدیع است که دنیای سینمای معاصر را پربار می‌کند.[۸]

خسرو خسروشاهی (دوبلور آل پاچینو):

او یک استاد به تمام معنی ست.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

فیلم‌ها[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات
۱۹۶۹ ناتالی و من تونی شروع کار
۱۹۷۱ وحشت در نیدل پارک بابی
۱۹۷۲ پدرخوانده مایکل کورلئونه نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۱۹۷۳ مترسک لیون
۱۹۷۳ سرپیکو فرانک سرپیکو نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۷۴ پدرخوانده ۲ مایکل کورلئونه نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، برنده جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۷۵ بعدازظهر سگی سانی ورتزیک نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، برنده جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۷۷ بابی دیرفیلد بابی دیرفیلد
۱۹۷۹ ... و عدالت برای همه (فیلم) آرتورکیرکلند نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۸۰ گشت زنی استیوبرنز
۱۹۸۲ نویسنده! نویسنده! ایوان تراوالیان
۱۹۸۳ صورت زخمی تونی مونتانا
۱۹۸۵ انقلاب تام داب
۱۹۸۹ دریای عشق فرانک کلر
۱۹۹۰ بدنام محلی گراهام
۱۹۹۰ دیک تریسی آلفونسه کاپریس نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۱۹۹۰ پدرخوانده ۳ مایکل کورلئونه
۱۹۹۱ فرانکی و جانی جانی
۱۹۹۲ گلن گری گلن راس ریکی روما نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۱۹۹۲ بوی خوش زن فرانک اسلید برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۹۳ راه کارلیتو کارلیتو
۱۹۹۵ دو روی سکه جیتانوساباتونی
۱۹۹۵ مخمصه وینسنت هانا
۱۹۹۶ به دنبال ریچارد ریچارد سوم نویسنده، تهیه کننده و کارگردان همچنین راوی
۱۹۹۶ تالار شهر جان پاپاس
۱۹۹۷ دنی براسکو بنجامین روگیرو
۱۹۹۷ وکیل مدافع شیطان جان میلتون
۱۹۹۹ نفوذی لوول برگمن
۱۹۹۹ هر یکشنبه موعود(یکشنبه چقدر می‌گیری؟) تونی دآماتو
۲۰۰۰ کافه چینی هری لوین کارگردان
۲۰۰۲ بی‌خوابی ویل دورمر
۲۰۰۲ سیمون ویکتورترانسکی
۲۰۰۲ مردمی که می‌شناسم الی ورمن
۲۰۰۳ تازه کار والتربورک
۲۰۰۳ گیگلی استارکمن
۲۰۰۳ فرشتگان در آمریکا روی کاهن برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد
۲۰۰۴ تاجر ونیزی شیلوک
۲۰۰۵ دو نفر برای پول والترآبرامز
۲۰۰۷ سیزده یار اوشن ویلی بانک
۲۰۰۷ ۸۸ دقیقه دکترجک گرام
۲۰۰۸ قتل عادلانه دیویدفیسک
۲۰۱۰ تو جک را نمی‌شناسی دکترجک کورکیان برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد - فیلم تلویزیونی
۲۰۱۱ پسر هیچکس کارآگاه استنفورد
۲۰۱۱ وایلد سالومه پادشاه هیرودیس کارگردان
۲۰۱۱ جک و جیل خودش برنده جایزه تمشک طلایی برای بدترین بازیگر نقش مکمل مرد و بدترین فیلمنامه دو نفره (آدام سندلر با یکی از این‌ها: کتی هولمز، آل پاچینو یا آدام سندلر)
۲۰۱۴ منگلهورن

جوایز[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. زندگینامه آل پاچینو، وبگاه (Britannica)
  2. کتاب زندگینامه پاچینو اثر لارنس گروبل; p. xxii
  3. بنیاد فیلم آمریکا، وبگاه (AFI)
  4. نقدی بر فیلم بوی خوش زن، سایت (rogerebert.com)
  5. بنیاد فیلم آمریکا، وبگاه (AFI)
  6. تقدیر از آل پاچینو در ونیز، وبگاه (khabaronline)
  7. زندگی رابرت دنیرو، وبگاه(IMDb)
  8. تقدیر از آل پاچینو در جشنواره فیلم ونیز، خبرگزاری(khabaronline)
  • «آل پاچینو». وب‌گاه ایران کلاسیک. بازبینی‌شده در ۱۹ خرداد ۸۶. 
  • «آل پاچینو». وب‌گاه ایران‌اکتور. بازبینی‌شده در ۱۹ خرداد ۸۶. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آل پاچینو موجود است.