آل پاچینو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آل پاچینو
Al Pacino.jpg
نام اصلی آلفردو جیمز پاچینو
تولد ۲۵ آوریل ۱۹۴۰(۱۹۴۰-04-۲۵) ‏(۷۴ سال)
شهر نیویورک، نیویورک
ملیت آمریکایی پرچم ایالات متحده آمریکا
پیشه بازیگر، کارگردان، تهیه کننده
سال‌های فعالیت ۱۹۶۸ تا کنون
فرزندان دو دختر و یک پسر
صفحه در وب‌گاه IMDb

آلفردو جیمز «اَل» پاچینو (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۴۰) بازیگر و کارگردان آمریکایی و از برندگان جایزه اسکار است. وی بیشتر برای شیوه بازیگری پرشور و منفجر شونده اش[۱] و بازی در سه‌گانه پدرخوانده و فیلم‌های بعد از ظهر سگی و صورت زخمی شناخته می‌شود.

آلپاچینو در سال ۱۹۶۹ و با بازی در فیلم ناتالی و من توانست خود را به عنوان یک بازیگر قدرمند معرفی کند. اما بازی وی در مجموعه فیلم‌های سه قسمتی پدرخوانده در سال ۱۹۷۲ نام وی را در لیست برترین‌ها قرار دارد. آل‌پاچینو بخاطر بازی در این فیلم نامزد دریافت بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. همچنین بخاطر بازی در فیلم‌های سرپیکو، بعدازظهر سگی، پدرخوانده: قسمت دوم و ...و عدالت برای همه (فیلم) نامرد دریافت جایزه اسکار برای بهترین بازیگر شد.

در کنار بازیگری در سینما، وی در عرصه نمایشی نیز فعالیت دارد. آل‌پاچینو همچنین از طرفداران شکسپیر بوده و نمایشی با نام در جستجوی ریچارد را که شکسپیر نوشته، کارگردانی کرده است.

زندگی[ویرایش]

آل‌پاچینو متولد شهر نیویورک است. پدرش، سالواتور، از نسل ایتالیایی-آمریکایی بوده و مادرش، رز نام داشت. زمانی که آل‌پاچینو ۲ سال بیشتر نداشت، پدر و مادرش از هم جدا شدند. مادرش به باغ‌وحش برانکس نقل مکان می‌کند تا با والدینش زندگی کند و پدرش نیز کالیفرنیا رفته وبه عنوان فروشنده بیمه و رستوران‌دارر فعالیت می‌کند. پدربزرگ و مادربزرگ آل‌پاچینو از طرف مادری و هم از طرف پدری اهل سیسیل، ایتالیا هستند.

وی در دوران جوانی و در حالی که بیش از ۲۲ سال از زندگی‌اش نمی‌گذشت، مادرش را از دست داد. پاچینو پیش از مرگ مادرش، زندگی چندان لذت‌بخشی را پشت سر نگذاشته بود و چون والدینش خیلی زود از هم جدا شده بودند، مجبور شد به همراه مادرش به خانه پدربزرگش نقل مکان کرده و در آن‌جا اقامت کند.

در زمانی که آل‌واچینو ۱۰ سال بود، بین دوستانش مشهور به سانی بود و خیلی دوست داشت که بازیکن بیسبال شود. دوستانش وی را بازیگر نیز خطاب می‌کردند. در دوران مدرسه زیاد فعال نبوده و خیلی از کلاس‌هایش، بجز کلاس انگلیسی، شرکت نمی‌کرد و نهایتا نیز در سن ۱۷ سالگی ترک تحصیل کرد. مادرش با تصمیم ترک تحصیلش مخالف بود که به همین دلیل با هم بحث شدیدی کرده و در آخر آل‌پاچینو از خانه فرار می‌کند. در این دوره بود که وی برای کسب درآمد شروع به انجام کارهایی مانند پیغام رسانی و یا نیروی خدماتی و نظافتی می‌کند.

آل‌پاچینو از سن ۹ سالگی روی به کشیدن سیگار آورد و ماده مخدر ماریجوآنا نیز مصرف می‌کرد اما هیچوققت شدیدا معتاد نشد. دو نفر از بهترین دوستانش بخاطر مصرف بیش از حد مواد مخدر جان خود را از دست دادند. آل‌پاچینو همچنین بسیار دعوا کرده و در مدرسه به عنوان شخصی دردسرساز مشهور شناخته می‌شد.

در نوجوانی شروع به بازیگری در نمایش‌های زیرزمینی کرد، ولی با پذیرش وی در اکتورز استودیو مخالفت شد. سپس وی به استودیوی دیگر برای نمایش پیوستد که در آنجا با معلم بازیگری به نام چارلی لایتون آشنا می‌شود که بعدها این دو دوستان نزدیک هم می‌شوند. در این دوره آل‌پاچینو بیکار بوده و شب‌ها را در خیابان، تئاتر و یا خانه دوستانش می‌خوابید.

در سال ۱۹۶۲ مادرش در سن ۴۳ سالگی از دنیا می‌رود و در همان سال، پدربزرگش (از طرف مادری) نیز از دنیا می‌رود.

بازیگری[ویرایش]

دهه ۱۹۷۰[ویرایش]

ورود او به عرصهٔ بازیگری را باید سال ۱۹۶۹ دانست. پاچینو در این سال در فیلم ناتالی و من بازی کرد و دو سال پس از آن نیز ایفای نقشی در وحشت در نیدل پارک را پذیرفت. اما بازی در این دو فیلم هرگز او را راضی نکرد تا اینکه فرانسیس فورد کاپولا تصمیم به ساخت یکی از شاهکارهای تاریخ سینما یعنی فیلم پدرخوانده گرفت و نقش «مایکل کورلئونه» به او واگذار شد. در ابتدا کاپولا جک نیکلسون را برای ایفای نقش در پدرخوانده انتخاب کرد اما نیکلسون این پیشنهاد را رد کرد چراکه به گفته خودش نقش یک ایتالیایی را باید یک ایتالیایی بازی کند و با این کار ناخواسته بزرگترین شانس زندگی پاچینو را به او بخشید. پاچینو برای این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد که به آن نرسید. در سال ۱۹۷۳ او در فیلم‌های مترسک و سرپیکو بازی کرد. در فیلم مترسک ساخته جری شاتزبرگ وی در کنار بازیگر برجسته سینما جین هاکمن، نقش آدمی سرگشته را ایفا نمود. این فیلم علی‌رغم بردن نخل طلای کن، در آمریکا با نقدهای مثبتی مواجه نشد. اما بی شک مهم ترین دستاورد پاچینو در این سال حضور در فیلم سرپیکو ساخته سیدنی لومت بود که وی توانست در این فیلم جایزهٔ گلدن گلوب نقش اول مرد و نامزدی اسکار را از آن خود کند. از دیگر بازی‌های چشمگیر پاچینو می‌توان به حضورش در فیلم‌های پدرخوانده ۲ (۱۹۷۴) ساخته تحسین برانگیز فرانسیس فورد کاپولا، بعد از ظهر سگی (۱۹۷۵) به کارگردانی سیدنی لومت و فیلم و عدالت برای همه (۱۹۷۹) اشاره کرد. بازی آل پاچینو در پدرخوانده ۲ چنان تحسین برانگیز بود که مجله نیوزویک شخصیت مایکل کورلئونه را به عنوان بزرگترین نقش آفرینی یک بازیگر به نقش یک شخصیت سنگدل در تاریخ سینما عنوان کرد و بنیاد فیلم آمریکا نیز در سال ۲۰۰۳، این نقش را به عنوان یازدهمین شخصیت رذل (ویلاین) تاریخ سینما انتخاب کرد. پاچینو در همان سال بار دیگر نامزد دریافت اسکار شد اما باز هم این جایزه نصیبش نشد. اما منتقدان، جایزهٔ گلدن گلوب را به سبب بازی در سرپیکو به وی اهدا کردند. از دیگر بازی‌های چشمگیر پاچینو می‌توان به حضورش در فیلم‌های پدرخوانده ۲ (۱۹۷۴) که مجله نیوزویک نقش آفرینی وی در این فیلم را به عنوان محتملا بزرگترین نقش آفرینی یک شخصیت سنگدل در تاریخ سینما معرفی کرد.[۲] و نیز بنیاد فیلم آمریکا در سال ۲۰۰۳، این نقش را به عنوان یازدهمین شخصیت رذل تاریخ سینما انتخاب کرد.[۳] ،بعد از ظهر سگی (۱۹۷۵) و فیلم و عدالت برای همه (۱۹۷۹) اشاره کرد. پاچینو برای بازی در همه این فیلم‌ها نامزد اسکار شد ولی بدان دست نیافت. او می‌گوید:

«من برای اسکار بازی نمی‌کنم، چون بازیگری عشق من است، عشقی که هرگز نمی‌توانم رهایش کنم»

او برای بازی در فیلم‌هایی چون کرامر علیه کرامر (۱۹۷۹اینک آخرالزمان و متولد چهارم ژوئیه (۱۹۸۹) دعوت شد ولی او این پیشنهادها را قبول نکرد. هنگامی که کاپولا برای فیلم اینک آخرالزمان او را دعوت کرد، پاچینو در یک جمله پاسخ منفی به او داد: «من با تو به جنگ نخواهم آمد».

پدرخوانده ۳

دهه ۱۹۸۰[ویرایش]

دههٔ ۸۰ برای پاچینو چندان خوشایند نبود و وی در کارهای ضعیفی چون انقلاب (۱۹۸۵) ساخته هیو هادسون و نویسنده ، نویسنده (۱۹۸۲) ایفای نقش کرد ولی بی شک مهم ترین دستاورد وی در این دهه حضور در نقش تونی مونتانا در فیلم صورت زخمی ساخته برایان دی پالما می‌باشد که بعدها به یک فیلم بسیار محبوب در سینمای آمریکا بدل شد.

دهه ۱۹۹۰[ویرایش]

دههٔ ۱۹۹۰ را برای باید دههٔ نوینی برای پاچینو دانست، زیرا او که پس از بازی در فیلم انقلاب (۱۹۸۵) مبتلا به ذات الریه شده و مدت چهار سال نیز از عالم سینما دور مانده بود، در فیلم دریای عشق (۱۹۸۹) بار دیگر خوش درخشید. از فیلم‌های معروف او در این دهه می‌توان به دیک تریسی، پدرخوانده ۳ (۱۹۹۰فرانکی و جانی (۱۹۹۱گلن‌گری گلن راس (۱۹۹۲راه کارلیتو (۱۹۹۳التهاب (۱۹۹۵تالار شهر (۱۹۹۶وکیل مدافع شیطان، دنی براسکو (۱۹۹۷) و خودی (فیلم) (۱۹۹۸) اشاره کرد. اما برترین فیلم او در این دهه، بوی خوش زن در سال ۱۹۹۲ است که جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. او در این فیلم ایفاگر نقش مرد نابینایی بود که عشق به همنوع را به بهترین شکل ممکن بیان می‌کند. علاوه بر جایزهٔ اسکار، جایزه گلدن گلاب نیز برای این فیلم از سوی منتقدان، به او اعطا شد. راجر ایبرت منتقد برجسته سینما این نقش آفرینی پاچینو را یکی از بهترین و پر مخاطره ترین کارهای زندگی وی توصیف می‌کند.[۴] در سال ۱۹۹۶ از سوی انجمن گوتام جایزه ویژهٔ یک عمر فعالیت هنری نصیبش شد و پیش از آن نیز از سوی فستیوالبین‌المللی فیلم سن سباستین اسپانیا، جایزه مشابهی به او اهدا شد.

سال۲۰۰۰ به بعد[ویرایش]

او در سال ۲۰۰۲ در فیلم بی خوابی ساخته کریستوفر نولان نقش یک کاراگاه را بازی کرد که در تعقیب یک قاتل حرفه‌ای است. پاچینو در سال ۲۰۰۳ با حضور در دو اپیزود سریال فرشتگان در آمریکا ساخته مایک نیکولز توانست اکثرجوایز معتبر تلویزیونی را بدست آورد. تاجر ونیزی (۲۰۰۴) را باید بهترین فیلم او از سال ۲۰۰۰ به بعد دانست. اما پس از این فیلم روند کاری پاچینو در عالم سینما به صورت نزولی طی شده و کارهای وی کم تر مورد توجه منتقدان قرار گرفته است. حضور در فیلم تلویزیونی تو جک را نمی‌شناسی ساخته بری لوینسون شاید آخرین دستاورد مهم پاچینو در دنیای بازیگری باشد که وی توانست همه جوایز تلویزیونی از جمله امی و گلدن گلاب را بدست آورد.

پاچینو در سال ۲۰۰۷ جایزه یک عمر دستاورد بنیاد فیلم آمریکا را نیز دریافت نمود.[۵]

آل پاچینو

او در مقام کارگردانی سومین فیلم خود را در سال ۲۰۱۱ با نام سالومه وایلد ساخت. که برگزارکنندگان جشنواره ونیز با اعطای جایزه «افتخار فیلمساز ژیگر لوکولتر» از این بازیگر و کارگردان سرشناس آمریکایی تقدیر کردند. این فیلم مستند/داستانی بر اساس نمایشنامه «سالومه» اسکار وایلد ساخته شده که روایتی از کتاب مقدس درباره سالومه و هرود، حاکم یهودیه است.[۶]

سبک بازی[ویرایش]

پاچینو در بازیگری دارای سبک ویژه‌ای است و به واقع سرشار از استعداد است و به خوبی می‌تواند ایفاگر هر نقشی باشد. نکتهٔ برجسته در بیشتر بازیهای او این است که مخاطب را با خود همراه می‌سازد. صدای گرم و دلنشین او در بازی به پاچینو کمک فراوانی می‌کند، گویی اعضای بدنش همه هنگام بازی واقعاً بازیگر هستند.

کمتر بازیگری در سینمای جهان می‌توان سراغ گرفت که نظیر پاچینو قدرت بازی با چشم را داشته باشد. چشمان پاچینو قدرت صحبت کردن با مخاطب را دارد و می‌توان برق خاصی را در دیدگان وی احساس کرد. این یکی از امتیازات منحصر به فرد او است و فیلم پدرخوانده ۲ اوج بازی وی با چشمهایش به شمار می‌رود. قدرت و تأثیر نگاه او صحنه‌های جاودانه‌ای را در تاریخ سینمای جهان خلق کرده‌است. به‌عنوان مثال بازی استثنایی او در سکانس مرگ سولاتسو و پلیس خیانت کار در فیلم پدرخوانده ۱، استعداد بی نظیرش را به نمایش می‌گذارد. در فیلم بوی خوش زن شاهد یک شاهکار در عرصه بازیگری هستیم. نقشی که از آن به عنوان یکی از بیادماندنی ترین نقش‌های تاریخ سینما یاد می‌شود. آل پاچینو همواره مورد ستایش منتقدین و مخاطبین قرار دارد و اکثر نقش‌هایش از زیباترین و ماندگارترین‌های تاریخ سینماست.

در میان ستاره‌های هالیوود، بازیگران انگشت‌شماری چون مارلون براندو را می‌توان یافت که صدایی مانند او داشته باشند.

زندگی شخصی[ویرایش]

آل پاچینو

پاچینو تاکنون ازدواج نکرده‌است اما سه فرزند به او منسوب است که یکی از آنان دختری به نام جولی ماریاست (متولد ۱۹۸۸) که در پی رابطهٔ چندین ساله‌اش با مربی بازیگری آموزشگاه لی استراسبرگ، «جن ترنت»، به دنیا آمد و دو فرزند دیگر دوقلوهایی با نام‌های انتون و اولیویا هستند (متولد ۲۰۰۱) که آن‌ها نیز ثمرهٔ رابطه ناموفقش با «بورلی دی آنجلو» بودند.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

فیلم‌ها[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات
۱۹۶۹ ناتالی و من تونی شروع کار
۱۹۷۱ وحشت در نیدل پارک بابی
۱۹۷۲ پدرخوانده مایکل کورلئونه نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۱۹۷۳ مترسک لیون
۱۹۷۳ سرپیکو فرانک سرپیکو نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۷۴ پدرخوانده ۲ مایکل کورلئونه نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، برنده جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۷۵ بعدازظهر سگی سانی ورتزیک نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، برنده جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۷۷ بابی دیرفیلد بابی دیرفیلد
۱۹۷۹ ... و عدالت برای همه (فیلم) آرتورکیرکلند نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۸۰ گشت زنی استیوبرنز
۱۹۸۲ نویسنده! نویسنده! ایوان تراوالیان
۱۹۸۳ صورت زخمی تونی مونتانا
۱۹۸۵ انقلاب تام داب
۱۹۸۹ دریای عشق فرانک کلر
۱۹۹۰ بدنام محلی گراهام
۱۹۹۰ دیک تریسی آلفونسه کاپریس نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۱۹۹۰ پدرخوانده ۳ مایکل کورلئونه
۱۹۹۱ فرانکی و جانی جانی
۱۹۹۲ گلن گری گلن راس ریکی روما نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۱۹۹۲ بوی خوش زن فرانک اسلید برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۹۳ راه کارلیتو کارلیتو
۱۹۹۵ دو روی سکه جیتانوساباتونی
۱۹۹۵ مخمصه وینسنت هانا
۱۹۹۶ به دنبال ریچارد ریچارد سوم نویسنده، تهیه کننده و کارگردان همچنین راوی
۱۹۹۶ تالار شهر جان پاپاس
۱۹۹۷ دنی براسکو بنجامین روگیرو
۱۹۹۷ وکیل مدافع شیطان جان میلتون
۱۹۹۹ نفوذی لوول برگمن
۱۹۹۹ هر یکشنبه موعود(یکشنبه چقدر می‌گیری؟) تونی دآماتو
۲۰۰۰ کافه چینی هری لوین کارگردان
۲۰۰۲ بی‌خوابی ویل دورمر
۲۰۰۲ سیمون ویکتورترانسکی
۲۰۰۲ مردمی که می‌شناسم الی ورمن
۲۰۰۳ تازه‌کار والتربورک
۲۰۰۳ گیگلی استارکمن
۲۰۰۳ فرشتگان در آمریکا روی کاهن برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد
۲۰۰۴ تاجر ونیزی شیلوک
۲۰۰۵ دو نفر برای پول والترآبرامز
۲۰۰۷ سیزده یار اوشن ویلی بانک
۲۰۰۷ ۸۸ دقیقه دکترجک گرام
۲۰۰۸ قتل عادلانه دیویدفیسک
۲۰۱۰ تو جک را نمی‌شناسی دکترجک کورکیان برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد - فیلم تلویزیونی
۲۰۱۱ پسر هیچکس کارآگاه استنفورد
۲۰۱۱ وایلد سالومه پادشاه هیرودیس کارگردان
۲۰۱۱ جک و جیل خودش برنده سه جایزه تمشک طلایی برای بدترین بازیگر نقش مکمل مرد، بدترین فیلمنامه دو نفره (همراه با آدام سندلر)، بدترین اماسمبل
۲۰۱۴ منگلهورن

جوایز[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. زندگینامه آل پاچینو، وبگاه (Britannica)
  2. کتاب زندگینامه پاچینو اثر لارنس گروبل؛ p. xxii
  3. بنیاد فیلم آمریکا، وبگاه (AFI)
  4. نقدی بر فیلم بوی خوش زن، سایت (rogerebert.com)
  5. بنیاد فیلم آمریکا، وبگاه (AFI)
  6. تقدیر از آل پاچینو در ونیز، وبگاه (khabaronline)
  • «آل پاچینو». وب‌گاه ایران کلاسیک. بازبینی‌شده در ۱۹ خرداد ۸۶. 
  • «آل پاچینو». وب‌گاه ایران‌اکتور. بازبینی‌شده در ۱۹ خرداد ۸۶. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آل پاچینو موجود است.