ابوالفرج سگزی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ابوالفرج سگزی (متوفی ۳۹۳ ه. ق) از شعرای نامدار و اندیشمند سدهٔ چهارم سیستان است که در حدود سالهای ۳۷۲-۳۳۳ هجری قمری به هنر شاعری مشغول بود و نویسندهٔ تعدادی کتاب شعر است که از بین رفتهاند. مطالعه در زندگی و شعر ادیبان قبل از خودش، از وی استادی چیره دست و سرایندهای ماهر ساخت، به طوری که در متون، همیشه لقب «استاد» در کنار نامش مشاهده میشود.
| چندان که گرد عالم صورت برآمدیم | غمخواره آمد آدم و بیچاره آدمی | |
| هرکس به قدر خویش گرفتار محنت است | کس را ندادند برات مسلمی |
[ویرایش] منبع
- حیدرعلی دهمرده – وحید کیخا مقدم – عبدل علی اویسی. کتاب شاعران سیستان. چاپ ۱۳۸۰. ناشرروابط عمومی دانشگاه زابل.
- «ABU’L-FARAJ SEJZĪ» در دانشنامهٔ ایرانیکا
