ضیاءالدین نخشبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ضیاءالدین نَخشَبی، از مردم نخشب فرارود، (زاده در نخشب یا بقولی دهلی[۱] در هند به سال ۷۵۰ هجری قمری) از نویسندگان و پارسی‌گویان هند بود.

ضیاءالدین همچنین عارف و یکی از مریدان شیخ فریدالدین تاگوری از قطب‌های سلسله چشتیه بوده‌است.

وی کتاب‌های بسیاری را از هندی به فارسی ترجمه کرد از جمله کتاب «طوطی‌نامه» که عبارت از یک رشته حکایاتی است به سبک هزار و یک شب. و دیگر «سلک‌السلوک» و «عشره مبشره».

ضیاءالدین نخشبی در نیمه دوم سدهٔ هفتم هجری در نخشب از سرزمین‌های فرارود زاده شد. آموزش‌های نخستین او در نخشب انجام شد و دز نوجوانی به هندوستان رفته در بدایون نشیمن گزید. این دوره هم‌زمان با چیرگی تیمور لنگ بر ایران و سرزمین‌های پیرامونی بود که باعث مهاجرت گستردهٔ دانشوران و صوفیان از ایران به هند شد.[۲]

منابع[ویرایش]

  • قاموس الاعلام
  • منجد قسم الاعلام.
  • فهرست دی‌ماه ۱۳۷۰ انتشارات صبا (نیویورک)، انتشارات روزنه (تهران). ص ۷۵.

پانویس[ویرایش]

  1. منجد قسم الاعلام
  2. نخشبی، ضیاءالدین، جزئیات و کلیات (چهل‌ناموس) مشهور به ناموس اکبر. تصحیح و تحقیق علی‌محمد مؤذنی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، ۱۳۸۸.