ابوالفتوح رازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

جمال‌الدین حسین بن علی بن محمد مشهور به ابوالفتوح رازی از مفسران و علمای بزرگ شیعه در سدهٔ ششم هجری بود. احتمالاً بین سال‌های ۴۸۰ و ۵۲۵ هجری می‌زیسته است. وی همان‌گونه که از نامش پیداست اهل ری بود. اصلا از نیشابور بود ولی در ری می‌زیست. با زمخشری معاصر بود و ابن شهرآشوب و ابن بابویه از شاگردان او بودند. تفسیر مفصل فارسی او به نام روض‌الجنان و روح‌الجنان معروف به تفسیر ابوالفتوح از تفسیرهای جامع و معتبر قرآن است. ابوالفتوح بنابر وصیت خودش در صحن امامزاده حمزه در جوار حضرت عبدالعظیم مدفون شد.

Abolfotooh-razi-burial-place.jpg

آثار منسوب به او عبارتند از:

ابوالفتح رازی در اواسط سدهٔ ششم هجری در ری درگذشت. مقبره ایشان در حرم حضرت عبدالعظیم شهرری می‌باشد.

منبع[ویرایش]