علی بن بابویه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مختصات: ۳۴°۳۸′۳۲٫۹″ شمالی ۵۰°۵۲′۵۷٫۲″ شرقی / ۳۴٫۶۴۲۴۷۲°شمالی ۵۰٫۸۸۲۵۵۶°شرقی / 34.642472; 50.882556

مرقد علی بن بابویه در قم
توقیع امام زمان به علی بن بابویه

ابوالحسن علی بن حسین بن موسی بن بابُوَیْه قمی (درگذشته ۳۲۹ قمری) معروف به «ابن بابویه و صدوق اول، پدر شیخ صدوق، فقیه و پیشوای مردم قم و از فقهای بزرگ شیعه در عصر غیبت صغری بوده‌است.[۱]

او نخستین مؤلف کتاب فقهی عاری از ذکر سند روایت می‌باشد که توانسته است کتاب فقهی را مجرد از سند روایت و مانند اثری مخصوص به مؤلف و نشان دهنده فتوی و نظر او تألیف کند؛ و کتابی به همین سبک به نام «الشرایع» (الرسالة الی ابنه یا الفقه الرضویه) جهت پسر خود، شیخ صدوق به یادگار گذاشت. به گفتهٔ ابن ندیم، تالیفات وی به ۲۰۰ جلد می‌رسد.[۲]

وی از کسانی است که، توقیعاتی به خطّ حجت بن الحسن، امام دوازدهم شیعیان، برای او ارسال شده‌است.[نیازمند منبع]

وی در سال ۳۲۹ هـ. ق درگذشت و در نزدیکی حرم فاطمه معصومه دفن در قم گردید.

آثار[ویرایش]

برخی از آثار او عبارت‌اند از:

  1. الشرایع
  2. رسالة الاخوان
  3. النوادر
  4. مناسک الحج
  5. الصلوة
  6. قرب الاسناد
  7. کتاب التوحید
  8. تفسیر قرآن کریم
  9. التسلیم
  10. المواریث
  11. المعراج
  12. الطب

منابع[ویرایش]