سید جمال‌الدین گلپایگانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سید جمال الدین موسوی گلپایگانی مرجع تقلید و از عرفای شیعه در سال ۱۲۹۵ (قمری) در روستای سعیدآباد گلپایگان بدنیا آمد و نسبتش با ۲۷ واسطه، به موسی کاظم می‌رسد.

وی ۱۲ ساله بود که نزد برادرانش، درس را آغاز کرد. برای ادامه تحصیل، راهی گلپایگان شد و عمده علوم عربی و منطق را از علمای گلپایگان آموخت.

در سال ۱۳۱۱ (قمری) در سن ۱۶ سالگی، عزم اصفهان کرد و بعد از آن به نجف رفت.

سید جمال‌الدین گلپایگانی علاوه بر فراگیری علوم تالیفاتی را نیز داشت همچنین شعر نیز می‌سرود.

اساتید[ویرایش]

در فقه:

  • آخوند خراسانی
  • سید محمدکاظم یزدی
  • شیخ محمد بهاری
  • میرزای دوم
  • میرزای نائینی

در عرفان:

  • سید جواد کربلایی
  • علی محمد نجف آبادی
  • سید احمد کربلایی
  • شیخ محمد بهاری
  • جهانگیر خان قشقایی

شعر[ویرایش]

وی هنگام تشرف به حرم علی بن ابی‌طالب چنین سروده است:

از ازل ای میر حق سرّ اله کل من قال بلی شد مبتلا
بندگی‌ات عرضه بر ماسوی تا که عمرم رفت و گشتم رو سیا
شد مطاف من حریم کوی تو کعبه مقصود من شد روی تو
بر همین بگذشت بر من سالها بر درت ای ذوالکرام با ناله‌ها
آروز دارم که ای زیبا صنم آنکه وقت مرگ آیی در برم
تا ببینم روی حق در روی تو عاشقانه جان دهم در کوی تو

آثار[ویرایش]

آثار علمی که به برخی از آنها اشاره می‌شود:

۱. رساله فی جواز البقاء علی تقلید المیت

۲. رساله فی اجتماع الامر و النهی

۳. رساله استدلالی در غیبت (رساله‌های یاد شده همراه ۲۰ مسئله مهم استدلالی فقهی، در سال ۱۳۷۰ ه. ق، در چاپخانه حیدریه نجف اشرف چاپ شد)

۴. تقریرات درس اصول مرحوم نائینی

۵. یک دوره اصول فقه به قلم خود ایشان

۶. یک دوره فقه، شامل ابواب: طهارت، صلات، وصایا، اجاره، مکاسب، طلاق، قضا (ناتمام)، اطعمه و اشربه و حج

شاگردان[ویرایش]

از علماء معاصری که شاگردان وی بوده‌اند، از جمله:

مرگ[ویرایش]

سید جمال‌الدین گلپایگانی در عصر روز دوشنبه ۲۹ محرم ۱۳۷۷ (پنجم خرداد ۱۳۳۷)، در سن ۸۲ سالگی درگذشت و پیکرش در وادی السلام نجف دفن گردید.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]