جعفر بن عبدالله حویزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قوام الدین جعفربن عبدالله بن ابراهیم حویزی اصفهانی مشهور به شیخ جعفر قاضی (درگذشته ۱۱۱۵ق)، از فقهای امامیه که در تمام عمر شیخ الاسلام و قاضی اصفهان بود.

شیخ جعفر از اهالی حویزه در عین حال زادهٔ کمره (از توابع خمین) بود. وی علاوه بر فقاهت، مفسر اخباری و متکلم بود. وی در علم حدیث و اخبار شاگرد محمدتقی مجلسی (مجلسی اول) و در علوم معقول و منقول از شاگردان محمدباقر سبزواری بود. وی همچنین شاگرد برجسته محقق خوانساری و داماد وی نیز بوده‌است.[۱]

آثار[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. اجازه‌نامه‌های روایتی/ سید محمد علی روضاتی کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی
  • لغتنامهٔ دهخدا، «قاضی حویزی»

پیوند به بیرون[ویرایش]