جعفر بن عبدالله حویزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

قوام الدین جعفربن عبدالله بن ابراهیم حویزی اصفهانی مشهور به شیخ جعفر قاضی (درگذشته ۱۱۱۵ق)، از فقهای امامیه که در تمام عمر شیخ الاسلام و قاضی اصفهان بود.

شیخ جعفر از اهالی حویزه در عین حال زادهٔ کمره (از توابع خمین) بود. وی علاوه بر فقاهت، مفسر اخباری و متکلم بود. وی در علم حدیث و اخبار شاگرد محمدتقی مجلسی (مجلسی اول) و در علوم معقول و منقول از شاگردان محمدباقر سبزواری بود. وی همچنین شاگرد برجسته محقق خوانساری و داماد وی نیز بوده‌است.[۱]

آثار[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. اجازه‌نامه‌های روایتی/ سید محمد علی روضاتی کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی
  • لغتنامهٔ دهخدا، «قاضی حویزی»

پیوند به بیرون[ویرایش]