سید ابوالحسن انگجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سید ابوالحسن انگجی (زاده ۱۲۸۲ قمری - درگذشته ۱۳۵۷ تبریز) از علمای بزرگ آذربایجان و مراجع تقلید شیعیان بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

سید ابوالحسن انگجی فرزند میرزا محمدآقا (از سادات حسینی) در سال ۱۲۸۲ هجری قمری در انگج یکی از محلات تبریز به دنیا آمد. وی در سال ۱۳۰۴ هجری قمری برای ادامه تحصیلات به نجف رفت و در درس شیخ محمدحسن مامقانی، فاضل ایروانی و میرزا حبیب‌الله رشتی شرکت کرد و در فقه و اصول به درجه اجتهاد رسید.[۱] سپس بعد از نزدیک شش سال اقامت در نجف به تبریز مراجعت کرد و تا آخر عمر به تدریس مشغول شد. شیخ محمد خیابانی، محمدحسین طباطبایی، عبدالحسین غروی، اسدالله مدنی، قاضی طباطبایی از شاگردان وی بودند.[۲]

او در جریان قیام مشروطه نیز فعال بود.[۳]

درگذشت[ویرایش]

وی در ۱۸ ذیقعده ۱۳۵۷ هجری قمری درگذشت و در مقبره خانوادگی در محله گجیل تبریز دفن شد.[۴]

آثار[ویرایش]

رساله‌هایی در موضوعات مختلف فقه همچون:

  • کتاب ازاحة الالتباس عن حکم المشکوک فیه من اللباس
  • رساله سؤال و جواب
  • کتاب الحج [۴]
  • حاشیه‌ای بر رسائل و مکاسب[۵]

منابع[ویرایش]

  1. تبیان، موسسه فرهنگی و اطلاع‌رسانی (۲۰۱۷-۰۲-۲۱). «آیت الله سید ابوالحسن انگجی». تبیان. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۰۳.
  2. قلیزاده، مصطفی (۱۳۷۲). شیخ محمد خیابانی: خروش حماسه‌ها. ایران - تهران: سازمان تبلیغات اسلامی، مرکز چاپ و نشر.
  3. «درگذشت آیةالله سید ابوالحسن انگجی تبریزی (1317 ش)-20 دی». انهار (به اردو). دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۰۳.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ مرسولند، حسن (۱۳۶۹). زندگینامه رجال و مشاهیر ایران (جلد یکم). ایران - تهران. صص. صفحه: ۳۰۱ و ۳۰۲. شابک ۹۶۴-۶۰۷۱-۰۸-۲.
  5. گلپایگانی، محمد (۱۳۶۴). علمای بزرگ شیعه از کلینی تا خمینی. ایران - قم: دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم. صص. صفحه: ۳۷۰.