سید محسن حکیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سید محسن حکیم
Sayyed Mohsen Hakim 05.jpg
شناسنامه
نام کامل سید محسن طباطبائی حکیم
لقب حکیم
زادروز ۱۳۰۶ هجری قمری
۱۸۸۹ میلادی
زادگاه نجف، عراق
تاریخ مرگ ۲۷ ربیع‌الاول ۱۳۹۰ ه‍جری قمری
۱۳۴۹ هجری شمسی
۱۹۷۰ میلادی
محل مرگ نجف، عراق
دین اسلام
مذهب شیعه دوازده‌امامی
اطلاعات سیاسی
پست‌ها رئیس حوزه علمیه نجف
شاگردان سید محمدمهدی بجنوردی
سید محمدهاشم غضنفری خوانساری

سید محسن طباطبائی حکیم (۱۳۰۶هـ.ق – ۱۳۹۰ هـ.ق) فقیه ، اصولی ، مرجع تقلید شیعه امامیه و زعیم حوزه علمیه نجف بود. وی پس از درگذشت حسین بروجردی در سال ۱۳۴۰ مرجعیت عامه شیعیان را به مدت بیش از ۹ سال بر عهده داشت.[۱]

سید محسن حکیم فرزند سید مهدی حکیم مرجع تقلید شیعیان بنت جُبَیْل لبنان بود. خانواده حکیم پس از درگذشت او مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق را بنیان نهادند. محمدباقر حکیم و عبدالعزیز حکیم (فرزندان محسن حکیم) رؤسای سابق و عمار حکیم (فرزند عبدالعزیز حکیم) رئیس کنونی مجلس اعلا هستند. وی کتابخانه‌ای در جنب مسجد هندی در ابتدای خیابان شارع الرسول در نجف تأسیس کرده‌است و مزار او نیز در همان‌جا می‌باشد.

مرجعیت[ویرایش]

پس از درگذشت سید حسین بروجردی، محمدرضا پهلوی به عنوان مرجع تقلید به وی تبریک گفت. ایشان نیز در زمستان سال ۱۳۴۱ که خمینی شروع به بهانه‌جویی و انتقاد از شاه کرده‌بود با فرستادن نماینده‌ای از نجف به قم (با توجه به اینکه به تازگی در عراق کودتای دیگری شده بود و طی آن عبدالکریم قاسم بدست عبدالسلام عارف و هواداران حزب بعث کشته شده بود)، از خمینی و اطرافیانش خواسته بود که دست از مخالفت با شاه بردارند تا ایران هم مثل عراق دچار هرج و مرج و آشوب نشود. این کار باعث شد که آتش مبارزه خمینی تا حد زیادی سرد شود، گرنه همان زمستان سال ۱۳۴۱ با تکیه بر فتوای جهاد، انقلاب می‌کرد و شاه ضعیف الحال را بیرون می‌کرد.

شاگردان[ویرایش]

علمای زیادی در محضر وی تلمذ نمودند که از جمله آنها:

تألیفات[ویرایش]

از تألیفات وی، حواشی بر کتاب عروةالوثقی تألیف آقاسید محمدکاظم یزدی است و همچنین کتاب مستمسک العروةالوثقی در دوازده مجلد، از آثار اوست.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. آیت‌الله سید محسن حکیم محمدحسن رجبی، مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی
  2. [مهرورزیان، محمد رضا شمسا]. خاطرات آیت‌الله علی آل اسحاق. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1385. 53 و 58. شابک ‎۹۶۴-۴۱۹-۰۹۹-۸. 
  3. «علما و بزرگان». حوزه.