فاضل هندی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۲°۳۷′۳۴.۴۲″ شمالی ۵۱°۴۱′۱۲.۸۱″ شرقی / ۳۲.۶۲۶۲۲۷۸° شمالی ۵۱.۶۸۶۸۹۱۷° شرقی / 32.6262278; 51.6868917

فاضل هندی
شناسنامه
نام کامل بهاءالدین محمد بن حسن اصفهانی
لقب فاضل هندی یا فاضل اصفهانی
حیطه فقه
زادروز ۱۰۳۱
زادگاه اصفهان، ایران
تاریخ مرگ ۱۷ خرداد ۱۱۰۴
محل مرگ اصفهان، ایران
مدفن اصفهان، ایران
دین اسلام
مذهب تشیع
مقبره فاضل اصفهانی در تخت پولاد اصفهان
سنگ قبر فاضل اصفهانی

بهاءالدین محمد بن تاج‌الدین حسن بن محمد اصفهانی مشهور به فاضل هندی یا فاضل اصفهانی از مفاخر فقهی قرن ۱۱ و ۱۲ در اصفهان بوده‌است.

زندگینامه[ویرایش]

بهاءالدین محمد فاضل هندی (زاده: ۱۰۶۲ (قمری) برابر ۱۰۳۱ خورشیدی - مرگ: ۲۵ رمضان ۱۱۳۷ (قمری) برابر ۱۷ خرداد ۱۱۰۴ خورشیدی) از نوادر و مفاخر قرن ۱۱ و ۱۲ اصفهان بوده‌است. وی بر اثر نبوغ و استعداد خارق‌العاده پیش از ۱۳ سالگی از تحصیل معقول و منقول فراغت یافت و قبل از ۱۲ سالگی دست به تألیف زد. عدد تألیفات او را تا ۸۰ کتاب نوشته‌اند.

در مورد اشتهار او به فاضل هندی، محدث نیشابوری در کتاب «رجال» خود چنین مینویسد: «به خط فاضل دیده‌ام پدرم تاج‌الدین حسن اصفهانی است، و خودم به فاضل هندی مشهورم، حال آنکه از چنین شهرتی ناراحتم زیرا پس از آنکه به حکم اجبار به سرزمین هند رهسپار شدم، و آن روزگار آغاز تکلیف من بود، طولی نکشید که از هند بیرون آمدیم.»[۱]

مهمترین اثر وی کتاب «کشف‌اللثام در قواعدالاحکام» در فقه استدلالی است در شرح قواعد علامه حلی، که بزرگان فراوانی از جمله صاحب جواهر و سید علی طباطبایی (صاحب ریاض) در تألیفات خود از آن استفاده‌برده، و به آن استناد کرده‌اند. قبل از فاضل هندی، استادش محقق کرکی شرح قواعد را تا باب نکاح نوشته بود و فاضل هندی راه استادش را در نوشتن شرح بقیه کتاب ادامه داد. نویسنده پس از اتمام شرح کتاب دوباره به اول برگشته و بخش‌های حج، طهارت، و نماز را دوباره شرح می‌دهد.[۲] اهمیت این کتاب بدان حد است که گفته شده وقتی این کتاب نزد آیت‌الله محمدحسن نجفی نبود چیزی از جواهر را نمی‌نوشت.[۳]

این سخن از آیت‌الله محمدحسن نجفی است که :اگر فاضل هندی در ایران نبود گمان نمی‌کردم علم فقه به ایران رفته باشد.[۴]

همچنین وی مناظراتی با دانشمندان اهل تسنن در هند راجع به امامت علی بن ابیطالب داشته است.[۵] از دیگر آثار او می‌توان از «مناحج‌السویه فی شرح روضةالهیه» که شرح لمعه دمشقیه به شعر است، شرح قصیده حمیری، ملخص تلخیص و شرح آن، و تلخیص کتاب شفای ابن سینا نام‌برد.

او در ۲۵ رمضان ۱۱۳۷ (قمری) برابر ۱۷ خرداد ۱۱۰۴ خورشیدی مقارن با فتنه افغان وفات نموده‌است.[۱] وی همراه با سید یوسف خراسانی و سید محمدرضا خراسانی در مقبره مشترکی در تخت پولاد اصفهان مدفون است.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ سنگ قبر فاضل اصفهانی در تخت پولاد اصفهان
  2. ضمیری، محمد رضا. کتاب‌شناسی تفصیلی مذاهب اسلامی. قم: مؤسسه آموزشی- پژوهشی مذاهب اسلامی، ۱۳۸۲. ۴۷-۴۸. بازبینی‌شده در ۱۰/۰۷/۲۰۱۲. 
  3. مهدی نیلی پور، فرهنگ جوان(۵۶۸نکته در موضوع جوان و جوانی)، چاپ اول تابستان ۱۳۸۶، سلسبیل، صفحه ۴۵۳
  4. مهدی نیلی پور، فرهنگ جوان (۵۶۸نکته در موضوع جوان و جوانی)، چاپ اول تابستان ۱۳۸۶ ، سلسبیل، صفحه ۴۵۳
  5. همان

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]