صلح حدیبیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
صلح حدیبیه

صلح حدیبیه پیمانی است که پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله وسلم) و پیروان وی از مدینه با بت‌پرستان قریش بستند. این پیمان در سال ۶۲۸ پس از میلاد برابر با ذوالقعده ۶ هجری بسته شد.

پیشینه[ویرایش]

حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم)، پس از انجام چند جنگ با قبایل بت‌پرست اطراف یثرب، مدتی را در آن شهر ماند؛ آن‌گاه به همراه عده‌ای از پیروانش برای به‌جا گزاردن عمره راهی مکه شد. حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم)، در نزدیکی عسفان با افرادی از بنی‌خزاعه برخورد، و ایشان حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) را آگاهانیدند که سران قریش نیروهای خود را گردآورده و خواسته‌اند از ورود مسلمانان به مکه جلوگیری کنند. آنان همچنین خالد پسر ولید را با ۲۰۰ سوار تا کراع‌الغمیم فرستادند. حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) از این‌جا مسیر خود را تغییر داد و در نقطه‌ای به نام حدیبیه فرود آمد. خالد نیز به سمت حدیبیه حرکت کرد و در روبه‌روی مسلمانان موضع گرفت. قریش، در مدت اقامت حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) در حدیبیه، ۴ نماینده نزد وی فرستادند. این ۴ نماینده به نام‌های بدیل خزاعی، مکرز، حلیس بن علقمه و عروة بن مسعود ثقفی به مذاکره با محمد پرداختند اما این مذاکرات نتیجه ای نداشت و به صلح نینجامید

نمایندگان حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) در بین قریش[ویرایش]

حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) عثمان بن عفان را به مکه فرستاد تا نماینده او در آن شهر باشد. عثمان در پناه ابان بن سعید وارد مکه شد و پیام حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) را به سران قریش رسانید.

پس از چندی، گروهی این خبر را به حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) رسانیدند که عثمان کشته شده‌است.

حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) نیز از همگان زیردرختی به نام سمره بیعت گرفت. این بیعت به بیعت رضوان مشهور شد. پس از چندی، روشن شد که عثمان کشته نشده‌است؛ هم‌زمان با بازگشت عثمان نماینده پنجم قریش به نام سهیل بن عمرو فرمان یافت به سوی حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) برود و پیمان‌نامه صلحی را با وی امضا کند و قرارداد چنین باشد که حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) امسال به مدینه بازگردد و سال دیگر به مکه بازآید.

مفاد صلح‌نامه حدیبیه[ویرایش]

  • قریش و مسلمانان پیمان می‌بندند که در ده‌سال، با یک‌دیگر نجنگند و به یک‌دیگر شبیخون نزنند.
  • هرگاه فردی از مکه از میان قریش بگریزد و به مسلمانان پناه آورد، حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) باید او را به قریش بازگردانند، ولی اگر یکی از مسلمانان به سوی قریش گریخت، قریش موظف به بازگرداندن او نیست.[۱]
  • قریش و مسلمانان آزادند با هر قبیله‌ای که خواستند پیمان ببندند.
  • حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) و پیروان او بایست این سال به مدینه بازگردند و در سال آینده و سال‌های پس از آن، می‌توانند برای زیارت کعبه به مکه بیایند، به شرط آن‌که سه روز بیشتر در مکه نمانند و سلاحی جز شمشیر در غلاف، به همراه نداشته باشند.
  • مسلمانانی که در مکه هستند، به موجب این پیمان، در انجام تکالیف و اعتقادات مذهبی خود آزادند و کسی حق ندارد به آنان آزار برساند و یا آن‌ها را مسخره کند، و یا آنان را به رها کردن آئین اسلام، وادار کند؛ بت‌پرستان قریش نیز در انجام عبادات مذهبی در مدینه آزاد هستند و مسلمانان حق تعرض به آن‌ها را ندارند.
  • قریش و مسلمانان پیمان می‌بندند که اموال یک‌دیگر را به رسمیت بشناسند.
  • مسلمانانی که از مدینه به مکه وارد می‌شوند، جان و مالشان محترم است و کسی حق تعرض به آنان را ندارد.[۲]

نتایج[ویرایش]

در سال ششم هجرت، این پیمان صلح سبب انتشار اسلام در بین عربستان و در خارج از مرزهای عربستان شد.

حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم)، دست به تبلیغات گسترده‌ای زد و حتی برخی از پادشاهان کشورهای بزرگ جهان از جمله هراکلیوس امپراتور بیزانس و خسروپرویز شاه ایران را به اسلام فراخواند.

حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم)، در سال هفتم هجرت بنا به پیمانی که با قریش بسته بود به مکه رفت و عمره را به‌جای آورد.

۲ سال پس از زیارت اول، حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) موفق به فتح مکه شد.

منابع[ویرایش]

  • تاریخ اسلام، دکتر علی اکبر فیاض، موسسه انتشارات دانشگاه تهران، سال ۱۳۷۸
  • تاریخ تحلیلی اسلام، سید جعفر شهیدی، مرکز نشر دانشگاه تهران ، ۱۳۶۲
  • تاریخ سیاسی اسلام، رسول جعفریان، انتشارات دلیل، سال ۱۳۸۰
  1. صلح حدیبیه
  2. صحیح مسلم ۱۹:۴۴۰۱