خالد بن ولید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خالد بن ولید
Khalid Bin Al-Walid.gif
نام مستعار شمشیر کشیده خدا
زاده ۵۸۵
مکه، شبه‌جزیره عربستان
درگذشته ۶۴۲
حمص، سوریه
مدفون در مسجد خالد بن ولید
وفادار به/عضوِ خلافت راشدین
سازمان/شاخه ارتش خلفای راشدین
سال خدمت ۶۳۲–۶۳۸
بخش سوارکاران ذخیره
فرمان‌دهی در فرمانده کل قوا (۶۳۲–۶۳۴)
فرمانده ارشد (۶۳۴–۶۳۸)
فرمانده سوارکاران ذخیره (۶۳۴–۶۳۸)
فرماندار نظامی عراق (۶۳۳–۶۳۴)
فرماندار قنسرین (۶۳۷–۶۳۸)

خالد بن ولید بن مغیره مخزومی ، ابو سلیمان، یکی از صحابه پیامبر اسلام است که به او لقب «سیف‌الله المسلول» (شمشیر کشیدهٔ خدا) را داده‌اند. پدرش، ولید بن مغیره، از سرسخت‌ترین دشمنان اسلام و از نخستین کسانی بود که پیامبر را مسخره کرد، و مادرش، لبابه صغری، دختر حارث بن حزن هلالی، خواهر میمونه و لبابه کبری، همسر عباس بن عبدالمطلب، بود.

پیش از گرویدن به اسلام[ویرایش]

او قبل از گرویدن به اسلام، با سپاهیان اسلام جنگ‌های سختی کرد و در غزوه اُحُد با تلاش فراوان او، مسلمین شکست سختی خوردند.[۱][۲] او همچنین در غزوه خندق به عنوان فرماندۀ گُردان علیه مسلمین مدینه، جنگید.[۳] در غزوه حدیبیه به عنوان آخرین جنگش علیه پیغمبر و مسلمین، نقش مهمی ایفا کرد [۴] و بنا بر قول مشهورتر و قوی‌تر میان اهل سنت، تا چندی قبل از فتح مکه اسلام نیاورد.[۵]

پس از گرویدن به اسلام[ویرایش]

بنابر آنچه برخی مبلّغان مذهبی اهل‌سنت و مورخان می‌گویند، خالد یکی از معدود فرماندهان نظامی تاریخ است که در تمام طول عمر خود شکستی نخورده‌است.[۶] او در بیش از یکصد جنگ شرکت داشت که بسیاری از آن‌ها در مقابل نیروهای از نظر عددی برتر امپراتوری بیزانس شاهنشاهی ساسانی و متحدانشان و همچنین قبیله‌های عرب دیگر انجام شدند.


او در سال ۷ هجری قمری پس از صلح حدیبیه اسلام آورد و در جنگ موته رهبری سپاه مغلوب مسلمانان را تا مدینه به‌عهده داشت. پس از کشته‌شدن سه فرمانده آن نبرد، جعفر بن ابیطالب و زید بن حارثه و عبدالله بن رواحه، از سوی سپاهیان و جنگجویان موته به فرماندهی برگزیده شد و با عقب‌نشینی، سپاهیان مسلمان را به مدینه بازگرداند. [۷] بنا بر منابع تاریخی اهل سنت، خالد در مدینه با واکنش‌های منفی مسلمانان مواجه شد. مردم مدینه از وی به عنوان فراری از جهاد یاد کردند و خاک[۸] بر سر و روی وی پاشیدند؛ ولی قلم‌پردازان اهل سنت از خالد بن ولید در این صحنه بسیار تجلیل نموده و از وی به عنوان «سیف اسلام» یاد کرده‌اند. بنا بر قول اهل سنت، پیامبر یا ابوبکر به او لقب «سیف‌الله» داد. وی در همان سال در عملیات فتح مکه شرکت کرد.

مقبرهٔ خالد در مسجد خالد بن ولید قرار دارد.
مسیر حملات خالد بن ولید در جنوب بین‌النهرین که در آن زمان در اختیار ساسانیان بود.

وی با به قدرت رسیدن عمر از فرماندهی لشکر شام، عزل شد. او در شهر حمص سوریه در سن شصت سالگی وفات کرد و عمر را وصی خود قرار داد.

یادواره[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. تاریخ طبری، ج2: ص507 ؛ ص508 ؛ ص510
  2. المغازي للواقدي، ج1، ص225
  3. المغازي للواقدي، ج2، ص465
  4. المغازي للواقدي، ج2، ص582
  5. المغازي للواقدي، ج2، ص661
  6. http://www.medantahreer.com/shownews-183249.php
  7. المغازي للواقدي، ج‏2، ص764 = و الأوّل أثبت عندنا، أنّ خالدا انهزم بالناس‏|انكشف خالد بن الوليد يومئذ حتى عيّروا بالفرار، و تشاءم الناس به.
  8. المغازي للواقدي، ج2، ص765 = فجعل الناس يحثون فى وجوههم التّراب‏
  9. http://www.tanks-encyclopedia.com/modern/Pakistan/al-khalid.php

منابع[ویرایش]

  • تاریخ صحابه، مهدی اخوانی، چاپ سوم، مشهد، ۱۳۳۹
  • اسدالغابه، ج ۲، ص ۱۰۹
  • قاموس الرجال، ج ۴، ص ۱۴۳
  • فروغ ابدیت، ج ۳، ص ۳۴۷–۳۴۹
  • الطبقات، ج ۴، ص ۲۵۳
  • الاستیعاب، ج ۳، ص ۴۳۷
  • بحارالانوار، ج ۲۱، ص ۱۴۲

کتاب اسرار خاندان محمد (ص)، سلیم بن قیس؛ ترجمه مهدی صبلغی: ص ۳۸۸

علل الشرایع: ص ۱۹۰

احتجاج طبرسی: ج ۱ ص ۸۹

# الخرائج: ج ۲ ص ۷۵۷

بحار الانوار: ج ۲۹ ص ۱۲۵، ۱۳۲، ۱۳۶، ۱۵۹؛ ج۲۸، ص۳۰۹

# الأنساب :۳/۹۵، ط. دارالجنان ـ بیروت و۶/۱۷۰، نشر محمد أمین دمج - بیروت - ۱۴۰۰ هـ.