سگ اصحاب کهف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

سگ اصحابِ کهف بر پایهٔ آیات قرآن سگی بوده که به همراه اصحاب کهف به خواب سیصد و نه ساله رفته و با آنان بیدار شده است.

گفته شده که او سگ گله، سگ نگهبان و بسیار وفادار بوده و هنگامی که چوپانش به اصحاب کهف پیوست او نیز به آن ها می‌پیوندد. هنگامی که از ترس صدای او و آگاه کردن دشمنان، سعی در دور کردن او دارند، او چون انسان به سخن آمده و می‌گوید:«من او را می‌طلبم که شما می‌طلبید...» پس دست او را می گیرند و او را با خود به غار می‌برند.

از جعفر صادق نقل است که سگ اصحاب کهف یکی از سه حیوانی است که به بهشت برده می‌شود.[نیازمند منبع]

در ادبیات فارسی شاعرانی چون سعدی، مولوی، خاقانی و عطار بدو اشاره کرده‌اند[۱]. برای نمونه از سعدی:

سگ اصحاب کهف روزی چندپی نیکان گرفت و مردم شد

و

چون سگ اصحاب کهفم بر در مردان مقیمگرد هر در می‌نگردم استخوانی گو مباش

جستارهای وابسته

پانوشت‌ها

منبع