حوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دیوارکوب «آفرینش حوا» اثر میکل آنژ

حَوّا (در عبری: חַוָּה به معنی زنده یا زندگی) بر پایه اساطیر سامی نخستین زن و دومین انسان آفریده شده توسط خداوند می‌باشد. آدم همسر او است.

در روایات تورات و تلمود خدا وی را از دنده آدم آفرید. بر اساس عهد عتیق؛ چون حوا نخست از میوه درخت معرفت نیک و بد خورد، بین نسل او و مار (ابلیس) دشمنی ابدی به وجود آمد، دچار درد زایمان گردید و شوهرش بر وی تسلط ابدی یافت.[۱] در ادیان ابراهیمی حوا و آدم فرزندانی به نام‌های هابیل، قابیل، اقلیما، لوذا، شیث، یافث و … داشتند.
فریب خوردن آدم و حوا هم در قرآن و هم در کتاب مقدس ذکر شده است. در عهد عتیق، مار که از زیرکترین حیوانات بود به فریب دادن آدم و حوا می پردازد.بنابراین آدم از حوا فریب نخورد بلکه هر دو از مار فریب خوردند. ولی در قرآن «ابلیس» به فریب دادن آدم و حوا می پردازد. البته طبق گزارش کتاب مقدس مار ابتدا حوا را فریب می دهد.[۲]

اسطوره‌شناسان، تیامات در اساطیر سومری را ریشه حوا می‌دانند.[۳]

در روایاتی لیلیت نخستین زن آفریدهٔ خدا بود که همسر آدم نیز شد.[۴]

باید توجه نمود که حوا همان حوای میتوکندریایی نیست که در مبحت تکامل انسان به عنوان جدیدترین نیای مشترک تمام انسان های امروزی از طرف مادری شناخته می شود.

آرامگاه[ویرایش]

ابن مجاور بنای اولین آرامگاه بر قبر حوا را که در جده عربستان بوده، به ایرانیان نسبت داده و از نابودی آن در سده هفتم قمری سخن گفته است. در سال ۱۳۴۴ قمری با تسلط حکومت منتسب به وهابی‌ها بر جده، این آرامگاه ویران می‌شود.[۵]

پانویس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

حوای میتوکندریایی

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

حوا در فرهنگنامه داستانی عجایب المخلوقات