اصحاب کهف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اصحاب کهف (به فارسی: یاران غار) عده‌ای مسیحی بودند که در دوران حکمرانی یکی از حکمرانان محلی روم باستان به نام دقیانوس، در شهری به نام «فیلادلفیا» که امروزه به آن آلاشهر گفته می‌شود و در ترکیه امروزی واقع است، زندگی می‌کردند و همگی جز یکی از آنان که یک چوپان به همراه سگش بود از اشراف‌زادگان و درباریان بودند و دین خود را مخفی نگاه می‌داشتند.

اینان سرانجام از ظلم حاکم روزگار به ستوه آمده بر اساس الهامی که از خداوند دریافت کردند «پس هنگامی که از خدایان دروغین دوری جستید به غار پناهنده شوید تا پروردگارتان رحمتش را بر شما ارزانی دارد». چون به غار رسیدند. به خواب عمیقی رفتند و در حدود سیصد سال خواب بودند؛ پس از سیصد سال که بیدار شدند فکر کردن که چند ساعتی بیش نخوابیده‌اند. هنگامی که وارد شهر شُدند همه چیز را دگرگون یافتند. سرانجام به غار بازگشته و دیگر اثری از آنها یافت نشد.

باستانشناسی و جغرافیای تاریخی[ویرایش]

برخی باستانشناسان، محل غار اصحاب کهف را در میان دو روستای رقیم و ابوعلند واقع در هفت کیلومتری امان پایتخت اردن دانسته‌اند،[۱] که بر فراز آن نیز مسجدی ساخته شده‌است. برخی نیز آن را در دمشق پایتخت سوریه دانسته‌اند.[۲] برخی دیگر نیز محل آن را غار افسس در ایونیه ترکیه دانسته‌اند.[۳]

غار اصحاب کهف در افسس ترکیه

داستان‌های مشابه در دیگر ادیان[ویرایش]

داستان مشابهی در کتاب مقدس هندوان وجود دارد که در آن ایندرا برای ریاضت در زمانی که آسورها سراسر دنیا را گرفته بودند به میان گل نیلوفر آبی رفت. این داستان در منابع ایرانی به داستان زروان برگردان شده‌است و در منابع ترکی به افسانه کورموستا یا هورموزدا تعبیر شده‌است.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. باستان‌شناسی و جغرافیای تاریخی قصص قرآن، دکتر عبدالکریم بی‌آزار شیرازی صفحهٔ ۱۹۴
  2. پایگاه مجلات تخصصی
  3. باستان‌شناسی و جغرافیای تاریخی قصص قرآن، دکتر عبدالکریم بی‌آزار شیرازی صفحهٔ ۳۵۲
  4. [۱]