پرش به محتوا

فلسطین

ویرایش پیوندها
مختصات: ۳۱°۵۳′ شمالی ۳۵°۱۲′ شرقی / ۳۱٫۸۸۳°شمالی ۳۵٫۲۰۰°شرقی / 31.883; 35.200
صفحه نیمه‌حفاظت‌شده
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
این مقاله دربارهٔ کشوری کنونی در غرب آسیا است. برای فلسطین تاریخی، سرزمین فلسطین را ببینید. برای کاربردهای دیگر، فلسطین (ابهام‌زدایی) را ببینید.
دولت فلسطین

دولة فلسطین
فلسطین
سرود: فدائی
سرزمین‌های اشغالی فلسطین:
  مناطق محصور فلسطینی و نوار غزه
  بیت‌المقدس شرقی و منطقه ج تحت اشغال اسرائیل
وضعیتکشور ناظر سازمان ملل تحت اشغال اسرائیل که توسط ۱۵۷ کشور عضو سازمان ملل به رسمیت شناخته شده است.
  • پایتخت قانونی

  • پایتخت اداری
بزرگترین شهرغزه (قبل ۲۰۲۳)
زبان(های) رسمیعربی
حکومتجمهوری نیمه‌ریاستی یکپارچه[۳]
محمود عباس
حسین الشیخ
محمد مصطفی
عزیز دویک
قوه مقننهمجلس قانونگذاری
روند تأسیس
۱۵ نوامبر ۱۹۸۸
• پذیرش به عنوان کشور ناظر در مجمع عمومی سازمان ملل
۲۹ نوامبر ۲۰۱۲
• تغییر وضعیت از دولت خودگردان
۳ ژانویه ۲۰۱۳
• دعوای حاکمیتی با اسرائیل
در جریانپ[iii][۴][۵]
مساحت
• کل
۶٬۲۲۰ کیلومتر مربع (۲٬۴۰۰ مایل مربع)
جمعیت
• برآورد سال ۲۰۱۴
۴٬۷۸۰٬۹۷۸[۷] (۱۲۳امین)
• تراکم
۷۳۱ بر کیلومتر مربع (۱٬۸۹۳٫۳ بر مایل مربع)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP)برآورد ۲۰۰۸الف 
• کل
۱۱٫۹۵ میلیارد دلارالف (–)
• سرانه
۲٬۹۰۰ دلارالف (–)
شاخص جینی (۲۰۰۹)۳۵٫۵[۸]
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۳)بی‌تغییر ۰٫۶۸۶[۹]
۱۰۷امین
منطقه زمانییوتی‌سی+۲ (​)
• تابستان (ساعت تابستانی)
یوتی‌سی+۳
جهت رانندگیراست
پیش‌شماره تلفنی+۹۷۰
کد ایزو ۳۱۶۶PS
دامنه سطح‌بالا.ps
وبگاه رسمی
الف آمارهای جمعیتی و اقتصادی و رده‌بندی‌ها بر پایهٔ داده‌های ادارهٔ مرکزی آمار فلسطین است

ب و نیز رهبر دولت ایالتی[iv]

پ سرزمین‌های مورد ادعا در اشغال اسرائیل قرار دارد.

فلسطین (عربی: فلسطین)، با نام رسمی دولت فلسطین (عربی: دولة فلسطین)، کشوری در منطقه شام جنوبی در غرب آسیا است. این کشور شامل دو قلمرو جدا از همِ کرانه باختری و نوار غزه است که در سرزمین فلسطین تاریخی، قرار دارند و از زمان جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷، توسط اسرائیل، اشغال شده‌اند.[۱۱] این کشور، از شمال، غرب و جنوب با اسرائیل، از شرق با اردن و از جنوب غربی با مصر، مرز مشترک دارد. مساحت آن، ۶٬۰۲۰ کیلومتر مربع است؛ در حالی که جمعیت آن، بیش از پنج میلیون نفر است.[۱۲][۱۳] پایتخت ادعایی آن، بیت‌المقدس شرقی است؛ در حالی که رام‌الله، به عنوان مرکز اداری آن محسوب می‌شود.[۱۴] شهر غزه نیز بزرگ‌ترین شهر آن بود[۱۵] تا زمانی که جابجایی‌های گسترده جمعیت در سال ۲۰۲۳ به دلیل حمله اسرائیل به نوار غزه آغاز شد. زبان رسمی عربی است. اکثریت فلسطینی‌ها، مسلمان هستند در حالی که مسیحیت نیز حضور چشمگیری دارد.[۱۶][۱۷]

سرزمین فلسطین، نقش مهمی در تاریخ جهان داشته است. کنعانیان، اسرائیلی‌ها، آشوری‌ها، بابلی‌ها، ایرانی‌ها، یونانی‌ها، رومی‌ها و بیزانسی‌ها همگی اثری از خود بر این سرزمین به جا گذاشتند. فلسطین علاوه بر اهمیت تاریخی، برای یهودیت، مسیحیت و اسلام از اهمیت مذهبی عمیقی برخوردار است.[۱۸] در طول تاریخ این منطقه دوره‌هایی از همزیستی و درگیری بین گروه‌های مذهبی و اقوام مختلف را تجربه کرده است. به‌طور قابل توجه، در قرون وسطی، زمانی که جوامع یهودی با آزار و اذیت مواجه شدند، تحت حاکمیت مسلمانان و جهان اسلام پناه گرفتند. امپراتوری عثمانی که از قرن شانزدهم تا زمان فروپاشی آن در پایان جنگ جهانی اول کنترل فلسطین را در دست داشت، پناهگاهی برای یهودیان فراری از آزار و اذیت در اروپا فراهم کرد. پایان حکومت عثمانی فصل جدیدی را در تاریخ فلسطین رقم زد. پس از جنگ جهانی اول، امپراتوری بریتانیا کنترل منطقه را تحت فرمان جامعه ملل به عهده گرفت. قیمومت بریتانیا بر فلسطین، که در سال ۱۹۲۰ شکل گرفت، تغییرات قابل توجهی را در چشم‌انداز سیاسی و اجتماعی منطقه ایجاد کرد و زمینه را برای درگیری‌ها و مبارزات بعدی فراهم کرد.[۱۹]

تأسیس کشور اسرائیل در سال ۱۹۴۸ با جنگی همراه بود که به آوارگی اجباری ۷۰۰٬۰۰۰ فلسطینی انجامید و جمعیت زیادی از پناهندگان را ایجاد کرد.[۲۰] جنگ‌های بعدی اعراب و اسرائیل، از جمله جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷، منجر به اشغال کرانه باختری و نوار غزه توسط اسرائیل شد. در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸، شورای ملی فلسطین، نهاد قانونگذاری سازمان آزادی‌بخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات، تشکیل دولت را اعلام کرد. امضای توافقنامه اسلو در دهه ۱۹۹۰، که بین اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین منعقد شد، تشکیلات خودگردان فلسطین را برای اعمال کنترل نسبی بر بخش‌هایی از فلسطین ایجاد کرد. در سال ۲۰۰۷، اختلافات داخلی بین جناح‌های سیاسی فلسطینی منجر به تسلط گروه اسلام‌گرای حماس بر نوار غزه شد. از آن زمان، کرانه باختری تا حدودی توسط تشکیلات خودگردان فلسطین به رهبری فتح اداره می‌شود، در حالی که نوار غزه تحت کنترل حماس باقی مانده است. اسرائیل از آغاز اشغال در هر دو سرزمین فلسطین شهرک سازی کرده است. شهرک‌ها در نوار غزه در سال ۲۰۰۵ با خروج یکجانبه اسرائیل از بین رفتند. حدود ۶۷۰٬۰۰۰ شهرک‌نشین اسرائیلی در شهرک‌های کرانه باختری زندگی می‌کنند. جامعه بین‌المللی شهرک‌سازی‌های اسرائیل در فلسطین را بر اساس قوانین بین‌المللی غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این موضوع را رد می‌کند.

در حال حاضر، بزرگ‌ترین چالش‌های پیش روی این کشور شامل اشغال اسرائیل، محاصره جزئی، محدودیت دررفت‌وآمد، شهرک‌سازی‌های اسرائیلی و خشونت شهرک‌نشینان و همچنین وضعیت کلی امنیتی ضعیف است. مسئلهٔ مرزهای فلسطین، وضعیت حقوقی و دیپلماتیک اورشلیم و حق بازگشت آنها حل نشده باقی مانده است. علی‌رغم این چالش‌ها، این کشور اقتصاد نوظهوری دارد و شاهد گردشگری مکرر است. تا ژوئن ۲۰۲۴، ۱۴۴ کشور از مجموع ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل، فلسطین را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخته‌اند. همچنین این کشور عضو چندین سازمان بین‌المللی از جمله اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی است. از سال ۲۰۱۲ این کشور ناظر غیرعضو سازمان ملل بوده است.[۲۱]

تاریخ

طرح تقسیم فلسطین

در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ میلادی، سازمان ملل، طرح تقسیم سرزمین فلسطین به دو کشور اسرائیل و فلسطین را تصویب،[۲۲] و اداره شهر بیت‌المقدس («اورشلیم» نزد اسرائیل و «قدس» نزد فلسطین) را تحت اداره بین‌المللی خود تعیین کرد.[۲۳] از تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ تا ۱۴ مه ۱۹۴۸ میان شبه‌نظامیان یهودی و فلسطینی، نبردهای خونینی درگرفت.[۲۴][۲۵] نهایتاً در ۱۴ مه ۱۹۴۸، اندکی پیش از پایان قیمومت بریتانیا بر فلسطین، اسرائیل با صدور منشور استقلال، اعلام موجودیت کرد. یک روز پس از اعلام استقلال، کشورهای همسایهٔ عربی، برای دفاع از مردم فلسطین به‌طور هم‌زمان به اسرائیل حمله کردند،[۲۶] نتیجهٔ این جنگ شکست کشورهای عربی بود که موجب شد این سرزمین میان کشورهای اسرائیل، مصر و اردن تقسیم شود و تا سال ۱۹۶۷، نوار غزه تحت کنترل مصر، کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی تحت کنترل اردن و مابقی سرزمین‌ها تحت تصرف اسرائیل قرار گرفت.[۲۷] از آن پس، مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی میان نیروهای اسرائیلی و کشورهای عربی رخ داد که جنگ ۱۹۵۶، جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ و جنگ یوم کیپور ۱۹۷۳ مهم‌ترین آن‌ها بوده‌اند.[۲۸][۲۹]

دیوان بین‌المللی دادگستری از کرانه باختری، شامل بیت‌المقدس شرقی، به عنوان «سرزمین اشغال شده فلسطینی» یاد کرده، و این لفظ به عنوان تعریف قانونی از سوی این دیوان در نظر مشورتی خود در ژوئیه ۲۰۰۴ به کار رفت.[۳۰][۳۱] این دیوان در نظر مشورتی ژوئیه ۲۰۲۴ خود با عنوان «عواقب قانونی پدید آمده از سیاست‌ها و اقدامات اسرائیل در سرزمین اشغالی فلسطین، از جمله اورشلیم شرقی» نوشت «حوزه سرزمینی-سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده از سال ۱۹۶۷ شامل کرانه باختری، اورشلیم شرقی و نوار غزه- 'سرزمین فلسطینی اشغال شده'، از نقطه‌نظر قانونی، یک واحد سرزمینی را تشکیل می‌دهند.»[۳۲] لفظ سرزمین اشغال شده فلسطینی بین اکتبر ۱۹۹۹ و دسامبر ۲۰۱۲ از سوی سازمان ملل متحد و دیگر سازمان‌های بین المللی[۳۳] در اشاره به مناطق تحت کنترل تشکیلات خودگردان فلسطین به کار رفت، اما از سال ۲۰۱۲ که فلسطین به عنوان یکی از دولت‌های ناظر غیر عضو سازمان ملل پذیرفته شد، این سازمان منحصراً از نام دولت فلسطین استفاده کرد.[۳۴][۳۵][۳۶][۳۷] اتحادیه اروپا نیز از لفظ «سرزمین اشغال شده فلسطینی» استفاده می‌کند.[۳۸][۳۹] حکومت اسرائیل و حامیان آن در عوض از برچسب «سرزمین‌های مورد مناقشه» استفاده می‌کنند.[۴۰] نوار غزه و کرانه باختری از زمان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تا جنگ شش روزه ۱۹۶۷ به ترتیب در اشغال مصر و اردن بودند. اسرائیل کرانه باختری و نوار غزه را در سال ۱۹۶۷ اشغال کرد و از آن زمان کنترل آنها را در دست دارد. در سال ۱۹۸۰، اسرائیل رسماً بیت المقدس شرقی را جذب خود کرد و کل این شهر را به عنوان پایتخت خود اعلام کرد. با این که این گنجاندن هیچگاه به حد الحاق قانونی نرسید، به طور بین المللی محکوم شد[۴۱] و از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد باطل و بی‌اعتبار اعلام شد.[۴۲] تشکیلات خودگردان فلسطین، سازمان ملل متحد،[۴۳] نهادهای بین‌المللی قانونی و بشردوستانه[۴۴][۴۵] و جامعه بین‌المللی[۴۶][۴۷] بیت‌المقدس شرقی را به عنوان بخشی از کرانه باختری، و بر این اساس بخشی از فلسطین، محسوب می‌کنند. تشکیلات خودگردان فلسطین هرگز بر این ناحیه اعمال اقتدار نکرده، گرچه این شهر بیت الشرق و ساختمان‌های متعدد دیگر آن را به عنوان ابراز منافع اقتدار آن در خود جای داده است.[۴۸][۴۹]اقتدار اسرائیل بر بیت‌المقدس شرقی از سوی جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده، بر این اساس که الحاق یکجانبه این سرزمین در جریان جنگ منافی کنوانسیون چهارم ژنو است.[۵۰][۵۱]

هزینه این اشغال برای اسرائیل در طول چهار دهه (۱۹۶۷–۲۰۰۷) بالغ بر $۵۰ میلیارد تخمین زده شده است.[۵۲] بانک جهانی در سال ۲۰۱۳ تخمین زد هزینه سالانه اشغالگری اسرائیل برای اقتصاد فلسطین $۳٫۴ میلیارد است.[۵۳] در ۱۹۸۸, با قصد سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO) برای اعلان یک دولت فلسطین شامل بیت‌المقدس شرقی، اردن همه ادعاهای ارضی خود نسبت به کرانه باختری را پس گرفت.[۵۴] در ۱۹۹۳, در پی پیمان‌های اسلو، بخش‌هایی از کرانه باختری (مناطق الف و ب) در فلسطین، تحت اداره تشکیلات خودگردان فلسطین قرار گرفتند. اسرائیل همچنان کنترل نظامی کامل و کنترل غیرنظامی ۶۱٪ از کرانه باختری را در اختیار دارد (منطقه ج (کرانه باختری)). پیمان‌های اسلو دسترسی به دریا برای غزه در فاصله ۲۰ مایل دریایی از ساحل را قرار داد. در زمینه درگیری اسرائیل و غزه، تعهد ۲۰۰۲ برلین این را به ۱۲ مایل (۱۹ کیلومتر) کاهش داد. در اکتبر ۲۰۰۶, اسرائیل یک محدودیت ۶ مایلی برقرار کرد، و در پایان جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ غزه دسترسی را به ۳ مایل دریایی محدود که فراتر از آن یک منطقه ورود ممنوع وجود دارد. در نتیجه، در سال ۲۰۱۲ بیش از ۳٬۰۰۰ ماهیگیر فلسطینی از دسترسی به ۸۵٪ از نواحی دریایی که در سال ۱۹۹۵ اعطا شده بود محروم شدند.[۵۵] استفاده فلسطینیان از اکثریت دریای مرده ممنوع است، و فلسطینیان از امکان دسترسی به خط ساحلی آن محرومند.[۵۶] اسرائیل در سال ۲۰۰۵، از نوار غزه خارج شد. در سال ۲۰۰۷، به‌دست‌گیری کنترل غزه توسط حماس، فلسطین را از نظر سیاسی، جدا کرد. سازمان فتح، تا حد زیادی بر کرانه باختری حکمرانی می‌کرد و به‌طور بین‌المللی به عنوان تشکیلات خودگردان فلسطین به رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۰۹، سازمان ملل، کرانه باختری و نوار غزه را همچنان در اشغال اسرائیل محسوب می‌کرد.[۳۵]

در نوامبر ۲۰۰۲، قطعنامه ۶۷/۱۹ مجمع عمومی سازمان ملل متحد بار دیگر «حق مردم فلسطین برای تعیین سرنوشت شان و استقلال شان در کشور فلسطین در سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده از سال ۱۹۶۷» را مورد تأیید قرار داد و تصمیم گرفت «به فلسطین جایگاه دولت ناظر غیر عضو در سازمان ملل متحد» اعطا کند. یک ماه بعد، یک یادداشت قانونی سازمان ملل ترجیح فلسطین به نام دولت فلسطین با رهبری کنونی محمود عباس را به رسمیت شناخت.[۵۷]

ذکر شد که هیچ مانع قانونی برای استفاده از عنوان فلسطین در اشاره به ناحیه جغرافیایی سرزمین‌های فلسطینی وجود ندارد. همچنین توضیح داده شد که مانعی برای تداوم استفاده از لفظ «سرزمین‌های اشغال شده فلسطینی شامل بیت‌المقدس شرقی» یا دیگر لفظ‌هایی که ممکن است توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به کار روند وجود ندارد.[۵۸] سازمان بین‌المللی استانداردسازی در سال ۲۰۱۳ این تغییر نام را انجام داد.[۵۹] شورای امنیت سازمان ملل همچنان با فلسطین به عنوان یک نهاد غیر حاکم رفتار می‌کند،[۶۰] که از پیوستن فلسطین به عنوان عضو کامل سازمان ملل جلوگیری می‌کند.[۶۱] کابینه اسرائیل بر این موضع بوده‌اند که این ناحیه درگیر اختلاف سرزمینی است.[۶۲][۶۳][منبع بهتری نیاز است] حدود این سرزمین‌ها، با این که تابع مذاکرات آینده است، به کرات از سوی تشکیلات خودگردان به عنوان خط سبز مورد تأیید قرار گرفته است. از زمان بیانیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸, کشورهای مختلفی دولت فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند. این کشور از سوی اسرائیل و بیشتر جهان غرب، از جمله ایالات متحده آمریکا به رسمیت شناخته نشده است.

در سال ۲۰۱۴, فتح و حماس توافق کردند انتخابات برگزار کنند و یک دولت اتحاد توافقی تشکیل دهند..[۶۴] این حکومت پس از نبرد ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه دوام آورد،[۶۵] اما پس از این که رئیس محمود عباس گفت نمی‌تواند در نوار غزه فعالیت کند که ژوئن ۲۰۱۵ منحل شد.

رسمیت فلسطین به عنوان یک کشور

روابط دیپلماتیک با دو دولت اسرائیل و فلسطین:
  به رسمیت شناختن هر دو دولت
  تنها اسرائیل را به رسمیت می‌شناسد
  به رسمیت شناختن اسرائیل، به همراه روابطی با فلسطین
  تنها فلسطین را به رسمیت می‌شناسد
  به رسمیت شناختن فلسطین، به همراه روابطی با اسرائیل
  اسرائیل و فلسطین
  نامعلوم

طرح رسمیت دولت فلسطین برای اولین بار توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸[۶۶][۶۷]در الجزایر تشکیل شد. کشورهای عضو سازمان ملل در زمان حکمرانی محمود عباس به درخواست فلسطینی‌ها رای موافق دادند و فلسطین از نهاد ناظر (سازمان آزادی‌بخش فلسطین) به کشور ناظر غیرعضو ارتقاء پیدا کرد. در رأی‌گیری شب ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ در مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۳۸ کشور رای موافق و ۹ کشور رای مخالف، که عبارتند از آمریکا، کانادا، اسرائیل، جمهوری چک، پاناما و چهار کشور جزیره‌ای کوچک واقع در میکرونزی اقیانوس آرام، و ۴۱ کشور هم رای ممتنع دادند.[۶۸] به این ترتیب موقعیت فلسطین در سازمان ملل مشابه موقعیت واتیکان است.

کشور فلسطین در سال ۲۰۱۴ درخواست عضویت به ده نهاد بین‌المللی را ارائه داد و در ماه آوریل به عضویت کنوانسیون ژنو درآمد.[۶۹]

مخالفان فلسطین مستقل

محمود عباس رئیس دولت فلسطین و دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده، مه ۲۰۱۷

رئیس‌جمهور آمریکا هم در پیامی، گفت که باور دارد باید کشور فلسطین با مذاکره ساخته شود و نه با به رسمیت شناختن یک طرفه.[۷۰][۷۱]

موافقان فلسطین مستقل

مقاله اصلی: به‌رسمیت‌شناسی بین‌المللی فلسطین

کشور فلسطین توسط ۱۴۶ کشور در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است.[۷۲] نروژ، ایرلند و اسپانیا روز چهارشنبه دوم خرداد ۱۴۰۳ از تصمیم خود برای به رسمیت شناختن کشور فلسطین خبر دادند و به این فهرست پیوستند.[۷۳][۷۴][۷۵] اسرائیل در واکنش به این اقدام سفیرهایش در دوبلین و اسلو را فراخواند و اسپانیا را تهدید کرد.[۷۶] و همین‌طور یسرائیل کاتس، وزیر امور خارجه اسرائیل، این اقدام را به عنوان اعطای «مدال طلا به حماس»، پس از درگیری طولانی مدت بین حماس و اسرائیل در ۷ اکتبر توصیف کرد.[۷۷]

وزارت امور خارجه ارمنستان در ۱ تیر ۱۴۰۳، طی بیانیه‌ای، کشور مستقل فلسطین را به رسمیت شناخت.[۷۸][۷۹] اکثر کشورهای خاورمیانه، آفریقا و آسیا، کشور فلسطین را به رسمیت می‌شناسند در حالی که ایالات متحده آمریکا، ژاپن، کره جنوبی و بعضی از کشورهای اروپایی، این کار را نمی‌کنند.[۸۰] پس از جنگ اسرائیل و حماس و برخی انتقادها به شیوه اداره جنگ نسبت به اسرائیل، برخی کشورها نسبت به رسمیت شناختن کشور فلسطین، اقداماتی کردند. کشورهایی مثل بریتانیا، کانادا، پرتقال و استرالیا، از این کشورها بودند.[۸۱]

وضعیت جمعیتی کنونی

نقشهٔ سرزمین مقدس فلسطین که نه تنها پادشاهی‌های کهن یهودیه و اسرائیل، بلکه محل سکونت ۱۲ قبیلهٔ جداگانه را نیز نشان می‌دهد؛ و مؤید تنوع محل‌های استقرار آن‌ها در گذشته است؛ همانگونه که در عهد عتیق اشاره شده است. «این نقشهٔ جغرافیایی از استودیوی تابی کونرادی لاتر، ۱۷۵۹ گرفته شده است.»

طبق آمار فلسطینی‌ها بیش از ۴٫۲ میلیون فلسطینی در ساحل غربی زندگی می‌کنند. طبق یک بررسی که در ششمین کنفرانس Herzliya دربارهٔ تراز امنیت ملی اسرائیل ارائه شد،[۸۲] ۴٫۱ میلیون فلسطینی وجود دارد. طبق آمار فلسطینی‌ها بیش از ۲/۱ میلیون فلسطینی دیگر در نوار غزه هستند.

همچنین طبق جدیدترین آمار ارائه شده از آخرین داده‌های سازمان ملل متحد جمعیت کنونی کشور فلسطین تا روز چهارشنبه ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ۵٬۵۱۳٬۸۶۴ نفر است.[۸۳]

تقسیمات سیاسی

استان‌ها

نام مساحت[۸۴] جمعیت تراکم جمعیت muhfaza یا مرکز استان
استان جنین ۵۸۳ ۳۱۱٬۲۳۱ ۵۳۳٫۸۴ جنین
استان طوباس ۴۰۲ ۶۴٬۷۱۹ ۱۶۰٫۹۹ طوباس
استان طولکرم ۲۴۶ ۱۸۲٬۰۵۳ ۷۴۰٫۰۵ طولکرم
استان نابلس ۶۰۵ ۳۸۰٬۹۶۱ ۶۲۹٫۶۸ نابلس
استان قلقیلیه ۱۶۶ ۱۱۰٬۸۰۰ ۶۶۷٫۴۶ قلقیلیه
استان سلفیت ۲۰۴ ۷۰٬۷۲۷ ۳۴۶٫۷ سلفیت
استان رام‌الله و البیره ۸۵۵ ۳۴۸٬۱۱۰ ۴۰۷٫۱۴ رام‌الله
استان اریحا ۵۹۳ ۵۲٬۱۵۴ ۸۷٫۹۴ اریحا
استان قدس ۳۴۵ ۴۱۹٬۱۰۸a ۱۲۱۴٫۸a قدس
استان بیت‌لحم ۶۵۹ ۱۷۶٬۵۱۵ ۹۲۷٫۹۴ بیت‌لحم
استان الخلیل ۹۹۷ ۷۰۶٬۵۰۸ ۷۰۸٫۶۳ الخلیل
استان شمال غزه ۶۱ ۳۶۲٬۷۷۲ ۵۹۴۷٫۰۸ جبالیا
استان غزه ۷۴ ۶۲۵٬۸۲۴ ۸۴۵۷٫۰۸ غزه
استان دیرالبلح ۵۸ ۲۶۴٬۴۵۵ ۴۵۵۹٫۵۶ دیر البلح
استان خان یونس ۱۰۸ ۳۴۱٬۳۹۳ ۳۱۶۱٫۰۴ خان یونس
استان رفح ۶۴ ۲۲۵٬۵۳۸ ۳۵۲۴٫۰۳ رفح

آب و هوا

دمای هوا در فلسطین بسیار متفاوت است. آب و هوا در کرانه باختری عمدتاً مدیترانه‌ای است، و در مناطق مرتفع در مقایسه با خط ساحلی که در غرب این منطقه قرار دارد، خنک‌تر است. در شرق، کرانه باختری شامل بخش زیادی از بیابان یهودیه از جمله خط ساحلی غربی دریای مرده است که دارای آب و هوای خشک و گرم است. غزه دارای آب و هوای گرم و نیمه خشک با زمستانهای معتدل و تابستانهای گرم و خشک است.[۸۵]

بهار تقریباً در ماه‌های مارس-آوریل فرا می‌رسد و گرمترین ماه‌ها ژوئیه و اوت هستند و میانگین حداکثر دما ۳۳ درجه سانتیگراد است. سردترین ماه ژانویه است و دمای هوا معمولاً ۷ درجه سانتیگراد است. باران به ندرت و عموماً بین ماه‌های نوامبر و مارس می‌بارد و میزان بارندگی سالانه تقریباً ۴٫۵۷ اینچ (۱۱۶ میلیمتر) است.[۸۶][۸۷]

جستارهای وابسته

نگارخانه

  • کشورهایی که کشور فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند
    کشورهایی که کشور فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند
  • رای‌گیری برای شناسایی کشور مستقل فلسطین به عنوان عضو ناظر سازمان ملل
    رای‌گیری برای شناسایی کشور مستقل فلسطین به عنوان عضو ناظر سازمان ملل

منابع

  1. ↑ Bissio, Robert Remo, ed. (1995). The World: A Third World Guide 1995–96. Montevideo: Instituto del Tercer Mundo. p. 443. ISBN 978-0-85598-291-1.
  2. ↑ Lapidoth, Ruth (2011). "Jerusalem: Some Legal Issues" (PDF). The Jerusalem Institute for Israel Studies. p. 26. Archived from the original (PDF) on 5 June 2014. Retrieved 5 June 2014. The attitude of the Palestinians was expressed inter alia in 1988 and 2002. When the Palestine National Council proclaimed in November 1988 the establishment of a Palestinian State, it asserted that Jerusalem was its capital. In October 2002 the Palestinian Legislative Council adopted the Law on the Capital, which stipulates that Jerusalem is the capital of the Palestinian State, the main seat of its three branches of government. The State of Palestine is the sovereign of Jerusalem and of its holy places. Any statute or agreement that diminishes the rights of the Palestinian State in Jerusalem is invalid. This statute can be amended only with the consent of two-thirds of the members of the Legislative Council. The 2003 Basic Law also asserts that Jerusalem is the capital of the State of Palestine. Reprinted from: Wolfrum, Rüdiger (ed.) (online 2008-, print 2011). The Max Planck Encyclopedia of Public International Law. Oxford University Press.
  3. ↑ "Declaration of Independence (1988) (UN Doc)". State of Palestine Permanent Observer Mission to the United Nations. United Nations. 18 November 1988. Archived from the original on 8 June 2014. Retrieved 8 June 2014.
  4. ↑ Miskin, Maayana (5 December 2012). "PA Weighs 'State of Palestine' Passport". israelnationalnews.com. Arutz Sheva. Archived from the original on 7 December 2012. Retrieved 8 June 2014. A senior PA official revealed the plans in an interview with Al-Quds newspaper. The change to 'state' status is important because it shows that 'the state of Palestine is occupied,' he said.
  5. ↑ "State of Palestine name change shows limitations". AP. 2013-01-17. Israel remains in charge of territories the world says should one day make up that state. {{cite news}}: |archive-url= requires |archive-date= (help)
  6. ↑ "The World Factbook: Middle East: Gaza Strip". cia.gov. Central Intelligence Agency. 12 May 2014. Archived from the original on 8 June 2014. Retrieved 8 June 2014.
  7. ↑ "Estimated Population in the Palestinian Territory Mid-Year by Governorate,1997-2016". Palestinian Central Bureau of Statistics. State of Palestine. Archived from the original on 8 June 2014. Retrieved 8 June 2014.
  8. ↑ "GINI Index: West Bank and Gaza". The World Bank: Data. Archived from the original on 8 June 2014. Retrieved 8 June 2014.
  9. ↑ "2014 Human Development Report Summary" (PDF). United Nations Development Programme. 2014. pp. 21–25. Retrieved 27 July 2014.
  10. ↑ "PCBS: On the Eve of the International Day of Refugees (20/06/2013). …". Palestinian Central Bureau of Statistics. State of Palestine. 20 June 2013. Archived from the original on 26 October 2020. Retrieved 8 June 2014.
  11. ↑ «Geography». Embassy of Palestine (به انگلیسی). ۲۰۱۴-۰۵-۱۰. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۵.
  12. ↑ «The Location of Palestine». The Excellence Center 🇵🇸 مَرْکَزُ اَلتَّمَیُّزِ (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۵.
  13. ↑ «Palestine Maps & Facts». WorldAtlas (به انگلیسی). ۲۰۲۳-۱۲-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۵.
  14. ↑ "Ramallah, De Facto Capital of Palestine". classroom.ricksteves.com (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-15.
  15. ↑ «Biggest Cities Palestine». www.geonames.org. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۵.
  16. ↑ "Palestinian - Religion". Cultural Atlas (به انگلیسی). 2020-01-01. Retrieved 2024-09-15.
  17. ↑ «Get To Know The Palestinian Culture». Engage In Palestine 🇵🇸 اِنْخَرَطَ فِی فِلَسْطِینَ (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۵.
  18. ↑ Anera (۲۰۲۱-۰۳-۲۲). «What is Palestinian Culture?». Anera (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۵.
  19. ↑ "What Was Palestine Before 1948?". PCRF (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-15.
  20. ↑ Gelber, Y. Palestine, 1948.
  21. ↑ "Membership of the State of Palestine in international organizations (as of 25 May 2018)". MOFAE. Archived from the original on 29 December 2021. Retrieved 29 December 2021.
  22. ↑ Dpr 3. «History of the Question of Palestine». Question of Palestine (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۳.
  23. ↑ «The 1947 Partition Plan». ۲۱ آوریل ۲۰۲۲ – به واسطهٔ Published online by Cambridge University Press.
  24. ↑ "United Nations Resolution 181 | Map & Summary | Britannica". www.britannica.com (به انگلیسی). 2024-09-11. Retrieved 2024-09-13.
  25. ↑ «The Partitioning of Palestine | History of Western Civilization II». courses.lumenlearning.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۳.
  26. ↑ "The Arab-Israeli War of 1948". https://history.state.gov/milestones/1945-1952/arab-israeli-war (به انگلیسی). {{cite web}}: External link in |وبگاه= (help)
  27. ↑ "Israeli-Palestinian Conflict Timeline". CFR Education from the Council on Foreign Relations (به انگلیسی). 2024-07-02. Retrieved 2024-09-13.
  28. ↑ "Arab-Israeli wars | History, Conflict, Causes, Summary, & Facts | Britannica". www.britannica.com (به انگلیسی). 2024-09-09. Retrieved 2024-09-13.
  29. ↑ "From 1947 to 2023: Retracing the complex, tragic Israeli-Palestinian conflict". France 24 (به انگلیسی). 2023-10-11. Retrieved 2024-09-13.
  30. ↑ "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on 6 July 2010. Retrieved 2010-07-06.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (link) "International Court of Justice Reports of Judgments, Advisory Opinions and Orders – Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory Advisory Opinion of 9 July 2004 ". Retrieved 11 August 2013
  31. ↑ Ben-Naftali, Orna; Gross, Aeyel M.; Michaeli, Keren (2005). "Illegal Occupation:Framing the Occupied Palestinian Territory". Berkeley Journal of International Law. 23 (3): 552. Archived from the original on 7 February 2017. Retrieved 9 October 2018. "gradually substituting the terms....Palestinian occupied territories
  32. ↑ International Court of Justice (2024-07-19). "Legal Consequences arising from the Policies and Practices of Israel in the Occupied Palestinian Territory, including East Jerusalem" (PDF). دیوان بین‌المللی دادگستری. Retrieved 2024-07-19.
  33. ↑ "RE: Inclusion of new country name and code elements" (PDF). International Organization for Standardization. 22 July 2011. Archived from the original (PDF) on 22 July 2011.
  34. ↑ Le More, Anne (2008). International assistance to the Palestinians after Oslo: political guilt, wasted money. Routledge studies on the Arab-Israeli conflict. Vol. 1. London and New York: روتلج. p. 27. ISBN 978-0-415-45385-1.
  35. ↑ ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ "December Overview" (PDF). UNOCHA. December 2009. Archived from the original (PDF) on 16 February 2010. Retrieved 3 January 2010.
  36. ↑ "Israeli practices affecting the human rights of the Palestinian people in the Occupied Palestinian Territory, including East Jerusalem: Report of the Secretary-General (UN Doc. A/71/364)". United Nations. 30 August 2016. Retrieved 29 November 2016.
  37. ↑ Le More, Anne (2008). International assistance to the Palestinians after Oslo: political guilt, wasted money. Routledge studies on the Arab-Israeli conflict. Vol. 1. London and New York: روتلج. p. 29. ISBN 978-0-415-45385-1.
  38. ↑ "European Union, Trade in goods with Occupied Palestinian Territory" (PDF). European Commission / Directorate-General for Trade. 4 November 2016. Archived from the original (PDF) on 2019-05-28. Retrieved 29 November 2016.
  39. ↑ "Council conclusions on the Middle East Peace Process". Council of the European Union. 18 January 2016. Retrieved 29 November 2016. The Council highlights the importance of unhindered work of civil society both in Israel and the occupied Palestinian territory and follows recent developments in this regard with concern.
  40. ↑ "Occupied Territories or Disputed Territories?". Jerusalem Center for Public Affairs. Retrieved 27 June 2023.
  41. ↑ Jonathan Kuttab; Claude Klein (2000). "5. Access to Jerusalem and the Holy Places". Jerusalem:Points Beyond Friction and Beyond. Kluwer Law International. p. 68. ISBN 9041188436.
  42. ↑ Barahona, Ana (2013). Bearing Witness – Eight weeks in Palestine. London: Metete. p. 12. ISBN 978-1-908099-02-0.
  43. ↑ قطعنامه ۴۴۶ شورای امنیت، قطعنامه ۴۶۵ شورای امنیت، Resolution 484, among others
  44. ↑ "Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory". دیوان بین‌المللی دادگستری. 9 July 2004. Archived from the original on 28 August 2007. Retrieved 27 September 2006.
  45. ↑ "Conference of High Contracting Parties to the Fourth Geneva Convention: statement by the International Committee of the Red Cross". کمیته بین‌المللی صلیب سرخ. 5 December 2001. Archived from the original on 7 February 2011. Retrieved 27 September 2006.
  46. ↑ "Applicability of the Geneva Convention relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War, of 12 August 1949, to the Occupied Palestinian Territory, including Jerusalem, and the other occupied Arab territories". United Nations. 17 December 2003. Archived from the original on 3 June 2007. Retrieved 27 September 2006.
  47. ↑ "EU-Settlements Watch" (PDF). 1 February – 31 July 2002. Archived from the original (PDF) on 2009-09-07.
  48. ↑ Shlomo Slonim, Jerusalem in America's Foreign Policy: 1947–1997, Martinus Nijhoff Publishers, 1998 pp.332–333.
  49. ↑ Menachem Klein, ['Jerusalem: The Contested City,'] C. Hurst & Co. Publishers, 2001 pp.189ff. , passim.
  50. ↑ Korman, Sharon (31 October 1996). The Right of Conquest: The Acquisition of Territory by Force in International Law and Practice. Clarendon Press. ISBN 978-0-19-158380-3 – via Google Books.
  51. ↑ Dugard, John (1987). Recognition and the United Nations. Cambridge: Grotius Publications Limited. pp. 111–115. ISBN 0-521-46322-X.
  52. ↑ 'Cost of occupation – over $50 billion,' وای‌نت، 9 June 2007
  53. ↑ 'Occupation costs Palestinians 'billions',' الجزیره (شبکه خبری), 9 October 2013
  54. ↑ Human Rights Watch, 1 February 2010; Stateless Again – II. International and Jordanian Law
  55. ↑ 'Gaza in 2020: A liveable place?', اونروا، August 2012
  56. ↑ 'Humanitarian Fact Sheet on the Jordan Valley and the Dead Sea Area,' بایگانی‌شده در ۷ نوامبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine OCHA, February 2012.
  57. ↑ O'Brien, Patricia (2012-12-21). "Issues related to General assembly resolution 67/19 on the status of Palestine in the United nations" (PDF). United Nations. Archived from the original (PDF) on 2016-03-31. Retrieved 2018-10-09.
  58. ↑ Gharib, Ali (2012-12-20). "U.N. Adds New Name: "State of Palestine"". دیلی بیست. Archived from the original on 1 January 2013. Retrieved 2013-01-10.
  59. ↑ "Name change for State of Palestine and other minor corrections" (PDF). International Organization for Standardization. 3 November 2013. Archived from the original (PDF) on 3 November 2013.
  60. ↑ McHigh, Jess (19 August 2015). "Israel-Palestine Conflict: French UN Security Council Resolution Off The Table in Favor of Palestinian Statehood?". International Business Times. Retrieved 22 October 2015.
  61. ↑ United Nations. "UN Charter". United Nations. Archived from the original on 26 September 2011. Retrieved 21 November 2014.
  62. ↑ FAQ: The Peace process with the Palestinians – Dec 2009. Mfa.gov.il. Retrieved 2012-01-15.
  63. ↑ From "Occupied Territories" to "Disputed Territories," by Dore Gold بایگانی‌شده در ۹ ژوئیه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Jcpa.org. Retrieved 2012-01-15.
  64. ↑ Keinon, Herb. "Politics: Fatah-Hamas unity talks breed Likud harmony". The Jerusalem Post. Retrieved 21 June 2014.
  65. ↑ "Set 'timetable' to end Israeli occupation, Palestine to UN". Arab Herald. 28 August 2014. Retrieved 28 August 2014.
  66. ↑ "Palestine Liberation Organization - Intifada, Oslo, Peace Process | Britannica". www.britannica.com (به انگلیسی). 2024-09-13. Retrieved 2024-09-13.
  67. ↑ unesdoc.unesco.org https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000082711_eng. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۳. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  68. ↑ «سازمان ملل به دولت فلسطینی رأی مثبت داد‬». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۹-۱۵.
  69. ↑ «'کشور فلسطین' به کنوانسیون ژنو پیوست». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰۱۴-۰۴-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۹-۱۵.
  70. ↑ «واکنش «بایدن» پیرامون به‌رسمیت شناختن کشور فلسطین توسط اروپایی‌ها». خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency. ۲۰۲۴-۰۵-۲۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۵-۲۲.
  71. ↑ «کاخ سفید: بایدن با «به رسمیت شناختن یکجانبه» کشور فلسطین مخالف است». العربیه.
  72. ↑ "146 countries now recognise a Palestinian state - Al-Monitor: The Middle Eastʼs leading independent news source since 2012". www.al-monitor.com (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-13.
  73. ↑ www.euronews.com https://www.euronews.com/2024/05/22/timeline-which-countries-have-recognised-palestinian-state-when-and-why. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۳. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  74. ↑ Irwin، Colin (۲۰۲۴-۰۵-۲۲). «As international support for an independent Palestine grows, here's what Israelis and Palestinians now think of the two-state solution». The Conversation (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۳.
  75. ↑ "Spain, Ireland and Norway recognize a Palestinian state. Why does that matter?". AP News (به انگلیسی). 2024-05-22. Retrieved 2024-09-13.
  76. ↑ «نروژ، اسپانیا و ایرلند کشور فلسطین را به رسمیت می‌شناسند». euronews. ۲۰۲۴-۰۵-۲۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۵-۲۲.
  77. ↑ "Spain, Norway, Ireland, and who else? The countries that recognise a Palestinian state". SBS News (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-13.
  78. ↑ «ارمنستان به قطار شناسایی کشور مستقل فلسطین پیوست». خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency. ۲۰۲۴-۰۶-۲۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۶-۲۱.
  79. ↑ «ارمنستان، کشور فلسطین را به رسمیت شناخت».
  80. ↑ AJLabs. "Mapping which countries recognise Palestine in 2024". Al Jazeera (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-13.
  81. ↑ parsi.euronews.com https://parsi.euronews.com/2025/09/21/recognition-of-the-state-of-palestine-a-symbolic-action-or-a-turning-point. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۹-۲۲. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  82. ↑ Zimmerman, Bennett; Seid, Roberta; Wise, Michael L. (May 1, 2006). "Begin-Sadat Center for Strategic Studies publishes "The Million Person Gap" English Hebrew". Israel Demography (به انگلیسی) (15).
  83. ↑ "State of Palestine Population (2024) - Worldometer". www.worldometers.info (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-11.
  84. ↑ "Palestine". GEOCHIVE. GEOCHIVE. Archived from the original on 24 October 2012. Retrieved 3 October 2015.
  85. ↑ «Gaza». www.globalsecurity.org. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۹-۳۰.
  86. ↑ «Monthly Averages for». web.archive.org. ۲۰۰۹-۰۲-۱۰. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ فوریه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۹-۳۰.
  87. ↑ «Weather in Palestine». gopalestine.org (به انگلیسی). ۲۰۱۶-۰۲-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۵.

پیوند به بیرون

برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=فلسطین&oldid=43122535»