قارون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قارون (به عبری: קֹרַח) از افراد بنی اسرائیل (مصر باستان)، معاصر موسی پیامبر و به قولی پسر عموی وی بود.

او جاه طلب، بخیل، حسود و بسیار ثروتمند بود آنچنانکه چند تن زورمند زیر بار کلیدهای مخازن و دفاتر حساب اموالش زانو میزدند.هر چند او را اندرز می دادند که به مال دنیا مغرور نشود،و آن را در راه خیر مردم صرف کند،نمی پذیرفت.وی در پرداخت زکات بخل ورزید و عاقبت حیله ای اندیشید تا موسی را با سلاح تهمت مغلوب کند.پس با زنی تبهکار تبانی کرد تا وی در حضور قوم از موسی تظلم کند و او را به زنا متهم سازد.چون صبح فرا رسید،قارون در مجمع بنی اسرائیل رو به موسی کرد و گفت:آیا در تورات وارد نشده که زانی را باید سنگسار کرد؟موسی گفت:آری.قارون گفت:پس تو به حکم تورات و فتوای خودت باید سنگسار شوی،زیرا با فلان زن زنا کرده ای.موسی زن را احضار کرد و اورا قسم داد تا حقیقت امر را در حضور قوم بیان کند.زن گفت:آنچه قارون می گوید تهمت و افترا است،و من گواهی می دهم که قارون دروغگو است.آنگاه موسی دربارۀ او نفرین کرد و خدا زلزله ای سخت پدید آورد و زمین« قارون،خانه و گنجش»را به کام خود کشید.دربارۀ تشخیص هویت قارون با رجال تاریخی میان محققان اختلاف است.[۱]

داستان قارون در سوره قصص، آیه‌های ۷۶ تا ۸۲ آمده است.

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ فارسی دکتر محمد معین،جلد ششم،صفحۀ ۱۴۲۷