ابولهب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابولهب (با نام اصلی عبدالعزی بن عبدالمطلب) کنیه‌ای است که قرآن (سوره تبت آیه ۱) و مسلمانان بر یکی از عموهای محمد، پیامبر اسلام اطلاق کرده‌اند. ابولهب در ۲۴ رمضان سال ۲ ه. ق درگذشت. این مرد تا هنگام مرگ یکی از بزرگترین و سخت‌ترین دشمنان محمد بود و می‌توان علت این دشمنی را که مخالفت با عصبیت قومی و خانوادگی عرب بود از ام‌جمیل همسر ابولهب دانست که دختر حرب بن امیه و خواهر ابوسفیان و عمهٔ معاویه است. در سورهٔ تبت در قرآن دربارهٔ او این گونه سخن رفته است: بریده باد! هر دو دستان ابولهب که هر گز مال و ثروتش به حالش سودی نبخشید؛ و سرنوشت او در قرآن این گونه بیان شده است که خداوند او و همسرش را همانند هیزم‌های دوزخ می‌کند و می‌سوزاند.

منابع[ویرایش]

  • دائرةالمعارف اسلامی، محمدرسول فرهنگ‌خواه، نشر عطائی، ۱۳۵۹، صفحهٔ ۱۸.
  • قرآن کریم