اصحاب صفه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اصحاب صُفّه گروهی از مهاجرین و از یاران محمد پیامبر اسلام بودند که پس از هجرت به مدینه، به‌خاطر ازدست‌دادن یا رهاکردن خانه و اموال و جایگاه خود در مکه، با پذیرش فقر به عبادت و تعلیم و تعلم و جهاد روی آوردند. و چون خانه نداشتند پیامبر اسلام آنان را در قسمت شمالی مسجد پیامبر و در محلی مسقف و بزرگ و ظاهراً ایوان‌مانند اسکان داد و به‌همین‌دلیل به اصحاب صفّه معروف شدند. پیامبر از اصحاب صفه بسیار حمایت می‌کرد و مقرری روزانه از درآمد عمومی بیت المال برای آنها مقرر داشته روزانه به آنها می دادند.

تعداد آنان چهارصد نفر بوده است.[۱]

برخی از اصحاب صفه[ویرایش]

برخی از صحابهٔ معروف محمد از این گروه بودند مانند ابوذر غفاری، سلمان، بلال بن رباح، وائله بن اسقع و ابوهریره.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. رسولی محلاتی، سید هاشم. خلاصه تاریخ اسلام جلد دوم زندگانی امیرالمومنین و فاطمه زهرا و امام حسن مجتبی علیهم السلام.. دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1379. 27. شابک ‎‎۹۶۴-۴۳۰-۲۰۳-۶. 
  2. ابوطالبی، «اصحاب صفه»، دائرةالمعارف اسلامی، ۹:‎ ۱۳۷.

منابع[ویرایش]