شیخ محمد بهاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شیخ محمد بهاری از علماء و عرفا معاصر شیعه است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

شیخ محمد بهاری همدانی فرزند میرزامحمد در سال ۱۲۶۵قمری (۱۲۲۸ خورشیدی) در شهر بهار چشم به جهان گشود. حاج میرزا محمّد بهاری دارای ۳ پسر به نام‌های: صادق، فرّخ و محمّد و یک دختر به نام خانم بود. حاج میرزا محمّد کاسب بود و وضعیت مالی نسبتاً خوبی داشت. از قراین و شواهد پیداست که او از راه خرید و فروش و کشاورزی، امرار معاش می‌کردشیخ محمد در سی‌ودو سالگی با اخذ درجهٔ اجتهاد به نجف عازم شد. وی در نجف از همراهان ملا حسین‌قلی همدانی گردید و تا پایان حیات ملاحسینقلی همراه وی بود. شیخ محمد در اواخر عمر به زادگاهش بهار برگشت و در سال ۱۳۲۵ قمری (۱۲۸۶ خورشیدی) درگذشت.[۱]

آثار[ویرایش]

  • تذکرةالمتقین

استادان[ویرایش]

نظر دیگران[ویرایش]

شاگردان[ویرایش]

نمونه‌ای از اشعار[ویرایش]

شیخ بهاری در کتاب تذکرةالمتقین گفته‌است:

دؤنیاده حق سنی منه ورسین، جزا گؤنؤ قوی ایله‌سین بهشت‌ده غلمان مضایقه
من دین و دل نه نوعیله سندن اسیرگه‌ایم ترسایه دینین اتمه‌دی صنعان مضایقه

یعنی: خدا در دنیا تو را به من عطا کند. بگذار در روز جزا غلمان (کنایه از نعمات بهشتی) در بهشت التفات خود را از ما مضایقه کند. من چگونه دین و دلم را از تو دریغ کنم؛ در حالی که شیخ صنعان دینش را (از یک دختر) دریغ نداشت.[۲]

بیت ذیل نیز منسوب به اوست:

زاهد منی آللاتمه اُ دؤنیاده اُت اُلمزاُنلار کی یانَرلر، اُتی بوردن آپارَرلر

یعنی: ای زاهد مرا فریب مده، در آن دنیا (قیامت) آتشی نخواهد بود؛ (بلکه) کسانی که (در آتش دوزخ) می‌سوزند، آتش را از این‌جا (با خود) می‌برند.

منابع[ویرایش]

  1. مقدمه کتاب تذکرةالمتقین، محمد بهاری همدانی، انتشارات نهاوندی، ۱۳۷۵
  2. هفته‌نامهٔ سینا ویژه کنگرهٔ آیت‌الله شیخ محمد بهاری (۳۰آبان۸۷)
  • گلشن ابرار/جلد ۳
  • مقدمه تذکرةالمتقین
  • تاریخ حکماء و عرفای متأخر

پیوند به بیرون[ویرایش]