ابوحمزه خراسانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابوحمزه عبدالرحمان محمد بن ابراهیم نیشابوری(مرگ ۲۹۰ هجری)، از صوفیان و عارفان ایرانی در سده سوم هجری بود.کتابی به نام «المنتمین امن‌السیاح والعباد والمتصوفین » ازو به جای مانده است.


ابوحمزه، در اوایل جوانی برای طلب دانش‌ها از زادگاهش نیشابور، به عراق سفر کرد. اودر بغداد ساکن شد و با مشایخ همچون: جنید بغدادی، ابوتراب نخشبی و ابوسعید خراز، هم‌صحبت شد. جامی در باره او نوشته‌است:

ابوحمزه از جوانمردان مشایخ بود و در وجد و صحت حال، مانند نداشت، چنانکه چون آواز باد شنیدی، وجدش رسیدی.

ابوحمزه، در سال ۲۹۰هجری درگذشت و در کنار ابوحفص حداد در نیشابور، محله ملقاباد، دفن شد.

نام[ویرایش]

نام کنیه نام پدر شهرت نسب
عبدالرحمن محمد ابوحمزه ابراهیم ابوحمزه خراسانی خراسانی، نیشابوری

درباره او[ویرایش]

در کتاب تذکره الاولیا درباره ابوحمزه اینگونه نوشته شده‌است:

آن شریف اقران آن لطیف اخوان آن متمکن طریقت آن متوکل حقیقت آن کعبه مسلمانی ابوحمزهٔ خراسانی رحمةالله علیه از جملهٔ مشایخ بود و از اکابر طریقت و رفیع القدر و عالی همت بود و در فراست همتا نداشت و در توکل بی‌نهایت رسیده بود و در تجرید به غایت کشیده و ریاضات و کرامات او بسیار است و مناقب او بی شمار خلوات شایسته داشت بوتراب و جنید یافته بود.

منابع[ویرایش]

  • آثارالبلاد و اخبارالعباد قزوینی، ص۵۴۹و۵۵۰
  • تذکره الاولیاء، ص۵۵۳-۵۵۱
  • ترجمة رسالةقشیریه، ص۷۰و۷۱و۷۹۰
  • دایره المعارف بزرگ اسلامی جلد پنجم
  • ریحانه‌الادب، ج۷ ص۷۱
  • طبقات‌الصوفیه ه، ص۱۴۵و۱۴۴
  • فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص۴۴۸و۴۴۹
  • نفحات‌الانس، ص۶۹و۷۰و۶۸۸