ابوعثمان سعید حیری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سعید بن اسماعیل بن سعید بن منصور حیری نیشابوری از معتبرترین علما و فقهای قرن سوم هجری است.

آرامگاه سعید بن سلام و ابوعثمان حیری (رازی)، نیشابور. خراسان.

زندگی[ویرایش]

اصل ابوعثمان حیری از ری می‌باشد که در حیره (نیشابور) (در حدود آرامگاه خیام) زندگی می‌کرده‌است، دلیل انتساب وی به حیری نیز به همین دلیل است. ابوعثمان در سال ۲۸۹(قمری) در نیشابور وفات یافت.[۱]

از اطلاعات موجود در منابع برمی آید که وی در کودکی و جوانی به علم اندوزی پرداخت و در میان علوم بیشتر به علم حدیث اشتغال یافت.[۲] از همان ابتدا در وی احساسی وجود داشت که این علوم نمی تواند او را به مقصود راهنمایی و به حقیقت واصل کند.

از ابوعثمان در این باره چنین آورده اند: « پیوسته دلم طلب حقیقت می کردی اندر حال طفولیت و از اهل ظاهر نفرتی می نمودی و دانستمی لامحاله که جزین ظاهر که عامه بر آن اند نیز سری هست مر شریعت را تا به بلاغت رسیدم».[۲]

بدین ترتیب، او به تصوف روی آورد. ابوعثمان ابتدا مرید یحیی بن معاذ رازی بود، سپس به خدمت شاه شجاع کرمانی درآمد و سرانجام به جرگه شاگردان و یاران ابوحفصحداد پیوست و مشی عرفانی اش را رونق بخشید.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. تاریخ علمای نیشابور، ص۹۳و۹۴
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ کشف المحجوب. 166 و 167. 
  3. کشف المحجوب. 167. 

منابع[ویرایش]

  • کمالی، ابوالقاسم، تاریخ علمای نیشابور (از قرن اول هجری تاکنون)، نشر طلایی، پاییز ۱۳۸۶