قوالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

موسیقی قَوّالی یکی از شاخه‌های موسیقی عرفانی است که بیشتر در کشور پاکستان رواج دارد. قوالی که آمیخته با عبادت است، همواره مورد اعتراض گروه‌های افراط‌گرای اسلامی بوده‌است.[۱]

ریشه موسیقی قوالی به ۶ سده پیش بازمی‌گردد.[نیازمند منبع] زمانی که نوادگان تیمور لنگ بنا به وصیت پدربزرگانشان سعی به گردهماییِ هنرمندان و اهل ادب در دهلی، آگرا و لاهور نموده و دوران طلاییِ شکوفاییِ ادبیات، معماری و موسیقی را از بهترین عوامل فرهنگیِ ایران و هند پایه‌گذاری کردند. علی بن عثمان هجویری پایه‌گذار صوفی‌گری در هندوستان، معین‌الدین چشتی و پیروانِ او به هنگام همایش، اشعار مولایانِ خود را بصورت سروده‌هایی اجرا می‌نمودند که به قوال شهرت یافت. قوال که به عواملِ ادبی و موسیقی غنی شده بود در نهایت گسترده‌ترین سبک موسیقی سنتی در هندوستان و پاکستان گردید.

درخشانترین ستاره در موسیقی قوالی نصرت فاتح علی خان بود. فاتح علی در تمام ترانه‌های عرفانی‌اش روی دو موضوع مذهب و خدا تمرکز می‌کرد او خدا، پیامبر اسلام و همه پرهیزگاران را می‌ستود و از آنها الهام می‌گرفت[نیازمند منبع] همزمان با نصرت، عزیز میا چهره شاخص دیگر قوالی بود؛ و با داشتن فوق لیسانس در فارسی و اردو و عربی شعر هم می‌سرود و بهترین اشعار را استفاده می‌کرد.

منابع[ویرایش]