سمنون ابن حمزه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سمنون ابن حمزه یا ابوالحسن سمنون ابن عبدالله از مشایخ و عُرفای قرن سوم هجری قمری است. او متولد بصره و ساکن بغداد بود و از مریدان سری سقطی و محمد ابن علی قصاب بشمار می آمد.

با وجودیکه اکثر عارفان معرفت را بر مُحبت ترجیح داده اند، مشرب او بر محبت استوار بود و او را سمنون‌المُحب لقب داده اند هرچند که خود را سمنون‌الکذّاب می نامید. وفات او در نیشابور و در سال ۲۹۰ یا ۲۹۸ هجری قمری بود.

از سخنان اوست:

تصوف آن است که هیچ مِلک تو نباشد و تو مِلک هیچ چیز نباشی.

[۱][۲][۳][۴]

منابع[ویرایش]

  1. ژوکوفسکی. کشف‌المحجوب (هجویری). طهوری، ۱۳۷۱. 
  2. بدیع‌الزمان فروزانفرر. ترجمه رساله قشیریه. علمی فرهنگی، ۱۳۶۱. 
  3. زهرا بشیر گنجی. «سمنون بن حمزه». دانشنامه جهان اسلام، ۱۳۸۷. 
  4. عطار نیشابوری. گزیده تذکره‌الاولیا. شرکت سهامی کتابهای جیبی.