توسل به نتیجه‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

توسّل به نتیجه‌ها (به لاتین: argumentum ad consequentiam) یک مغالطهٔ علّی است که در آن از دل‌خواه بودن نتیجه‌های یک مدّعا، نتیجه گرفته می‌شود که آن مدّعا درست است یا از دل‌خواه نبودن نتیجه‌های یک مدّعا نتیجه گرفته می‌شود که آن مدّعا نادرست است.[۱]

مثال‌ها[ویرایش]

مثال ۱

«A: من فکر می‌کنم سرانجام با برخورد شهاب‌سنگی بزرگ، حیات در کرهٔ زمین به پایان خود خواهد رسید.

B: چطور یه همچین چیزی می‌گی؟ یک کم فکر کن ببین در این صورت چه بلایی سر انسان‌ها میاد.»

مثال ۲

«A: من به وجود خدا باور ندارم.

B: تو باید خدا رو باور داشته باشی چون در غیر این‌صورت تو اون دنیا باید تا ابد عذاب بکشی.»

پانویس[ویرایش]