روان‌شناسی جنایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

روان‌شناسی جنایی شاخه‌ای از دانش روان‌شناسی است که به عوامل روانی مربوط به جرم و بزهکاری می‌پردازد. روانشناسی جنایی علم مطالعه شخصیت بزهکاران و نیز روش های بازاجتماعی شدن آنان و بررسی نقش محیط (به معنای عام) بر رفتار مجرمانه است.[۱] به بیان جامع‌تر می‌توان اینگونه بیان کرد که علم مطالعهٔ شخصیت تبهکار و شناخت دلایل و انگیزه‌های تبهکاری است که این دلایل و انگیزه‌ها به شیوه‌های جامعه‌پذیری، اجتماعی شدن، تجربه‌های دوران کودکی و محیط زندگی و همچنین نقش ژنتیک و اختلالات روان شناختی در ایجاد شخصیت فرد تبهکار در هنگام اعمال جرم اشاره می کند. در یک جمله روانشناسی جنایی را می‌توان ((مطالعه ی علمی رفتار جنایی و فرایندهای ذهنی‌ای که در ارتکاب جرم نقش دارند))، تعریف کرد[۲].

کار روان‌شناسان جنایی معمولاً یافتن روش‌هایی برای پیشگیری از جنایت دوبارهٔ مجرمین باسابقه یا جنایتکاران دارای اختلال روان است. از وظایف دیگر این گونه روان‌شناسان، تهیه کردن پرونده‌های روان‌شناختی برای بزهکاران باسابقه و پرسابقه و بررسی دلایل روحی و روانی این جنایت‌ها است.

اهداف[ویرایش]

بازسازی،بازپروری و درمان مجرمان

بازپذیری اجتماعی وادامه ی درمان

تلاش در برطرف نمودن عوامل اجتماعی مولد جرم

علوم جنایی[ویرایش]

علوم جنایی در تلاش است با بهره‌گیری از دانش شاخه‌های زیرمجموعه خود، از جمله حقوق کیفری، جرم‌شناسی، سیاست جنایی، فلسفه کیفری، جامعه‌شناسی جنایی و کیفری، روانشناسی جنایی و کیفری و جرم‌یابی، حقوق کیفری بین‌المللی و سایر شاخه‌های خود، به تحلیل مسائل اجتماعی بپردازد[نیازمند منبع].

نیم‌رخ جنایی[ویرایش]

تکنیکی که بر پایه آن خصیصه‌های روان و شخصیت یک بزهکار یا بزهکاران بر ریشه رفتارهای فعلیت یافته در ارتکاب بزه پیش‌بینی می‌شود[۳]

پی‌نوشت و منبع[ویرایش]

  1. گسن، ریموند(1988) ترجمه مهدی کی نیا، مقدمه ای بر جرم شناسی؛ تهران 1370
  2. بارتول،1995 به نقل از ستوده و همکاران(1384)-ص؛21
  3. Rossi, D. (1982). Crime scene behavioral analysis: Another tool for the law enforcement investigator. Police Chief, 18(4),152–155.