روان‌شناسی زبان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

روان‌شناسی زبان علم مطالعه عوامل روان‌شناختی و عصب‌شناختی اکتساب، کاربرد، درک و تولید زبان است. مطالعات اولیه در حوزه روان‌شناسی زبان عمدتاً فلسفی بوده، چرا که در گذشته داده‌های منسجمی درباب نحوه عملکرد مغز در دسترس نبوده است. روان‌شناسی زبان به مطالعه آن دسته از فرایندهای شناختی می‌پردازد که تولید جملات دستوری و معنادار و نیز درک واژه‌ها، پاره‌گفتارها، و متن را ممکن می‌سازند.

پژوهش‌های نوین روان‌شناسی زبان از زیست‌شناسی، علم اعصاب، علوم شناختی، و نظریه اطلاعات بهره می‌گیرد تا نحوه پردازش زبان توسط مغز را مورد مطالعه قرار دهد.

پیوند به بیرون[ویرایش]

پی‌نوشت و منبع[ویرایش]