توسل به مرجعیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

توسل به مرجعیت مغالطه‌ای است که در آن دلیل درست بودن یک گزاره این دانسته می‌شود که کس/کسانی دیگر آن را درست می‌دانند. خود یک مرجع یک دلیل منطقی برای اثبات یک گزاره نیست اما دلیل‌هایی که آن مرجع برای اثبات آن گزاره آورده‌است، ممکن است دلیل‌هایی منطقی باشند و درصورت ارائه، این دلیل‌ها باید بررسی شوند.[۱]

مثال‌ها[ویرایش]

مثال ۱

A: ختنه کردن از نظر بهداشتی خیلی سودمند است.

B: از کجا میدانی؟

A: عموی من که یک پزشک متخصص است این را به من گفته.

مثال ۲

A: امشب خورشیدگرفتگی داریم. باید حتماً نماز آیات بخونیم.

B: چرا؟

A: چون تو رساله نوشته.

مثال ۳

A: ببینم تو چرا تازگی‌ها اینقدر می‌خوابی؟

B: چون تو مقالهٔ پروفسور ایزابل نوشته که خواب برای سلامتی مفید است.

پانویس[ویرایش]