فقه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 مجموعه مقالههای |
|
|---|---|
| اصول | |
| اصول خاص تشیع | |
| فروع | |
| فروع خاص تشیع | |
| منابع اسلامی | |
| شخصیتها | |
|
محمد |
|
| مذهبها | |
| مذاهب فقهی | |
| مذاهب کلامی | |
| علوم اسلامی | |
| تاریخ اسلام | |
|
امویان • عباسیان |
|
| جغرافیای اسلام | |
|
مکه • مدینه
|
|
فقه یکی از علوم اسلامی است که پیرامون اجتهاد و استنباط احکام شرعی فرعی اسلامی از روی دلایل تفصیلی آن در منابع چهارگانه فقه بحث میکند.
[ویرایش] منابع و مصادر فقه
منابع فقه اسلامی از دیدگاه فقهای شیعه ، عبارتند از : کتاب ، سنت ، عقل و اجماع. فقهای مذاهب اهل سنت ، (از جمله حنفیان) ، قیاس را نیز از جملة منابع استنباط دانسته اند.
[ویرایش] مکاتب فقهی
در نزد اهل سنت که به بسته بودن باب اجتهاد معتقداند ، مذاهب فقهی منحصر در چهار مذهب حنبلی و مالکی و حنفی و شافعی است و از این رو علم فقه در نزد اهل سنت عمدتاً به معنای آموزش و اشاعه مکتب فقهی این چهار پیشوای فقهی اهل سنت است. اما مکتب فقهی شیعه که به مذهب جعفری موسوم است ، برای هر مجتهدی و در هر زمانی قدرت استنباط قائل است و در نتیجه معتقد است که باید هر مومن مکلف یا خود مجتهد باشد و یا در فروع فقهی از یک مجتهد واجد شرایط پیروی و تقلید کند. اهل سنت تنها روایات موثقی را که از پیامبر اسلام رسیده، و حاکی از قول یا فعل اوست، به عنوان یکی از منابع استنباط قبول دارند، اما شیعیان در استنباط احکام، بر روایاتی که از ائمه اطهار رسیده نیز در کنار احادیث پیامبر اسلام ، اتکا میکنند.
