غیبت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

غیبت کردن به معنی نقل بدی‌های یک فرد در جمعی که او در آن حضور ندارد به کار می‌رود. اصطلاح دیگری که معادل این معنای غیبت است، پشت سر کسی بدگویی کردن یا پشت سر کسی حرف زدن است. [۱] زمانی آن چه که پشت سر کسی گفته می‌شود غیبت نام می‌گیرد که اولاً آن فرد از شنیدنش ناراحت شود، و دوم آن که آن حرف راست باشد. اگر آن چه که پشت سر فردی گفته شده، راست نباشد، بهتان یا تهمت نام می‌گیرد.[۲] غیبت در لغت به معنی حضور نداشت یک فرد در یک مکان خاص است.[۳]

غیبت در اسلام[ویرایش]

از دید اسلام، غیبت کردن به معنای اخیر آن، گناه شمرده می‌شود.[نیازمند منبع] غیبت از مومن از گناهان کبیره است. یکی از راه های جلوگیری از غیبت منع کردن از آن به هنگام شنیدنش می باشد.گناه شنونده غیبت بزرگتر است زیرا اگر غیبت کننده را از عملش منع ننماید غیبت کننده حریص می گردد و عملش را در مجالس دیگر تکرار می کند.[۴]

احادیث[ویرایش]

  • بدان که هر کس برادرش را احسان نماید و در مجلسی که غیبتی از او می شود آن غیبت را رد کند خداوند هزار در بدی را در دنیا و آخرت به روی او می بندد پس اگر توانست و ردّ غیبت نکرد بار گناهی بر دوش اوست که هفتاد برابر گناه غیبت کننده است.[۵]
  • دشنام دادن به مومن فسوق است و کشتن و جنگ با او کفر است و خوردن گوشتش (یعنی غیبت) از معاصی خداوند است و حرمت مالش همانند حرمت خوردن خون او می باشد.[۶]

پانویس[ویرایش]

  1. عمید، حسن. فرهنگ عمید. تهران: مؤسسه انتشارات امیرکبیر، ۱۳۶۳. ص ۱۷۹۲. 
  2. لغت‌نامهٔ دهخدا، مدخل غیبت.
  3. عمید، حسن. فرهنگ عمید. تهران: مؤسسه انتشارات امیرکبیر، ۱۳۶۳. ص ۱۷۴۵. 
  4. سید محمد جواد غروی، مبانی حقوق در اسلام،1373، نشر جهاد دانشگاهی، فصل چهارم : حقوق فرد و جامعه، صفحه205 و 206
  5. من لا یحضره الفقیه
  6. روضه وافی، ابواب المواعظ، باب مواعظ الرسول، صفحه 48
جستجو در ویکی‌گفتاورد مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به غیبت در ویکی‌گفتاورد موجود است.