نجس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نجس، در اصطلاح فقه اسلامی، به مواردی اطلاق می‌شود که تماس با آن‌ها و آن چه با شرایطی به آنها برخورد کند، نوعی از خباثت -یعنی همان نجاست- را به برخورد کننده منتقل می‌کند که در پی آن احکامی خاصی برای شیء دارای نجاست -که متنجس نامیده می‌شود- به وجود می‌آید. برای مثال با لباس متنجس -به استثنای مواردی- نمی‌توان نماز به جا آورد. البته به وسیله عمل تطهیر که شرایط خاص خود را دارد می‌توان این نجاست و خباثت را از شی زائل نمود؛ خوردن و آشامیدن نجاسات حرام است.

در لغت[ویرایش]

راغب اصفهانی در مفردات می‌نویسد که نجاست به معنی هرگونه پلیدی است و در دو گونه است: پلیدی حسی و پلیدی باطنی. طبرسی در تفسیر مجمع‌البیان می‌نویسد: به هرچیزی که سرشت انسان از آن متنفر است نجس گفته می‌شود.[۱]

در قرآن[ویرایش]

در قرآن در آیهٔ ۲۸ سورهٔ توبه کلمهٔ نجس به کار رفته است:[۲] «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! حق این است که مشرکان نجس‌اند...»[۳]

نجاسات در فقه شیعه[ویرایش]

نجاسات در نزد اهل سنت[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. مکارم شیرازی، ناصر و جمعی از نویسندگان. تفسیر نمونه. ج. ۷. دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۴. ص ۳۴۸-۳۴۹سوره توبه، آیه ۲۸ 
  2. راغب اصفهانی, حسین بن محمد و غلامرضا خسروی حسینی. ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن با تفسیر لغوی و ادبی قرآن. ج. 3. ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن با تفسیر لغوی و ادبی قرآن. مرتضوی, 1374. 286. 
  3. قرآن، ترجمهٔ بهرام‌پور، سورهٔ توبه، آیهٔ ۲۸

Wikipedia contributors, "Najis," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Najis&oldid=195862290