ابوالعباس ایرانشهری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابوالعباس ایرانشهری یا حکیم ایرانشهری فیلسوف، ریاضی‌دان، طبیعی‌دان و ستاره‌شناس [۱] ایرانی [۲] قرن نهم میلادی بود.وی در شهر نیشابور متولد شد که همچنین به نام ایرانشهر نیز شناخته می‌شود و از همین رو وی نام ایرانشهری گرفته است.[۱]بر پایه منابع سنتی وی اولین فردی است که پس از ظهور اسلام در گستره جهان اسلام با فلسفه در ارتباط بود.[۳] او را استاد و معلم محمد زکریای رازی دانسته اند[۴].ناصر خسرو در کتاب زادالمسافرین او و رازی را از اصحاب هیولی معرفی می‌کند اما اندیشه‌های فلسفی وی را با وجود کفرآمیز بودن بر رازی رجحان می‌دهد.[۵] ابوالمعالی در بیان الادیان اعتقاد دارد که ایرانشهری خود را پیامبری می‌دانست و کتابی به زبان فارسی داشت که ادعا می‌کرد به وسیله یک فرشته به نام هستی برای جایگزینی با قرآن به او وحی شده است.او پیرو هیچ دین زمان خود نبود.وی چندین کتاب به زبان‌های فارسی و عربی نگاشته است که برخی از آنها توسط بیرونی و ناصرخسرو ذکر شده‌اند اما هیچ کدام از آنها در دسترس نیست.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ Daryoush Kargar and EIr, "IRĀNŠAHRI" in Encyclopaedia Iranica. Accessed via online in Nov, 2010 at: [۱]
  2. Henry Corbin, "The voyage and the messenger: Iran and philosophy", North Atlantic Books, 1998. pg 72.
  3. Seyyed Hossain Nasr, "Philosophy and Cosomology," in Fryed, ed., The Cambridge History of Iran, pp 421. Quote: "the first person mentioned in traditional sources as having devoted himself to philosophy in the Islamic period is Abu'l-Abbas Iranshahri, who flourished in the 3rd/9th century.."
  4. زکریای رازی
  5. رازی ابوبکر محمد بن زکریا