مؤید فی‌الدین شیرازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هیبت‌الله بن موسی ابونصر شیرازی معروف به مؤید فی الدین شیرازی، از فلاسفه، شعرا و مبلغان اسلامی قرون چهارم و پنجم هجری قمری است. وی در سال ۳۹۰ هجری قمری در شیراز دیده به جهان گشود و در سال ۴۷۰ وفات یافت.

زندگانی[ویرایش]

موید فی الدین شیرازی، یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های دعوت دینی و سیاسی اسماعیلی در دوره فاطمیان بوده است. در اوج قدرت فاطمیان در طی قرن پنجم/ یازدهم بیشتر عمر خود را در خدمت خلیفه و امام اسماعیلی مستنصر بالله به عنوان داعی در منصب‌های مختلف اداری، سیاسی، نظامی و دینی گذرانید و سرانجام به بالاترین مقام در دعوت اسماعیلی یعنی مرتبه داعی الدعاتی رسید.

تالیفات[ویرایش]

از میان نوشته‌های موید، سیره او به ویژه دارای اهمیتی تاریخی است.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیا انگلیسی
  • خاطرات یک ماموریت: سیره دانشمند، سیاستمدار و شاعر اسماعیلی موید فی‌الدین شیرازی

نویسنده : کلم - ورنا، مترجم : بدره‌ای - فریدون، محل نشر : تهران، تاریخ نشر : ۱۳۸۳/۰۷/۱۵، شابک : ۹۶۴-۳۲۱-۲۲۶-۲