مباح

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مباح در لغت به معنای روا و جایز است[۱] و در اصطلاح فقه اسلام، عملی است که انجام و ترک آن بر مکلَف مساوی است؛ نه عذابی دارد و نه پاداشی. مانند: راه رفتن [۲]

پانویس[ویرایش]

  1. لغتنامه دهخدا[۱]
  2. محمد حسین فلاح‌زاده. آموزش فقه. چاپ بیست و سوم. قم: انتشارات الهادی، تابستان ۸۴. صفحه ۲۲. ISBN 964-400-157-5