ابن براج

شیخ ابوالقاسم عبدالعزیز بن نحریر بن عبدالعزیز بن البراج یا قـاضـی عـبدالعزیز حلبی معروف به ابن براج فقیه شیعه و قاضی عرب سدهٔ پنجم است. شاگرد سید مرتضی و شیخ طوسی است. از طـرف شـیخ طوسی به بلاد شام که وطنش بود فرستاده شد بیست سال در طرابلس شام قاضی بـود در سـال ۴۸۱ درگـذشـتـه اسـت. کـتـابهای فقهی او که بیشتر نام برده می شود، یکی به نام المهذب است و دیگری به نام جواهر.

زندگینامه

وی در مصر تولد یافت و در آن منطقه رشد و نما کرد تحصیلات خود را ابتدا در زادگاه خویش، سپس در بغداد ادامه داد تا اینکه یکی از فقهای نامدار شیعه در عصر خویش گردید. او از علم وسیع در زمینه فقه و علوم اسلامی برخوردار بوده است و تالیفات فراوان دارد. او در سال ۴۲۹ ه ق به جمع شاگردان علم الهدی پیوست و یکی از خواص شاگردان او قرار گرفت، پس از درگذشت سید ملازمت شیخ الطائفه را داشت، تا اینکه نمایندگی شیخ رادر حدود شام پذیرفت و خود یکی از مردان فقه معروف آن دیار گردید اواز سوی جلال الملک در سـال ۴۳۸ قضاوت منطقه طرابلس را پذیرفت و در آن منطقه به رتق و فتق امور مسلمین پرداخت.

تالیفات

۱ ـ جواهر الفقه

۲ ـ روضه النفس در احکام عبادات

۳ ـ شرحی بر جمل العلم و العمل علم الهدی (استاد خویش).

۴ ـ عماد المحتاج فی مناسک الحج.

۵ ـ الکامل.

۶ ـ المعالم.

۷ ـ المعتمد.

۸ ـ المنهاج.

۹ ـ الموجز

درگذشت

وی شب جمعه ۹ شعبان ۴۸۱ ه ق در هشتاد سالگی در طرابلس درگذشت.

منابع

• اندیشه شیعه، ابن براج