دوازده امام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دوازده امام جانشینان معنوی و سیاسی محمد، پیامبر اسلام، در شاخه اثنی عشری اسلام شیعه هستند.[۱] بنا به اصول دین، جانشین محمد انسان معصومی است که نه فقط با عدالت بر جامعه حکومت می‌کند، بلکه قانون الهی را حفظ و معنای تأویلی آن را تفسیر می‌کند. گفتار و کردار پیامبر و ائمه راهنما و الگویی برای جامعه‌اند تا از آن پیروی کنند؛ نتیجتاً آنان باید از گناه و اشتباه به دور باشند، و باید بر اساس دستور الهی، یا نص، از طریق پیامبر برگزیده شوند.[۲][۳] مسلمانان شیعه بر این باورند که حدیث دوازده خلیفه از پیش از دوازده امام خبر داده‌است.

گرچه امام دریافت‌کننده وحی نبود، ارتباط نزدیکی با خدا داشت که از آن طریق خدا او را راهنمایی می‌کند، و امام هم به نوبه خود مردم را راهنمایی می‌کند. همچنین متون مقدس نزد امام نظیر جفر و جامعه او را راهنمایی می‌کند. امامت یا باور به راهنمایی الهی باور بنیادین شاخه‌های اثنی عشری و اسماعیلی شیعه بوده، مبتنی بر این مفهوم است که خداوند بشریت را بدون دسترسی به راهنمایی الهی رها نمی‌کند.[۴]

بنا به اثنی عشریان، در هر عصری همواره امامی هست که متصدی همه امور آیین و قانون در جامعه مسلمان است. علی اولین امام این خط، و در نگاه اثنی عشری، خلیفه برحق پیامبر اسلام بود، که بازماندگان مذکر محمد از طریق دخترش فاطمه زهرا در پی او هستند. هر امام پسر امام قبلی است، جز حسین بن علی که برادر حسن بن علی بود.[۱] امام دوازدهم و آخر محمد المهدی است که اثنی عشریان باور دارند در حال حاضر زنده و در غیبت کبری است و باز خواهد گشت تا عدالت را به جهان بیاورد.[۴]

فهرست امامان[ویرایش]

شماره تصویر خطاطی نام
(کامل /کنیه)
عنوان
(عربی/ترکی)[۵]
تاریخ
ولادت
مرگ
(CE/AH)[۶]
اهمیت زادگاه علت و محل مرگ
و محل به خاک سپاری[۷]
۱ Alī.png علی بن ابیطالب
علی بن أبی طالب<أبو الحسن
امیرالمؤمنین
[۸]


المرتضی

(دوست داشته شده)


علی بن ابی‌طالب[۹]
600–661[۸]
۲۳(پیش از هجرت)–40[۱۰]
اولین امام شیعه و جانشین پیامبر برای همه شیعیان؛ برخی سنیان او را خلیفه چهارم هم می‌دانند. او تقریباً در همه طریقتهای اسلامی صوفی جایگاه والایی دارد; اعضای این محافل ارتباطشان با محمد را از طریق او پی می‌گیرند.[۸] مکه,
عربستان سعودی[۸]
توسط عبدالرحمان بن ملجم، از خوارج، در کوفه ترور شد، او را با شمشیری زهر آلود در هنگام نماز مورد ضربت قرار داد.[۸][۱۱]
مدفون در مسجد امام علی در نجف,
عراق.
۲ حسن بن علی

أبو محمد
المجتبی


(برگزیده)


İkinci Ali[۹]
624–670[۱۲]
3–50[۱۳]
He was eldest surviving grandson of محمد through Muhammad's daughter, Fatimah az-Zahra. Hasan succeeded his fa r as caliph in کوفه, and on basis of peace treaty with معاویه پسر ابی‌سفیان, he relinquished control of عراق following a reign of seven months.[۱۴] مدینه,
عربستان سعودی[۱۲]
به باور شیعه توسط همسرش به دستور معاویه مسموم شد. مدینه, عربستان سعودی [۱۵]
مدفون در بقیع, مدینه,
عربستان سعودی.
۳ شریف حسین
حسین بن علی
Abu Abdillah
أبو عبدالله
Sayyid ash-Shuhada


(Master of Martyrs)


Üçüncü Ali[۹]
626–680[۱۶]
4–61[۱۷]
He was a grandson of محمد and bro r of Hasan ibn Ali. Husayn opposed validity of خلیفه یزید. As a result, he and his family were later killed in نبرد کربلا by Yazid's forces. After this incident, سوگواری محرم has become a central ritual in Shi'a identity.[۱۶][۱۸] مدینه,
عربستان سعودی[۱۶]
Killed and beheaded at نبرد کربلا.[۱۶]
Buried at حرم حسین بن علی in کربلا,
عراق.
۴ سجاد
علی بن الحسین
Abu Muhammad
أبو محمد
al-Sajjad, Zayn al-'Abidin


(One who constantly Prostrates, Ornament of Worshippers)[۱۹]


Dördüncü Ali[۹]
۶۵۸/۹[۱۹] – 712[۲۰]
۳۸[۱۹]–95[۲۰]
Author of prayers in صحیفه سجادیه, which is known as " Psalm of Household of Prophet."[۲۰] مدینه,
عربستان سعودی[۱۹]
According to most Shi'a scholars, he was poisoned on order of Caliph ولید بن عبدالملک in مدینه, عربستان سعودی.[۲۰]
مدفون در بقیع, مدینه,
عربستان سعودی.
۵ Muhammad ibn Ali
محمد بن علی
Abu Ja'far
أبو جعفر
Baqir al-Ulum


( Revealer of Knowledge)[۲۱]


Beşinci Ali[۹]
677–732[۲۱]
57–114[۲۱]
Sunni and Shi'a sources both describe him as one of early and most eminent legal scholars, teaching many students during his tenure.[۲۱][۲۲] مدینه,
عربستان سعودی[۲۱]
According to some Shi'a scholars, he was poisoned by Ibrahim ibn Walid ibn 'Abdallah in مدینه, عربستان سعودی on order of Caliph هشام بن عبدالملک.[۲۰]
مدفون در بقیع, مدینه,
عربستان سعودی.
۶ Ja'far ibn Muhammad
جعفر بن محمد
Abu Abdillah
أبو عبدالله
as-Sadiq[۲۳]


( Honest)


Altıncı Ali[۹]
702–765[۲۳]
83–148[۲۳]
Established فقه امامیه and developed ology of Shi'a. He instructed many scholars in different fields, including ابوحنیفه نعمان بن ثابت and مالک بن انس in فقه, واصل بن عطا and Hisham ibn Hakam in Islamic ology, and Geber in science and کیمیا.[۲۳][۲۴] مدینه,
عربستان سعودی[۲۳]
According to Shi'a sources, he was poisoned in مدینه, عربستان سعودی on order of Caliph ابوجعفر عبدالله منصور.[۲۳]
مدفون در بقیع, مدینه,
عربستان سعودی.
۷ Musa ibn Ja'far
موسی بن جعفر
Abu al-Hasan I
أبو الحسن الاول[۲۵]
al-Kazim[۲۶]


( Calm One)


Yedinci Ali[۹]
744–799[۲۶]
128–183[۲۶]
Leader of Shi'a community during schism of اسماعیلیان and o r branches after death of former Imam, جعفر صادق.[۲۷] He established network of agents who collected خمس in Shi'a community of خاورمیانه and خراسان.He holds a high position in Mahdavia; members of se orders trace ir lineage to Muhammad through him.[۲۸] مدینه,
عربستان سعودی[۲۶]
Imprisoned and poisoned in بغداد, عراق on order of Caliph هارون‌الرشید, according to Shi'ite belief.
مدفون در Kazimayn shrine in Baghdad,
عراق.[۲۶]
۸ Ali ibn Musa
علی بن موسی
Abu al-Hasan II
أبو الحسن الثانی[۲۵]
ar-Rida, Reza[۲۹]


( Pleasing One)


Sekizinci Ali[۹]
765–817[۲۹]
148–203[۲۹]
Made crown-prince by Caliph مأمون, and famous for his discussions with both Muslim and non-Muslim religious scholars.[۲۹] مدینه,
عربستان سعودی[۲۹]
According to Shi'a sources, he was poisoned in مشهد, ایران on order of Caliph مأمون.
مدفون در حرم علی بن موسی الرضا in مشهد,
ایران.[۲۹]
۹ Muhammad ibn Ali
محمد بن علی
Abu Ja'far
أبو جعفر
al-Taqi, al-Jawad[۳۰]


( God-Fearing, Generous)


Dokuzuncu Ali[۹]
810–835[۳۰]
195–220[۳۰]
Famous for his generosity and piety in face of persecution by خلافت عباسیان خلافت. مدینه,
عربستان سعودی[۳۰]
Poisoned by his wife, Al-Ma'mun's daughter, in بغداد, عراق on order of Caliph ابواسحاق محمد معتصم, according to Shi'ite sources.
مدفون در Kazmain shrine in Baghdad,
عراق.[۳۰]
۱۰ Ali ibn Muhammad
علی بن محمد
Abu al-Hasan III
أبو الحسن الثالث[۳۱]
al-Hadi, al-Naqi[۳۱]


( Guide, Pure One)


Onuncu Ali[۹]
827–868[۳۱]
212–254[۳۱]
Streng ned network of deputies in Shi'a community. He sent m instructions, and received in turn financial contributions of faithful from خمس and religious vows.[۳۱] Surayya, a village near مدینه,
عربستان سعودی[۳۱]
According to Shi'a sources, he was poisoned in سامرا, عراق on order of Caliph ابوعبدالله محمد معتز.[۳۲]
مدفون در حرم عسکریین in Samarra,
عراق.
۱۱ Hasan ibn Ali
الحسن بن علی
Abu Muhammad
أبو محمد
al-Askari[۳۳]


( Citizen of a Garrison Town)


Onbirinci Ali[۹]
846–874[۳۳]
232–260[۳۳]
For most of his life, Abbasid Caliph, ابوالعباس محمد معتمد, placed restrictions on him after death of his fa r. Repression of Shi'ite population was particularly high at time due to ir large size and growing power.[۳۴] مدینه,
عربستان سعودی[۳۳]
According to Shi'a, he was poisoned on order of Caliph ابوالعباس محمد معتمد in سامرا, عراق.
مدفون در حرم عسکریین in Samarra,
عراق.[۳۵]
۱۲ Muhammad ibn al-Hasan
محمد بن الحسن
Abu al-Qasim
أبو القاسم
al-Mahdi, Hidden Imam, al-Hujjah[۳۶]


( Guided One, Proof)


Onikinci Ali[۹]
868–unknown[۳۷]
255–unknown[۳۷]
According to Twelver Shi'ite doctrine, he is an actual historical personality and is current Imam and promised مهدی, a messianic figure who will return with مسیح. He will reestablish rightful governance of Islam and replete earth with justice and peace.[۳۸] سامرا,
عراق[۳۷]
According to Shi'a doctrine, he has been living in Occultation since 872, and will continue as long as God wills it.[۳۷]
سال‌شمار امامت امامان دوازده‌گانه شیعه

توضیحات
  • دوره امامت علی بن ابی‌طالب از درگذشت پیامبر اسلام آغاز شده‌است.
  • آغاز امامت هر امام مصادف با درگذشت امام پیشین است.
  • دوره امامت حجت بن حسن از لحظه درگذشت امام پیشین خود آغاز شده است و چون به عقیده شیعیان دوازده امامی وی زنده است و از نظرها پنهان می‌باشد، لذا امامت حجت بن حسن تا زمان ظهور وی و پیرو آن تا روز قیامت ادامه دارد.

     (۱) علی بن ابی‌طالب ۶۳۲ تا ۶۶۱ (۲۹ سال)      (۲) حسن مجتبی ۶۶۱ تا ۶۷۰ (۹ سال)      (۳) حسین بن علی ۶۷۰ تا ۶۸۰ (۱۰ سال)      (۴) سجاد ۶۸۰ تا ۷۱۲ (۳۲ سال)      (۵) محمد باقر ۷۱۲ تا ۷۳۲ (۲۰ سال)      (۶)جعفر صادق ۷۳۲ تا ۷۶۵ (۳۳ سال)      (۷) موسی کاظم ۷۶۵ تا ۷۹۹ (۳۴ سال)      (۸) علی بن موسی الرضا ۷۹۹ تا ۸۱۷ (۱۸ سال)      (۹) محمد التقی ۸۱۷ تا ۸۳۵ (۱۸ سال)      (۱۰) علی النقی ۸۳۵ تا ۸۶۸ (۳۳ سال)      (۱۱) حسن عسکری ۸۶۷ تا ۸۷۴ (۷ سال)      (۱۲) حجت بن حسن (مهدی) از ۸۷۴ تا زمان حال (تاکنون ۱۱۴۰ سال)

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس‌ها[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Shi'ite". Encyclopædia Britannica Online. 2007. Retrieved 2013-1 -05.  Check date values in: |accessdate= (help)
  2. Nasr (1979), p.10
  3. Momen (1985), p.174
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Gleave, Robert. "Imamate". Encyclopaedia of Islam and Muslim world; vol.1. MacMillan. ISBN 0-02-865604-0. 
  5. Imam's Arabic titles are used by majority of Twelver Shi'a who use زبان عربی as a زبان مقدس, including Usooli, اخباری‌گری, شیخیه, and to a lesser extent علویان (سوریه). Turkish titles are generally used by علویان (ترکیه), a fringe Twelver group, who make up around 10% of world Shi'a population. titles for each Imam literally translate as "First Ali", "Second Ali", and so forth. Encyclopedia of Modern Middle East and North Africa. Gale Group. 2004. ISBN 978-0-02-865769-1. 
  6. abbreviation CE refers to گاه‌شماری عصر حاضر گاه‌شماری خورشیدی, while AH refers to Islamic Hijri lunar calendar.
  7. جز امام دوازدهم
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ ۸٫۴ Nasr, Seyyed Hossein. "Ali". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-10-12. 
  9. ۹٫۰۰ ۹٫۰۱ ۹٫۰۲ ۹٫۰۳ ۹٫۰۴ ۹٫۰۵ ۹٫۰۶ ۹٫۰۷ ۹٫۰۸ ۹٫۰۹ ۹٫۱۰ ۹٫۱۱ Encyclopedia of Modern Middle East and North Africa. Gale Group. 2004. ISBN 978-0-02-865769-1. 
  10. Tabatabae (1979), pp.190–192
  11. Tabatabae (1979), p.192
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ "Hasan". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  13. Tabatabae (1979), pp.194–195
  14. Madelung, Wilferd. "ḤASAN B. ʿALI B. ABI ṬĀLEB". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2012-07-06. 
  15. Tabatabae (1979), p.195
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ ۱۶٫۳ "al-Husayn". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  17. Tabatabae (1979), pp.196–199
  18. Madelung, Wilferd. "ḤOSAYN B. ʿALI". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2008-03-23. 
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ Madelung, Wilferd. "'ALÈ B. AL-HUOSAYN". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ ۲۰٫۳ ۲۰٫۴ Tabatabae (1979), p.202
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ ۲۱٫۲ ۲۱٫۳ ۲۱٫۴ Madelung, Wilferd. "AL-BAQER, ABU JAFAR MOHAMMAD". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  22. Tabatabae (1979), p.203
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ ۲۳٫۲ ۲۳٫۳ ۲۳٫۴ ۲۳٫۵ Tabatabae (1979), p.203–204
  24. "Wasil ibn Ata". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Madelung, Wilferd. "'ALÈ AL-HAÚDÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-09. 
  26. ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ ۲۶٫۲ ۲۶٫۳ ۲۶٫۴ Tabatabae (1979), p.205
  27. Tabatabae (1979) p. 78
  28. Sachedina (1988), pp.53–54
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ ۲۹٫۳ ۲۹٫۴ ۲۹٫۵ Tabatabae (1979), pp.205–207
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ ۳۰٫۳ ۳۰٫۴ Tabatabae (1979), p. 207
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ ۳۱٫۲ ۳۱٫۳ ۳۱٫۴ ۳۱٫۵ Madelung, Wilferd. "'ALÈ AL-HAÚDÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  32. Tabatabae (1979), pp.208–209
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ ۳۳٫۲ ۳۳٫۳ Halm, H. "'ASKARÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  34. Tabatabae (1979) pp. 209–210
  35. Tabatabae (1979), pp.209–210
  36. "Muhammad al-Mahdi al-Hujjah". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  37. ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ ۳۷٫۲ ۳۷٫۳ Tabatabae (1979), pp.210–211
  38. Tabatabae (1979), pp. 211–214

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]