دوازده امام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دوازده امام جانشینان معنوی و سیاسی محمد، پیامبر اسلام، در شاخه اثنی عشری اسلام شیعه هستند.[۱] بنا به اصول دین، جانشین محمد انسان معصومی است که نه فقط با عدالت بر جامعه حکومت می‌کند، بلکه قانون الهی را حفظ و معنای تأویلی آن را تفسیر می‌کند. گفتار و کردار پیامبر و ائمه راهنما و الگویی برای جامعه‌اند تا از آن پیروی کنند؛ نتیجتاً آنان باید از گناه و اشتباه به دور باشند، و باید بر اساس دستور الهی، یا نص، از طریق پیامبر برگزیده شوند.[۲][۳] مسلمانان شیعه بر این باورند که حدیث دوازده خلیفه از پیش از دوازده امام خبر داده‌است.

گرچه امام دریافت‌کننده وحی نبود، ارتباط نزدیکی با خدا داشت که از آن طریق خدا او را راهنمایی می‌کند، و امام هم به نوبه خود مردم را راهنمایی می‌کند. همچنین متون مقدس نزد امام نظیر جفر و جامعه او را راهنمایی می‌کند. امامت یا باور به راهنمایی الهی باور بنیادین شاخه‌های اثنی عشری و اسماعیلی شیعه بوده، مبتنی بر این مفهوم است که خداوند بشریت را بدون دسترسی به راهنمایی الهی رها نمی‌کند.[۴]

بنا به اثنی عشریان، در هر عصری همواره امامی هست که متصدی همه امور آیین و قانون در جامعه مسلمان است. علی اولین امام این خط، و در نگاه اثنی عشری، خلیفه برحق پیامبر اسلام بود، که بازماندگان مذکر محمد از طریق دخترش فاطمه زهرا در پی او هستند. هر امام پسر امام قبلی است، جز حسین بن علی که برادر حسن بن علی بود.[۱] امام دوازدهم و آخر محمد المهدی است که اثنی عشریان باور دارند در حال حاضر زنده و در غیبت کبری است و باز خواهد گشت تا عدالت را به جهان بیاورد.[۴]

فهرست امامان[ویرایش]

شماره تصویر خطاطی نام
(کامل /کنیه)
عنوان
(عربی/ترکی)[۵]
تاریخ
ولادت
مرگ
(CE/AH)[۶]
اهمیت زادگاه علت و محل مرگ
و محل به خاک سپاری[۷]
۱ Alī.png علی بن ابیطالب
علی بن أبی طالب<أبو الحسن
امیرالمؤمنین
[۸]


المرتضی

(دوست داشته شده)


علی بن ابی‌طالب[۹]
600–661[۸]
۲۳(پیش از هجرت)–40[۱۰]
اولین امام شیعه و جانشین پیامبر برای همه شیعیان؛ برخی سنیان او را خلیفه چهارم هم می‌دانند. او تقریباً در همه طریقتهای اسلامی صوفی جایگاه والایی دارد; اعضای این محافل ارتباطشان با محمد را از طریق او پی می‌گیرند.[۸] مکه,
عربستان سعودی[۸]
توسط عبدالرحمان بن ملجم، از خوارج، در کوفه ترور شد، او را با شمشیری زهر آلود در هنگام نماز مورد ضربت قرار داد.[۸][۱۱]
مدفون در مسجد امام علی در نجف,
عراق.
۲ حسن بن علی

أبو محمد
المجتبی


(برگزیده)


İkinci Ali[۹]
624–670[۱۲]
3–50[۱۳]
He was the eldest surviving grandson of محمد through Muhammad's daughter, Fatimah az-Zahra. Hasan succeeded his father as the caliph in کوفه, and on the basis of peace treaty with معاویه پسر ابی‌سفیان, he relinquished control of عراق following a reign of seven months.[۱۴] مدینه,
عربستان سعودی[۱۲]
به باور شیعه توسط همسرش به دستور معاویه مسموم شد. مدینه, عربستان سعودی [۱۵]
Buried in بقیع, مدینه,
عربستان سعودی.
۳ حسین بن علی
حسین بن علی
Abu Abdillah
أبو عبدالله
Sayyid ash-Shuhada


(Master of the Martyrs)


Üçüncü Ali[۹]
626–680[۱۶]
4–61[۱۷]
He was a grandson of محمد and brother of Hasan ibn Ali. Husayn opposed the validity of خلیفه یزید. As a result, he and his family were later killed in the نبرد کربلا by Yazid's forces. After this incident, the commemoration of Husayn ibn Ali has become a central ritual in Shi'a identity.[۱۶][۱۸] مدینه,
عربستان سعودی[۱۶]
Killed and beheaded at the نبرد کربلا.[۱۶]
Buried at the حرم حسین بن علی in کربلا,
عراق.
۴ سجاد
علی بن الحسین
Abu Muhammad
أبو محمد
al-Sajjad, Zayn al-'Abidin


(One who constantly Prostrates, Ornament of the Worshippers)[۱۹]


Dördüncü Ali[۹]
۶۵۸/۹[۱۹] – 712[۲۰]
۳۸[۱۹]–95[۲۰]
Author of prayers in صحیفه سجادیه, which is known as "The Psalm of the Household of the Prophet."[۲۰] مدینه,
عربستان سعودی[۱۹]
According to most Shi'a scholars, he was poisoned on the order of Caliph al-Walid I in مدینه, عربستان سعودی.[۲۰]
Buried in بقیع, مدینه,
عربستان سعودی.
۵ Muhammad ibn Ali
محمد بن علی
Abu Ja'far
أبو جعفر
Baqir al-Ulum


(The Revealer of Knowledge)[۲۱]


Beşinci Ali[۹]
677–732[۲۱]
57–114[۲۱]
Sunni and Shi'a sources both describe him as one of the early and most eminent legal scholars, teaching many students during his tenure.[۲۱][۲۲] مدینه,
عربستان سعودی[۲۱]
According to some Shi'a scholars, he was poisoned by Ibrahim ibn Walid ibn 'Abdallah in مدینه, عربستان سعودی on the order of Caliph هشام بن عبدالملک.[۲۰]
Buried in بقیع, مدینه,
عربستان سعودی.
۶ Ja'far ibn Muhammad
جعفر بن محمد
Abu Abdillah
أبو عبدالله
as-Sadiq[۲۳]


(The Honest)


Altıncı Ali[۹]
702–765[۲۳]
83–148[۲۳]
Established the فقه امامیه and developed the Theology of Shi'a. He instructed many scholars in different fields, including ابوحنیفه نعمان بن ثابت and مالک بن انس in fiqh, واصل بن عطا and Hisham ibn Hakam in Islamic theology, and Geber in science and alchemy.[۲۳][۲۴] مدینه,
عربستان سعودی[۲۳]
According to Shi'a sources, he was poisoned in مدینه, عربستان سعودی on the order of Caliph ابوجعفر عبدالله منصور.[۲۳]
Buried in بقیع, مدینه,
عربستان سعودی.
۷ Musa ibn Ja'far
موسی بن جعفر
Abu al-Hasan I
أبو الحسن الاول[۲۵]
al-Kazim[۲۶]


(The Calm One)


Yedinci Ali[۹]
744–799[۲۶]
128–183[۲۶]
Leader of the Shi'a community during the schism of اسماعیلیان and other branches after the death of the former Imam, جعفر صادق.[۲۷] He established the network of agents who collected khums in the Shi'a community of the خاورمیانه and the خراسان.He holds a high position in Mahdavia; the members of these orders trace their lineage to Muhammad through him.[۲۸] مدینه,
عربستان سعودی[۲۶]
Imprisoned and poisoned in بغداد, عراق on the order of Caliph هارون‌الرشید, according to Shi'ite belief.
Buried in the Kazimayn shrine in Baghdad,
عراق.[۲۶]
۸ Ali ibn Musa
علی بن موسی
Abu al-Hasan II
أبو الحسن الثانی[۲۵]
ar-Rida, Reza[۲۹]


(The Pleasing One)


Sekizinci Ali[۹]
765–817[۲۹]
148–203[۲۹]
Made crown-prince by Caliph مأمون, and famous for his discussions with both Muslim and non-Muslim religious scholars.[۲۹] مدینه,
عربستان سعودی[۲۹]
According to Shi'a sources, he was poisoned in مشهد, Iran on the order of Caliph مأمون.
Buried in the حرم علی بن موسی الرضا in مشهد,
Iran.[۲۹]
۹ Muhammad ibn Ali
محمد بن علی
Abu Ja'far
أبو جعفر
al-Taqi, al-Jawad[۳۰]


(The God-Fearing, The Generous)


Dokuzuncu Ali[۹]
810–835[۳۰]
195–220[۳۰]
Famous for his generosity and piety in the face of persecution by the خلافت عباسیان caliphate. مدینه,
عربستان سعودی[۳۰]
Poisoned by his wife, Al-Ma'mun's daughter, in بغداد, عراق on the order of Caliph ابواسحاق محمد معتصم, according to Shi'ite sources.
Buried in the Kazmain shrine in Baghdad,
عراق.[۳۰]
۱۰ Ali ibn Muhammad
علی بن محمد
Abu al-Hasan III
أبو الحسن الثالث[۳۱]
al-Hadi, al-Naqi[۳۱]


(The Guide, The Pure One)


Onuncu Ali[۹]
827–868[۳۱]
212–254[۳۱]
Strengthened the network of deputies in the Shi'a community. He sent them instructions, and received in turn financial contributions of the faithful from the khums and religious vows.[۳۱] Surayya, a village near مدینه,
عربستان سعودی[۳۱]
According to Shi'a sources, he was poisoned in سامرا, عراق on the order of Caliph ابوعبدالله محمد معتز.[۳۲]
Buried in the حرم عسکریین in Samarra,
عراق.
۱۱ Hasan ibn Ali
الحسن بن علی
Abu Muhammad
أبو محمد
al-Askari[۳۳]


(The Citizen of a Garrison Town)


Onbirinci Ali[۹]
846–874[۳۳]
232–260[۳۳]
For most of his life, the Abbasid Caliph, ابوالعباس محمد معتمد, placed restrictions on him after the death of his father. Repression of the Shi'ite population was particularly high at the time due to their large size and growing power.[۳۴] مدینه,
عربستان سعودی[۳۳]
According to Shi'a, he was poisoned on the order of Caliph ابوالعباس محمد معتمد in سامرا, عراق.
Buried in حرم عسکریین in Samarra,
عراق.[۳۵]
۱۲ Muhammad ibn al-Hasan
محمد بن الحسن
Abu al-Qasim
أبو القاسم
al-Mahdi, Hidden Imam, al-Hujjah[۳۶]


(The Guided One, The Proof)


Onikinci Ali[۹]
868–unknown[۳۷]
255–unknown[۳۷]
According to Twelver Shi'ite doctrine, he is an actual historical personality and is the current Imam and the promised مهدی, a messianic figure who will return with مسیح. He will reestablish the rightful governance of Islam and replete the earth with justice and peace.[۳۸] سامرا,
عراق[۳۷]
According to Shi'a doctrine, he has been living in the Occultation since 872, and will continue as long as God wills it.[۳۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس‌ها[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Shi'ite". Encyclopædia Britannica Online. 2007. Retrieved 2013-1 -05. 
  2. Nasr (1979), p.10
  3. Momen (1985), p.174
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Gleave, Robert. "Imamate". Encyclopaedia of Islam and the Muslim world; vol.1. MacMillan. ISBN 0-02-865604-0. 
  5. The Imam's Arabic titles are used by the majority of Twelver Shi'a who use زبان عربی as a liturgical language, including the Usooli, اخباری‌گری, شیخیه, and to a lesser extent علویان (سوریه). Turkish titles are generally used by علویان (ترکیه), a fringe Twelver group, who make up around 10% of the world Shi'a population. The titles for each Imam literally translate as "First Ali", "Second Ali", and so forth. Encyclopedia of the Modern Middle East and North Africa. Gale Group. 2004. ISBN 978-0-02-865769-1. 
  6. The abbreviation CE refers to the گاه‌شماری عصر حاضر solar calendar, while AH refers to the Islamic Hijri lunar calendar.
  7. جز امام دوازدهم
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ ۸٫۴ Nasr, Seyyed Hossein. "Ali". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-10-12. 
  9. ۹٫۰۰ ۹٫۰۱ ۹٫۰۲ ۹٫۰۳ ۹٫۰۴ ۹٫۰۵ ۹٫۰۶ ۹٫۰۷ ۹٫۰۸ ۹٫۰۹ ۹٫۱۰ ۹٫۱۱ Encyclopedia of the Modern Middle East and North Africa. Gale Group. 2004. ISBN 978-0-02-865769-1. 
  10. Tabatabae (1979), pp.190–192
  11. Tabatabae (1979), p.192
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ "Hasan". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  13. Tabatabae (1979), pp.194–195
  14. Madelung, Wilferd. "ḤASAN B. ʿALI B. ABI ṬĀLEB". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2012-07-06. 
  15. Tabatabae (1979), p.195
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ ۱۶٫۳ "al-Husayn". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  17. Tabatabae (1979), pp.196–199
  18. Madelung, Wilferd. "ḤOSAYN B. ʿALI". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2008-03-23. 
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ Madelung, Wilferd. "'ALÈ B. AL-HUOSAYN". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ ۲۰٫۳ ۲۰٫۴ Tabatabae (1979), p.202
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ ۲۱٫۲ ۲۱٫۳ ۲۱٫۴ Madelung, Wilferd. "AL-BAQER, ABU JAFAR MOHAMMAD". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  22. Tabatabae (1979), p.203
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ ۲۳٫۲ ۲۳٫۳ ۲۳٫۴ ۲۳٫۵ Tabatabae (1979), p.203–204
  24. "Wasil ibn Ata". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Madelung, Wilferd. "'ALÈ AL-HAÚDÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-09. 
  26. ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ ۲۶٫۲ ۲۶٫۳ ۲۶٫۴ Tabatabae (1979), p.205
  27. Tabatabae (1979) p. 78
  28. Sachedina (1988), pp.53–54
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ ۲۹٫۳ ۲۹٫۴ ۲۹٫۵ Tabatabae (1979), pp.205–207
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ ۳۰٫۳ ۳۰٫۴ Tabatabae (1979), p. 207
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ ۳۱٫۲ ۳۱٫۳ ۳۱٫۴ ۳۱٫۵ Madelung, Wilferd. "'ALÈ AL-HAÚDÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  32. Tabatabae (1979), pp.208–209
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ ۳۳٫۲ ۳۳٫۳ Halm, H. "'ASKARÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  34. Tabatabae (1979) pp. 209–210
  35. Tabatabae (1979), pp.209–210
  36. "Muhammad al-Mahdi al-Hujjah". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  37. ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ ۳۷٫۲ ۳۷٫۳ Tabatabae (1979), pp.210–211
  38. Tabatabae (1979), pp. 211–214

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]